Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

12. Haṃcivaggo

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

(၁၁၁) ဟံစိတုဝံဧဝမညာသိ,ဤသို့အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဂဒြဘပဉှာသည် မဟော်ဇာတ်၌ထင်စွာဖြစ်လတ္တံ့။ ။

ရာဇသေဋ္ဌ၊ မင်းမြတ်။ ဟံစိယဒိ၊ အကယ်၍။ တုဝံ၊ သင်မင်းမြတ်သည်။ ပုတ္တေန၊ သားထက်။ ပိတာ၊ အဘသည်။ သေယျော၊ မြတ်၏။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ မညာသိ၊ အောက်မေ့တော်မူ၏။

(ဟံစိပုဂ္ဂလောဥပလဗ္ဘတိ,ကဲ့သို့။ ဟံစိတုဝံဧဝမညာသိသေယျော၌၊ဟံသိမလို၊ဟံစိ,လို၏။ အဋ္ဌကထာ၌လည်းယဒိဟူ၏။ ဟံစိနှင့်ယဒိကားအနက်တူတည်း။ ဟဉ္စိရှိသော်လည်းတောင်းတာ။ ဝဂ္ဂန္တရောက်သည်သာထူးသည်။ မညာသိဒီဃရောက်သည်။ မညသိရှိသော်လည်းသင့်သည်ပင်)။

ဟန္ဒ၊ ယခု။ တေ၊ သင်မင်းမြတ်အား။ အဿတရဿ၊ အဿတိုရ်မြင်းထက်။ အယံ၊ ဤမြည်းသည်။ သေယျော၊ မြတ်သည်။ ဟောတု၊ ဖြစ်စေလော့။ ဟိကသ္မာ၊ အဘယ့်ကြောင့်နည်းဟူမူကား။ ဂဒြဘော၊ မြည်းသည်။ အဿတရဿ၊ အဿတိုရ်မြင်း၏။ ပိတာ၊ အဘသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ တသ္မာ၊ ထိုသို့အဘဖြစ်သောကြောင့်။ သေယျော၊ မြတ်သည်။ ဟောတု၊ ဖြစ်စေလော့။ ။

ဂဒြဘပဉှဇာတကံ ပဌမံ။၁၁၁။

(၁၁၂) ယေနသတ္တုဗိလင်္ဂါစ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအမရာဒေဝီပဉှာသည်လည်း ထိုမဟော်ဇာတ်၌ထင်စွာဖြစ်လတ္တံ့။

သာမိ၊ အရှင်။ ယေနယတ္ထ၊ အကြင်အရပ်၌။ သတ္တုဗိလင်္ဂါစ၊ မုံ့လုံးဆေးပအုံးဆေးတို့သည်၎င်း။ ပုပ္ဖိတော၊ ပွင့်သော။ ဒိဂုဏပလာသောစ၊ အရွက်နှစ်ဆင့်ရှိသောပင်လယ်ကသစ်ပင်သည်၎င်း။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ တေနတတ္ထ၊ ထိုအရပ်သို့။ ဂန္တွာ၊ သွားလေ၍။ ယေန၊ အကြင်လက်ဖြင့်။ ဒဒါမိ၊ ပေး၏။ တေန၊ ထိုပေးသောလက်ဖြင့်။ ဝဒါမိ၊ ဆို၏။ ယေန၊ အကြင်လက်ဖြင့်။ နဒဒါမိ၊ မပေး။ တေန၊ ထိုမပေးသောလက်ဖြင့်။ နဝဒါမိ၊ မဆို။ ဧသဧသော၊ ဤခရီးသည်လျှင်။ ယဝမဇ္ဈကဿ၊ ယဝမဇ္ဈကရွာ၌တည်သောငါတို့အိမ်၏။ မဂ္ဂေါ၊ ခရီးတည်း။ ဧတံဆန္နပထံ၊ ဤဖုံးကွယ်သောခရီးကို။ ဝါ၊ ဤဖုံးကွယ်သောအကြောင်းကို။ ဝိဇာနာဟိ၊ သိလော့။ ။

အမရာဒေဝီပဉှောဒုတိယော။၁၁၂။

(၁၁၃)နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ သဒ္ဒဟာသိသိင်္ဂါလဿ, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသိင်္ဂါလဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဒေဝဒတ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဗြဟ္မဏ၊ ပုဏ္ဏား။ သုရာပီတဿ၊ သေသောက်သော။ သိင်္ဂါလဿ၊ မြေခွေး၏။ ဝစနံ၊ စကားကို။ တွံ၊ သင်သည်။ သဒ္ဒဟာသိသဒ္ဒဟသိ၊ ယုံကြည်သလော။ (အယမေဝဝါပါဌော,ဟု၊အဋ္ဌကထာရှိ၏။ နဂိုဏ်းသော်ကားမလွတ်)။

တဿ၊ ထိုမြေခွေးအား။ သိပ္ပိကာနံ၊ ယောက်သွားတို့၏။ သတံ၊ အရာသည်လည်း။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ ဒုဝေကံသ-သတာ၊ ငွေအသပြာနှစ်ရာတို့သည်ကား။ ကုတောအတ္ထိ၊ အဘယ်မှာရှိတုံအံ့နည်း။

သိင်္ဂါလဇာတကံ တတိယံ။၁၁၃။

(၁၁၄) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဗဟုစိန္တိ အပ္ပစိန္တိ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤမိတစိန္တိဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ နှစ်ယောက်ကုန်သောအသက်ကြီးကုန်သော ရဟန်းတို့ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ဗဟုစိန္တီ၊ အကြံအစည်များသောဗဟုစိန္တီမည်သောငါးသည်၎င်း။ အပ္ပစိန္တီ၊ အကြံအစည်နည်းသောအပ္ပစိန္တီမည်သောငါးသည်၎င်း။ ဥဘော၊ နှစ်ကောင်သောငါးတို့သည်။ ဇာလေ၊ ပိုက်၌။ အဗဇ္ဈရေ၊ မိကုန်၏။ မိတစိန္တီ၊ ပညာဖြင့်နှိုင်းရှည့်ကြံစည်လေ့ရှိသောမိတစိန္တီမည်သောငါးသည်။ ပမောစေသိ၊ လွတ်စေ၏။ လဒ္ဓဇိဝိနတာ၊ အသက်ကိုရကုန်သော။ ဥဘော၊ နှစ်ကောင်သောငါးတို့သည်။ တတ္ထဥဒကေ၊ ထိုရေ၌။ သမာဂတာ၊ မိတစိန္တီငါးနှင့်တဖန်ပေါင်းမိပြန်ကုန်၏။

မိတစိန္တိဇာတကံ စတုတ္ထံ။၁၁၄။

(၁၁၅)နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယာယညေမနုသာသတိ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအနုသာသိကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောဆုံးမတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘဝန္တောသကုဏာ၊ အိုငှက်အပေါင်းတို့။ ယာသာသိကာ၊ အကြင်ဆုံးမလတ်သောငှက်မသည်။ (ယကာရောပဒသန္ဓိကရော။ အဋ္ဌကထာဟူ၏။ ယာအယံဖြစ်သော်လည်းမတောင်းတာ။ (သာယံနှင့်တော်၏)။ သယံ၊ မိမိသည်။ လောလုပ္ပ-စာရိနီ၊ လျှပ်ပေါ်သောအကျင့်ရှိသည်။ သမာနာ၊ ဖြစ်လျက်။ အညေ၊ တစ်ပါးသောငှက်တို့ကို။ အနုသာသတိ၊ ဆုံးမ၏။ သာယံသာအယံသာသိကာ၊ ထိုဆုံးမတတ်သောဤငှက်မသည်။ စက္ကေန၊ လှည်းဘီးသည်။ ဟတာ၊ နင်းအပ်သည်ဖြစ်၍။ ဝိပက္ခိကာဝိဟတပက္ခာ၊ ပြတ်သောအတောင်ရှိသည်ဖြစ်၍။ သေတိ၊ အိပ်ရ၏။

အနုသာသိကဇာတကံပဉ္စမံ။၁၁၅။

(၁၁၆)နတ်နှင့် တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အတိက္ကရမကရ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဒုဗ္ဗစဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောဆိုနိုင်ခက်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

အာစရိယ၊ ဆရာ။ တွံ၊ သင်သည်။ အဇ္ဇ၊ ယနေ့။ အတိက္ကရံ၊ လွန်၍ပြုခြင်းကို။ အကရ၊ ပြုဘိ၏။ ဧတံ၊ ဤအမှုကို။ မယှံပိ၊ ငါ့အားသော်လည်း။ နရုဇ္ဈတိ၊ နှစ်သက်ခြင်းကိုမဖြစ်စေ။ စတုတ္ထေ၊ လေးခုမြောက်သောလှံသွား၌။ အပတိတွာ၊ မကျမူ၍။ အတ္တာနံ၊ ကိုယ်ကို။ လင်္ဃယိတွာန၊ ခုန်လွှား၍။ ပဉ္စမာယ၊ ငါးခုမြောက်သောလှံသည်။ အာဝုတော၊ ငါးတံစို့ဖြင့်သီသကဲ့သို့ထိုးသီအပ်သည်။ အသိ၊ ဖြစ်၏။

ဒုဗ္ဗစဇာတကံ ဆဋ္ဌံ။၁၁၆။

(၁၁၇) နတ်နှင့် တကွသောလောကကိုဆုံးမတော် မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အစ္စုဂ္ဂတာတိလပတာ,အစရှိသောဂါထာ ပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤတိတ္တိရဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်း ကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ကောကာလိကကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။

ဘဝန္တောတာပသာ၊ အိုရသေ့တို့။ အတိဝဿိသံ၊ အတိုင်းအရှည်ကိုလွန်၍ တွန်သော။ တိတ္တိရံ၊ ခါကို။ ရုတံ၊ မိမိတွန်သောအသံသည်။ (ထည့်)။ ဟနတိဣဝ၊ သတ်သကဲ့သို့။ ဒုမ္မေဓံ၊ ပညာနည်းသောသူကို။ အစ္စုဂ္ဂတာ၊ အလွန်တက်၍ဆိုအပ်သော။ အတိလပကာ၊ အဖန်ဖန်လျှင် အလွန်ဆိုအပ်သောသဘောရှိသော။ အတိဝေလံ၊ ကမ်းအပိုင်းအခြားပမာဏကိုလွန်၍။ ပဘာသိတာ၊ တဖွာဖွာဆိုအပ်သော။ ဝါစာ၊ မိမိစကားသည်။ ဟနတိ၊ သတ်၏။

တိတ္တိရဇာတကံသတ္တမံ။၁၁၇။

(၁၁၈) နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊နာစိန္တယန္တောပုရိသော, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဝဋ္ဋကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဥတ္တရသူဋ္ဌေးသားကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။

ဘောန္တောဝဋ္ဋကာ၊ အိုငုံးများတို့။ အစိန္တယန္တော၊ ဤမည်သောဥပါယ်ဖြင့်ဤဒုက္ခမှလွတ်အံ့ဟုမကြံမစည်သော။ ပုရိသော၊ ယောက်ျားသည်။ ဝိသေသံ၊ ဆင်းရဲမှလွတ်ခြင်းဟူသောအကျိုးဝိသေသကို။ နအဓိဂစ္ဆတိ၊ မရ။ တနည်း။ ပုရိသော၊ မိန်းမမဟုတ်သောယောက်ျားဖြစ်လျက်။ အစိန္တယန္တော၊ ဤမည်သောဥပါယ်ဖြင့် ဤဒုက္ခမှလွတ်အံ့ဟု မကြံမစည်ငုတ်တုတ်နေသောသူသည်။ ဝိသေသံ= ဆင်းရဲမှလွတ်ခြင်းဟူသောအကျိုးဝိသေသကို။ နအဓိဂစ္ဆတိ၊ မရ။ စိန္တိတဿ၊ ယခုအခါကြံအပ်သောအမှု၏။ ဖလံ၊ အကျိုးကို။ ပဿ၊ ရှုပါလော့။ တေနေဝဥပါယေန၊ ထိုသို့ကြံစည်အပ်သောဥပါယ်ဖြင့်လျှင်။ (ထည့်)။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဝဓ-ဗန္ဓနာ၊ သတ်ခြင်းနှောင်ဖွဲ့ခြင်းမှ။ မုတ္တော၊ လွတ်သည်။ အသ္မိ၊ ဖြစ်၏။

ဝဋ္ဋကဇာတကံအဋ္ဌမံ။၁၁၈။

(၁၁၉) နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အမာတာပိတရသံဝဒ္ဓေါ, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအကာလရဝိဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊တစ်ယောက်သောအချိန်မဟုတ်သည်၌အသံပြုတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။

ဘောန္တောမာဏဝါ၊ အိုလုလင်တို့။ အမာတာပိတရ-သံဝဒ္ဓေါ၊ မိဘတို့ကိုမှီလျက်မိဘတို့အဆုံးအမကိုယူ၍ မကြီးရသော။ အနာစေရကုလေဝသံ၊ ဆရာ့ကျောင်း၌နည်းကောင်းဥပဒေသင်၍မနေဘူးသော။ အယံကုက္ကုဋော၊ ဤကြက်သည်။ (ဤကားအဓိပ္ပါယတ္ထ)။ တနည်း။ အာစေရကုလေ၊ ဆရာ့ကျောင်း၌။ အဝသံအဝသန္တော၊ ကျင့်စရာနည်းနာဥပဒေကိုခံယူ၍မနေဘူးသော။ (အနာစေရကုလေကားအယုတ္တသမာသ်ဖြစ်၍ အသဒ္ဓဘောဇီ,ကဲ့သို့ဝသံ,ဟူသောကြိယာကိုမြစ်သတည်း။ ဝသံ,ကားအန္ထပစ္စည်းအဆုံးရှိသောပုဒ်ဖြစ်၍၊အာစေရကုလေ,ဟူသောရှေးပုဒ်နှင့်သမာသ်မဖြစ်ကောင်း)။ အယံကုက္ကုဋော၊ ဤကြက်သည်။ ကာလံဝါ၊ တွန်ခါဟုတ်သည်ကို၎င်း။ အကာလံဝါ၊ တွန်ခါမဟုတ်သည်ကို၎င်း။ နအဘိဇာနာတိ၊ မသိ။

အကာလရာဝိဇာတကံနဝမံ။၁၁၉။

(၁၂ဝ) နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အဗန္ဓာတတ္ထဗဇ္ဈန္တိ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဗန္ဓနမောက္ခဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ စိဉ္စမာနဝိကာကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။

မဟာ-ရာဇ၊ မြတ်သောမင်းကြီး။ ယတ္ထ၊ အကြင်အမှု၌။ ဗာလာ၊ သူမိုက်တို့သည်။ ပဘာသရေ၊ ဆိုကုန်၏။ တတ္ထ၊ ထိုသူမိုက်တို့ဆိုသောအမှု၌။ အဗန္ဓာဝိ၊ နှောင်ဖွဲ့ခြင်းငှါ မသင့်သောသူတို့ကိုလည်း။ ဗဇ္ဈန္တိ၊ နှောင်ဖွဲ့အပ်ကုန်၏။ ယတ္ထ၊ အကြင်အမှု၌။ ဓိရာ၊ ပညာရှိတို့သည်။ ပဘာသရေ၊ ဆိုကုန်၏။ တတ္ထ၊ ထိုပညာရှိတို့ဆိုသောအမှု၌။ ဗန္ဓာပိ၊ အနှောင်အဖွဲ့ခံရကုန်သောသူတို့သည်လည်း။ မုစ္စန္တိ၊ အနှောင်အဖွဲ့မှလွတ်ကုန်၏။

ဗန္ဓနမောက္ခဇာတကံ ဒသမံ။၁၂၀။ ဟံစိဝဂ္ဂေါဒွါဒသမော။ တဿုဒါနံ။ ။

ဂဒြဘပဉှာ အမရာ၊သိင်္ဂါလံ မိတစိန္တိစ။

အနုသာသိက-ဒုဗ္ဗစံ၊တိတ္တိရံ ဝဋ္ဋကံပုန၊အကာလရဝိ-ဗန္ဓနံ။ ။