နာယံပုရေ ဥန္နမတိ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကကဏ္ဋကဇာတ်သည် မဟော်ဇာတ်၌ထင်စွာဖြစ်လတ္တံ့။ ။
ထိုမဟော်ဇာတ်၌ဝိဒေဟရာဇ်မင်းကြီးသည်အောက်သို့ မသက်မူ၍တံခါးတိုင်ဖျား၌သာလျှင်ဦးခေါင်းလှုပ်လျက်ဝပ်သောပုတ်သင်ငယ်၏အမူအရာကိုကြည့်၍၊သုခမိန်၊ဤပုတ်သင်ငယ်သည်ရှေး၌ကဲ့သို့ယခုအောက်သို့မသက်၊အကြောင်းအဘယ်သို့နည်းဟုဘုရားလောင်းကိုမေးလို၍။ ။
(၁၉၁)နာ-ယံပုရေ ဥန္နမတိ၊တောရဏ-ဂ္ဂေ ကကဏ္ဋကော။
မဟောသဓဝိဇာနာဟိ၊ကေန ထဒ္ဓေါ ကကဏ္ဋကော။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။
မဟော်သဓာသုခမိန်သည် မင်းကြီး၏စကားကိုကြား၍၊မြတ်သောမင်းကြီး၊ သားငါးမသတ်အပ်သော ဥပုသ်နေ့၌ဟင်းမျိုးကို မရသောကြောင့် မင်းချင်းသည်လည်၌ဆွဲအပ်သော ပဲဝက်မျှသောအသပြာကိုမှီ၍ ပုတ်သင်ငယ်အားမာန်တက်သည်ဖြစ်ရာ၏ဟုဆို၍။ ။
(၁၉၂)အ-လဒ္ဓ-ပုဗ္ဗံ-လဒ္ဓါန၊အဍ္ဎ-မာသံ ကကဏ္ဋကော။
အတိမညတိ-ရာဇာနံ၊ဝေဒေဟံ မိထိလဂ္ဂဟံ။
ဟူသောဒုတိယဂါထာကိုလျှောက်၏။ ။
(၁၉၂ )မဟာ-ရာဇ၊ မြတ်သောမင်းကြီး။ အယံကကဏ္ဋကော၊ ဤပုတ်သင်ငယ်သည်။ အ-လဒ္ဓ-ပုဗ္ဗံ၊ မရစဖူးသော။ အဍ္ဎမာသံ၊ ပဲဝက်သောဥစ္စာကို။ လဒ္ဓါန၊ ရသောကြောင့်။ မိထိလဂ္ဂဟံ၊ မိထိလာပြည်ကြီး၌ ထီးနန်းသိမ်းပိုက်စံနေတော်မူသော။ ဝေဒေဟံ၊ ဝိဒေဟတိုင်းကို အစိုးရသော။ ရာဇာနံ၊ အသျှင်မင်းကြီးကို။ အတိမညတိ၊ မထေမဲ့မြင်ပြုသတည်း။
ကကဏ္ဋကဇာတကံ ဒသမံ။ ။ သန္ဓဝဝဂ္ဂေါဒုတိယော။ တဿုဒ္ဒါနံ။ ။
ဣန္ဒသမာနဂေါတ္တဉ္စ၊သန္ဓဝံ,သုသိမံ,ဂိဇ္ဈံ။
နကုလံ,ဥပသာလကံ,၊သမိဒ္ဓီစ,သကုဏဂ္ဃိ။
အရကဉ္စ,ကကဏ္ဋကံ။ ။