နတ်နှင့်တကွသော လောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ သဗ္ဗမိဒံစရိမံ ကတံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဆဝဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်းတို့ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ဘုရားလောင်းသည်အထက်၌ပုန်းလျက် အကြင်မင်းသည်မြင့်သောနေရာ၌ဗေဒင်တို့ကိုသင်၏၊ ဤမင်းသည်တရားမစောင့်။ အကြင် ပုဏ္ဏားသည် နိမ့်သော နေရာ၌နေ၍ ဗေဒင်တို့ကို သင်စေ၏၊ ဤပုဏ္ဏားသည်လည်းတရားမစောင့်။ အကြင်ငါသည်လည်းမိန်းအလိုသို့လိုက်၍ ကိုယ်အသက်ကိုမရေတွက်ဘဲသရက်သီးကိုခိုး၏။ ထိုငါသည်လည်းတရားမစောင့်ဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍ထိုဘုရားလောင်းသည်သရက်ပင်မှသက်လတ်သော် တစ်ခုသော တွဲလျား ကျသော နိမ့်သော အခက်ကို ကိုင်၍ မင််းပုဏ္ဏားနှစ်ပါးတို့၏အလယ်၌ရပ်၍၊ မြတ်သောမင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်သည်ပျက်၏။ သင်မင်းကြီးသည်တွေဝေ၏။ ပုရောဟိတ်သည် အသက်ရှင်လျက်ပင်သေသည်မည်၏ဟုဆို၏။ မင်းသည် အဘယ်အကြောင်းကြောင့်ဤသို့ဆိုသနည်းဟုမေးအပ်သည်ရှိသော်၊ ထိုဘုရားလောင်းသည်။ ။
(၅၄၀)သဗ္ဗ-မိဒံ စရိမံ ကတံ၊ဥဘော ဓမ္မံ န ပဿရေ။
ဥဘော ပကတိယာ စုတာ၊ယော စာ-ယံ မန္တေ-ဇ္ဈာပေတိ။
ယော စ မန္တံ အဓီယတိ။ ။
ဟူသောဤပဌမဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ပုဏ္ဏားသည်။ ။
(၅၄၁)သာလီနံ ဩဒနံ ဘုဉ္ဇေ၊သုစိံ မံသူ-ပသေစနံ။
တသ္မာ ဧတံ န သေဝါမိ၊ဓမ္မံ ဣသိဘိ သေဝိတံ။ ။
ဟူသောဤဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ဘုရားလောင်းသည်။ ။
(၅၄၂)ပရိဗ္ဗဇ မဟာဗြဟ္မေ၊ပစန္တ-ညေ-ပိ ပါဏိနော။
မာ တွံ အ-ဓမ္မော အစရိ၊အသ္မာ ကုမ္ဘ-မိဝါ-ဘိဒါ။ ။
(၅၄၃)ဓိရ-တ္ထု တံ ယသ-လာဘံ၊ဓန-လာဘဉ္စ ဗြာဟ္မဏ။
ယာ ဝုတ္တိ ဝိနိပါတေန၊အဓမ္မ-စရဏေန ဝါ။ ။
ဟူသောဤနှစ်ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၅၄၂-၅၄၃)ဗြဟ္မေ၊ ပုဏ္ဏား။ အယံလောကောနာမ၊ ဤလောကဓာတ်မည်သည်။ (ထည့်)။ မဟာ၊ ကျယ်စွာ၏။ ပရိဗ္ဗဇ၊ ဤအရပ်မှတစ်ပါးသောအရပ်သို့ပြေးသွားပါလေလော့။ ဣမသ္မိံ ဇမ္ဗုဒီပေ၊ ဤသောင်းမဏ္ဍလိပ် ဇမ္ဗူဒိပ်၌။ အညေပိပါဏိနော၊ မင်းမှတစ်ပါးသောသူတို့သည်လည်း။ ပစန္တိ၊ ထမင်းချက်စားကုန်၏။ တွံ၊ သင်သည်။ အညတ္ထ၊ တစ်ပါးသောအရပ်သို့။ အ-ဂန္တွာ၊ မသွားမူ၍။ ဣဓ၊ ဤအရပ်၌။ ဝသန္တော၊ နေလျက်။ အ-ဓမ္မံ၊ တရားမဟုတ်သောအကျင့်ကို။ မာအစရိ၊ မကျင့်လင့်။ ဧဝံစရိတော၊ ဤသို့ကျင့်အပ်သော။ သောအဓမ္မော၊ ထိုတရားမဟုတ်သောအကျင့်သည်။ အသ္မာ၊ ကျောက်သည်။ ကုမ္ဘိံ၊ အိုးကို။ ဘိန္ဒတိဣဝ၊ ခွဲဘိသကဲ့သို။ တံ၊ သင့်ကို။ မာအဘိဒါ၊ မခွဲစေလင့်။ ။
ဗြာဟ္မဏ၊ ပုဏ္ဏား။ ယာဝုတ္တိ၊ အကြင်အသက်မွေးကြောင်းအကျင့်သည်။ ဝိနိပါတေန၊ နောင်အခါအပါယ်သို့ လားကြောင်းဖြစ်သောအကုသိုလ်ဖြင့်၎င်း။ အဓမ္မ-စရဏေနဝါ၊ မျက်မြင်ပစ္စက္ခ ဤဘဝ၌အဓမ္မကိုကျင့်သဖြင့်၎င်း။ နိပ္ပဇ္ဇတိ၊ ပြီး၏။ တာယဝုတ္တိယာ၊ ထိုအသက်မွေးကြောင်းအကျင့်ဖြင့်။ ကိံ၊ အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ တေန၊ ထိုသို့အကျိုးမရှိဖြစ်သောကြောင့်။ တံယသလာဘဉ္စ၊ ထိုခြွေရံစည်းစိမ်ကိုရခြင်းကို၎င်း။ ဝါ၊ ရကြောင်း အကျင့်ကို၎င်း။ တံဓနလာဘဉ္စ၊ ထိုရွှေငွေဥစ္စာရခြင်းကို၎င်း။ ဝါ၊ ရကြောင်းအကျင့်ကို၎င်း။ ဓီရတ္ထုမယံဂရဟာမ၊ ငါတို့စက်ဆုပ်ကုန်၏။ ဝါ၊ ထွီထွီပြုကုန်၏။ ။
(ဥဘောပကတိယာသုတာ, ၌လက်မွန်ရှေးဦး ဖြစ်သည့်အစွမ်းဖြင့် ဓမ္မသည် ပကတိမည်သတည်း။ ထိုကြောင့်။ ဓမ္မောတိပဌမုပ္ပတ္တိဝသေနပကတိနာမ။ ဝုတ္တမ္ပိစေတံ ဓမ္မော ဟဝေပါတုရဟောသိပုဗ္ဗေ၊ ပစ္ဆာအဓမ္မောဥဒပါဒိလောကေတိ၊ အဋ္ဌကထာမိန့်သော်။ ။
သာလီနံ, ကားဩဒနံ၌ဝိကာရိဝိကာရသမ္ဗန်တည်း။ မဟာဗြဟ္မေ,၌ မဟာ,ကား ဗြဟ္မေ၏ ဝိသေသနမဟုတ်။ ထိုကြောင့်၊ မဟာတိ အယံလောကောနာမမဟာ,ဟု၊ အဋ္ဌကထာမိန့်သော်။ ဝါ၊ အဓမ္မော အစရိ,၌၊ အဓမ္မော, ကားအဘိဒါဟူသောနောက်ကြိယာကိုငဲ့၍ ပဌမန္တနေသည်။ အစရိကိုငဲ့ခိုက်အဓမ္မံ, ဟုပြင်၍စပ်။ ထိုကြောင့်၊ယံတွံ အညတ္ထအဂန္တွာဣဓဝသန္တောအဓမ္မံစရသိ၊ သောအဓမ္မောဧဝံ စရိတော ပါသာဏောဃဋံ ဝိယမာတွံ ဘိန္ဒိ,ဟု၊ အဋ္ဌကထာ မိန့်သော်။ အသ္မာ, ကား။ ပါသာဏောသ္မောပလောသိလာ,ဟု၊အဘိဓာန်လာရကားပါသာဏော, အသ္မာ, ဥပလ,သိလာ, တို့ကားကျောက်ဟောပရိယာယ်နှင်နှင်တည်း။ အသုခေပနေ၊မော၊အသ္မာ၊ရာဇာဒိ။၎င်းဋီကာ)။ ။
ဆဝကဇာတကံ နဝမံ။၃၀၉။