(၁၂၆) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ တထေဝေကဿကလျာဏံ, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအသိလက္ခဏဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ကောသလမင်း၏သန်လျက်လက္ခဏာဖတ်တတ်သောပုဏ္ဏားကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။
အာစရိယ၊ ဆရာ။ တထေဝ တဒေဝ၊ ထိုချေဆတ်ခြင်းသည်ပင်လျှင်။ ဧကဿ၊ အချို့သသူအား။ ကလျာဏံ၊ ကောင်း၏။ တထေဝ တဒေဝ၊ ထိုချေဆတ်ခြင်းသည်ပင်လျှင်။ ဧကဿ၊ အချို့သသူအား။ ပါပကံ၊ ယုတ်မာ၏။ (တထေဝေကဿာတိတဒေဝဧကဿ၊အယမေဝဝါပါဌော။ ဒုတိယပဒေပိဧသေဝနယော။အဋ္ဌကထာ)။ ။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ သဗ္ဗံ၊ အလုံးစုံသော ချေဆတ်ခြင်းသည်။ နကလျာဏံ၊ ကောင်းသည်မဟုတ်။ သဗ္ဗံဝါပိ၊ အလုံးစုံသောချေဆတ်ခြင်းသည်လည်း။ နပါပကံ၊ ယုတ်မာသည်မဟုတ်။ (ဤဒေသနာဖြင့်လောကသည်သမုတ်အပ်ကုန်သော ကလျာဏ,ပါပက,တို့၏ဧကန်မဟုတ်သည်၏အဖြစ်ကိုပြသတည်း)။ ။
အသိလက္ခဏဇာတကံ ဆဋ္ဌံ။၁၂၆။