Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

426. Dīpijātakaṃ (10)

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ခမနိယံယာပနိယံ, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဒီပိဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဆိတ်ကုလားမကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ထိုအခါထိုဆိတ်ကုလားမသည်လည်း ထိုသစ်ကိုမြင်၍ယနေ့ငါ့အား အသက်သည် မရှိရာ။ စင်စစ်ငါသည် အသက်အကျိုးငှါ လုံ့လပြုခြင်းငှါသင့်၏။ တစ်ခုသောဥပါယ်ဖြင့်ဤသစ်နှင့်လျှင် သာယာသော ပဋိသန္ဓာရကိုပြု၍ ထိုသစ်၏နှလုံးကိုနူးညံ့ခြင်းကိုဖြစ်စေ၍ အသက်ကိုစောင့်ရှောက်အံ့ဟုကြံ၍ ရှေ့မှထိုသစ်နှင့်တကွပဋိသန္ဓာရကိုပြုလျက်လာ၍။ ။

(၁၂၃၇)ခမနီယံ ယာပနီယံ၊ကစ္စိ မာတုလ တေ သုခံ။

သုခံ တေ အမ္မာ အဝစ၊သုခကာမာဝ တေ မယံ။ ။

ဟူသောဤပဌမဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၂၃၇)မာတုလ၊ ဦးရီး။ တေ၊ သင့်အား။ ခမနိယံကစ္စိ၊ ကျန်းခံ့၏လော။ ယာပနိယံကစ္စိ၊ မျှ၏လော။ သုခံကစ္စိ၊ ချမ်းသာ၏လော။ အမ္မာ၊ အကျွန်ုပ်အမိသည်။ တေ၊ သင်၏။ သုခံ၊ ချမ်းသာကို။ ဣစ္ဆေယျာသိ၊ အလိုရှိလေလော။ ဣတိ၊ ဤသို့။ အဇ္ဇ၊ ယနေ့။ မံ၊ ငါ့ကို။ အဝစ၊ မှာလိုက်၏။ မာတုလ၊ ဦးရီး။ မယံ၊ ငါတို့သည်လည်း။ တေ၊ သင်၏။ သုခကာမာဝသုခံဧဝဣစ္ဆာမ၊ ချမ်းသာကိုသာအလိုရှိပါကုန်၏။ ။

ထိုစကားကို ကြား၍သစ်သည် ဤဆိတ်ကုလားမကားလွတ်လို၍ ငါ့ကိုဦးရီးဟူသောစကားဖြင့်လှည့်စားလို၏။ ငါ၏ကြမ်းကြုတ်သောအဖြစ်ကိုမသိဟုကြံ၍။

(၁၂၃၈)နင်္ဂုဋ္ဌံ မေ အပက္ကမ္မ၊ပေါထယိတွာန ဧဠိကေ။

သာဇ္ဇ မာတုလဝါဒေန၊မုဉ္စိတဗ္ဗာ နု မညသိ။ ။

ဟူသောဤဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၂၃၈)ဧဠိကေ၊ ဆိတ်ကုလားမ။ တွံ၊ သင်သည်။ မေ၊ ငါ၏။ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊ အမြီးကို။ အပက္ကမ၊ နင်း၍။ ပေါထယိတွာန၊ ပုတ်ခတ်၍။ အာဂစ္ဆသိ၊ လာ၏။ သာတွံ၊ ထိုသင်သည်။ အဇ္ဇ၊ ယနေ့။ မာတုလဝါဒေန၊ ဦးရီးဟုခေါ်ဝေါ်သဖြင့်။ အဟံ၊ ငါသည်။ မုဉ္စိတဗ္ဗာ၊ လွှတ်အပ်သည်။ အသ္မီတိ၊ ဖြစ်အံ့ဟူ၍။ မညသိနု၊ အောက်မေ့သလော။ ။

ထိုစကားကိုကြား၍ ဆိတ်ကုလားမသည်ဦးရီး၊ ဤသို့မပြုလင့်ဟု။ ။

(၁၂၃၉)ပုရတ္ထာမုခေါ နိသိန္နောသိ၊အဟံ တေ မုခမာဂတာ။

ပစ္ဆတော တုယှံ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊ကထံ ခွာဟံ အပက္ကမိံ။ ။

ဟူသောဤတတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၂၃၉)မာတုလ၊ ဦးရီး။ တွံ၊ သင်သည်။ ပုရတ္တာမုခေါ၊ အရှေ့သို့မျက်နှာပြု၍။ နိသိန္နော၊ နေသည်။ အသိ၊ ဖြစ်၏။ အဟံ၊ ငါသည်။ တေ၊ သင်၏။ မုခံအဘိမုခံ၊ ရှေးရှူ။ အာဂတာ၊ လာ၏။ အဟံ၊ ငါသည်။ တုယှံ၊ သင်၏။ ပစ္ဆတော၊ နောက်မှ။ ဌိတံ၊ တည်သော။ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊ အမြီးကို။ ကထံခေါအပက္ကမိံ၊ အသို့လျှင်နင်းအံ့နည်း။ ။

ထိုအခါထိုဆိတ်ကုလားမကို၊ထိုသစ်သည်၊ ဆိတ်ကုလားမ၊ သင်ကား အဘယ်သို့ဆိုအံ့နည်း။ ငါ့အမြီး၏မတည်ရာအရပ်မည်သည်ကား မရှိဟုဆို၍။ ။

(၁၂၄၀)ယာဝတာ စတုရော ဒီပါ၊သသမုဒ္ဒါ သပဗ္ဗတာ။

တာဝတာ မယှံ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊ကထံ ခေါ တွံ ဝိဝဇ္ဇယိ။ ။

ဟူသောဤစတုတ္ထဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၂၄၀)ဧဠိကေ၊ ဆိတ်ကုလားမ။ ယာဝတာ၊ အကြင်မျှလောက်ကုန်သော။ သသမုဒ္ဒါ၊ သမုဒ္ဒရာနှင့်တကွကုန်သော။ သပဗ္ဗတာ၊ တောင်နှင့်တကွကုန်သော။ စတုရောဒီပါ၊ ကျွန်းကြီးလေးကျွန်းတို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ တာဝတာတတ္တကံဌာနံ၊ ထိုမျှလောက်သောအရပ်ကို။ မယှံ၊ ငါ၏။ နင်္ဂုဋ္ဌ၊ အမြီးသည်။ ပရိက္ခိပိတွာ၊ ပတ်၍။ ဂတံ၊ တည်၏။ တွံ၊ သင်သည်။ ကထံခေါ၊ အသို့လျှင်။ ဝိဝဇ္ဇသိ၊ ကြဉ်ရှောင်နိုင်အံ့နည်း။ ။

ဆိတ်ကုလားမသည် ထိုစကားကိုကြား၍ယုတ်မာစွာသော ဤသစ်သည်သာယာသောစကား၌မကပ်ငြိ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်၍ ထိုသစ်အားဆိုအံ့ဟု။ ။

(၁၂၄၁)ပုဗ္ဗေဝ မေတမက္ခိံသု၊မာတာ ပိတာ စ ဘာတရော။

ဒီဃံ ဒုဋ္ဌဿ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊သာမှိ ဝေဟာယသာဂတာ။ ။

ဟူသောဤပဉ္စမဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၂၄၁)ပုဗ္ဗေဝ၊ ရှေး၌လျှင်။ မာတာစ၊ အမိသည်၎င်း။ ပိတာစ၊ အဘသည်၎င်း။ ဘာတရောစ၊ မောင်တို့သည်၎င်း။ ဒုဋ္ဌဿ၊ ပြစ်မှားသောသစ်၏။ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊ အမြီးသည်။ ဒီဃံ၊ ရှည်၏ဟူ၍။ တံဝစနံ၊ ထိုစကားကို။ မေ၊ ငါ့အား။ အက္ခိံသုအာစိက္ခိံသု၊ ပြောကြားဘူးကုန်၏။ သာအဟံ၊ ထိုငါသည်။ ဉာတကာနံ၊ အဆွေအမျိုးတို့၏။ သန္တိကာဝ၊ အထံမှလျှင်။ နင်္ဂုဋ္ဌဿ၊ သစ်မြီး၏။ ဒီဃဘာဝံ၊ ရှည်သည်၏အဖြစ်ကို။ သုတွာ၊ ကြား၍။ တဝ၊ သင်၏။ နင်္ဂုဋ္ဌံ၊ အမြီးကို။ ပရိဟရန္တိ၊ ရှောင်လွှဲလိုသည်ဖြစ်၍။ ဝေဟာယသံ၊ ကောင်းကင်ခရီးဖြင့်။ အာဂတာ၊ လာခဲ့သည်။ အမှိ၊ ဖြစ်၏။ ။

ထိုအခါထိုဆိတ်ကုလားမကို ထိုသစ်သည် သင်ကောင်းကင်ဖြင့်လာသည်၏ အဖြစ်ကိုငါသိ၏။ ဤသို့လာသောသင်သည်ကား ငါ၏အစာတို့ကိုဖျက်ဆီး၍လာ၏ဟူ၍။ ။

(၁၂၄၂)တဉ္စ ဒိသွာန အာယန္တိံ၊အန္တလိက္ခသ္မိ ဧဠိကေ။

မိဂသင်္ဃော ပလာယိတ္ထ၊ဘက္ခော မေ နာသိတော တယာ။ ။

ဟူသောဤဆဋ္ဌဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၂၄၂)ဧဠိကေ၊ ဆိတ်ကုလားမ။ အန္တလိက္ခသ္မိံ၊ ကောင်းကင်၌။ အာယန္တိံ၊ လာသော။ တဉ္စ၊ သင့်ကိုလည်း။ ဒိသွာန၊ မြင်၍။ မိဂသံဃော၊ သားအပေါင်းသည်။ ပလာယိတ္ထ၊ ပြေး၏။ တယာ၊ သင်သည်။ မေ၊ ငါ၏။ ဘက္ခော၊ အစာကို။ နာသိတော၊ ဖျက်ဆီးအပ်၏။ ။

ဆိတ်ကုလားမသည် ထိုစကားကိုကြား၍ သေဘေးဖြင့်ကြောက်၍ တစ်ပါးသောအကြောင်းကိုဆောင်အံ့သောငှါမတတ်နိုင်ရကား၊ ဦးရီး၊ ဤသို့သဘောရှိသောကြမ်းကြုတ်သောအမှုကိုမပြုလင့်။ ငါ့အားအသက်ကိုပေးလော့ဟုမြည်တမ်း၏။ သစ်သည်လည်းထိုဆိတ်ကုလားမမြည်တမ်းစဉ်လည်၌ကိုက်သတ်၍စား၏။ သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီး၍။ ။

(၁၂၄၃)ဣစ္စေဝံ ဝိလပန္တိယာ၊ဧဠကိယာ ရုဟဂ္ဃသော။

ဂလကံ အနွာဝမဒ္ဒိ၊နတ္ထိ ဒုဋ္ဌေ သုဘာသိတံ။ ။

(၁၂၄၄)နေဝ ဒုဋ္ဌေ နယော အတ္ထိ၊န ဓမ္မော န သုဘာသိတံ။

နိက္ကမံ ဒုဋ္ဌေ ယုဉ္ဇေထ၊သော စ သဗ္ဘိံ န ရဉ္ဇတိ။ ။

ဟူသောဤအဘိသမ္ဗုဒ္ဓဂါထာတို့ကိုဟောတော်မူ၏။ ။

(၁၂၄၃-၁၂၄၄)ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ရုဟဂ္ဃသော၊ သတ္တဝါတို့၏အသားအသွေးကိုသောက်စားတတ်သော။ ဒီပိကော၊ သစ်သည်။ ဣစ္စေဝံ၊ ဤသို့လျှင်။ ဝိလပန္တိယာ၊ မြည်တမ်းစဉ်။ ဧဠကိယာ၊ ဆိတ်ကုလားမ၏။ ဂလကံ၊ လည်ကို။ အနွာဝမဒ္ဒိ၊ ကိုက်ဝါး၏။ ဒုဋ္ဌေ၊ ပြစ်မှားတတ်သောသူ၌။ သုဘာသိတံ၊ ကောင်းစွာဆိုအပ်သောစကားကောင်းသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ ဒုဋ္ဌေ၊ ပြစ်မှားတတ်သောသူ၌။ နယော၊ အကြောင်းသည်။ နေဝအတ္ထိ၊ မရှိသလျှင်ကတည်း။ ဓမ္မော၊ သဘောသည်။ နေဝအတ္ထိ၊ မရှိသလျှင်ကတည်း။ သုဘာသိတံ၊ ကောင်းစွာဆိုအပ်သော စကားကောင်းသည်။ နအတ္ထိဧဝ၊ မရှိသလျှင်ကတည်း။ ဒုဋ္ဌေ၊ ပြစ်မှားတတ်သောသူ၌။ နိက္ကမံ၊ ထွက်မြောက်ကြောင်းဖြစ်သောလုံ့လကိုသာလျှင်။ ယုဉ္ဇေထ၊ အားထုတ်ရာ၏။ သောစ၊ ထိုပြစ်မှားတတ်သောသူသည်ကား။ သဗ္ဘိံ၊ ဆိုအပ်သောစကားကို။ နရဉ္ဇတိ၊ မချစ်။ ။

(ကစ္စိ၌ကိံသဒ္ဒါစိပစ္စည်းကိံသဒ္ဒါကိုက။ စကိုဒွေးဘော်ပြု၍ကစ္စိပြီးသည်။ ။ သုခကာမာဝ၌ဧဝကို သုခံနောင်ယှဉ်၍အနက်ဆို။ သုခံဧဝဣစ္ဆာမဟု-အဋ္ဌကထာဘွင့်သည်။ ။ သုခကာမာသိရှိသည်ကားမသင့်။ ။ ပေါထယိတွာန၌။ သမန္တာအနုပရိယေယျုံ။ နိပ္ပေါထေန္တာစတုဒ္ဒိသာ၌ကဲ့သို့။ ။ ပုထဓာတ်။ စုရာဒိဂိုဏ်း။ ပုတ်ခတ်ခြင်းအနက်ကိုဟောသည်။ ။ ပုထပဟာရေ။ ပေါထေတိ။ ကုမာရေပေါထေတွာအဂမာသိ။ ။ (သဒ္ဒနီတိ)။ ။ သာဇ္ဇ၌သာအဇ္ဇပုဒ်ဖြတ်။ ။ မုခမာဂတာ၌အဘိကျေသည်။ မုခန္တိအဘိမုခံ။ ။ (အဋ္ဌကထာ)။ ။ အက္ခိံသု၌၊အက္ခဓာတ်၊ဉုံဝိဘတ်ကိုဣံသုရေးသည်။ ။ ထိုကြောင့်အက္ခိံသုကိုအာစိက္ခိံသုဖွင့်သည်။ ။ သာမှိ၌သာအမှိပုဒ်ဖြတ်။ ။ ဝေဟာယသံဂတာ၌ ဝေဟာယသံ အာဂတာပုဒ်ဖြတ်။ ထိုကြောင့်၊ ဝေဟာယသံဂတာတိအာကာသေန အာဂတာဖွင့်သည်။ ။ ရုဟိရံဃသတီတိရုဟဂ္ဃသောပြု။ ။ ဣကိုအ၊ရကိုချေ၍ရုဟဂ္ဃသောနေသည်။ ။ ထိုကြောင့်ရုဟဂ္ဃသောတိရုဟိရဘက္ခေါ။ လောဟိတပါယီဖွင့်သည်။ ။ သောစသဗ္ဘိံနရဉ္ဇတီတိသောပနပုဂ္ဂလောသဗ္ဘိံသုန္ဒရံသုဘာသိတံနရဉ္ဇတိနဝိယာယတီတိအတ္ထော။ ။ (အဋ္ဌကထာ)။ ။

ဒီပိဇာတကံ ဒသမံ။၄၂၆။

ကစ္စာနီအဋ္ဌသဒ္ဒဉ္စ၊သုလသာစ သုမင်္ဂလံ။

ဂင်္ဂမာလဉ္စ စေတိယံ၊ဣန္ဒြိယဉ္စေဝ အာဒိတ္တံ။

အဋ္ဌာ ဝဉ္စေနဒီပိစ၊ဒသ အဋ္ဌနိပါတကေ။ ။

အဋ္ဌနိပါတံ နိဋ္ဌိတံ။၁၀။၄၂၆။

အဋ္ဌနိပါတ်ပြီး၏။