Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

13. Kusanāḷivaggo

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

(၁၂၁)နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ကရေသရိက္ခေါ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကုသနာဠိဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်း ကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ အနာထပိဏ်သူဋ္ဌေး၏ အဆွေခင်ပွန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဘောန္တောဒေဝတာယော၊ အသျှင်နတ်တို့။ သရိက္ခေါပိ၊ အမျိုးစည်းစိမ်စသောအားဖြင့်ကိုယ်နှင့်တူသောသူသည်လည်း။ မိတ္တ-ဓမ္မံ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ကျင့်ဝတ်တရားကို။ ကရေ၊ ပြုရာ၏။ အထဝါ၊ တထွေသော်တုံ။ သေဋ္ဌောပိ၊ အမျိုးစည်းစိမ်စသောအားဖြင့်ကိုယ်ထက်လွန်မြတ်သောသူသည်လည်း။ မိတ္တ-ဓမ္မံ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ကျင့်ဝတ်တရားကို။ ကရေ၊ ပြုရာ၏။ ဧကောဧကစ္စော၊ အချို့သော။ နိဟီနကောဝါပိ၊ ကိုယ့်အောက်ယုတ်သောသူသည်လည်း။ မိတ္တဓမ္မံ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏ကျင့်ဝတ်တရားကို။ ကရေ၊ ပြုရာ၏။ ။

(ထို့ကြောင့်အလုံးစုံသောထိုသူတို့ကိုလည်းအဆွေခင်ပွန်းပြုရာသတည်းဟုပြသတည်း)။ ကိံကာရဏာ၊ အဘယ့်ကြောင့်နည်းဟူမူကား။ (ထည့်)။ ဧတေ၊ အယုတ်အလတ်အမြတ်ဖြစ်ကုန်သောထိုသူတို့သည်။ ဗျသနေ၊ ဆွေခင်ပွန်း၏ပျက်စီးခြင်းသည်။ ဥပ္ပန္နေ၊ ဖြစ်လတ်သော်။ ဥတ္တမံ၊ မြတ်သော။ အတ္ထံ၊ အစီးအပွါးကို။ ကရေယျုံ၊ ပြုကုန်ရာ၏။ ။ (ကာယိကစေတသိကဒုက္ခမှထိုသဟာယကိုလွတ်စေကုန်ရာသတည်းဟူလိုသည်)။ ။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ ဟီနောပိ၊ ကိုယ့်အောက်ယုတ်သောသူကိုသော်လည်း။ မိတ္တော၊ အဆွေခင်ပွန်းကို။ ကာတဗ္ဗောယေဝ၊ ပြုသင့်သည်သာတည်း။ ဣတရေ၊ ကိုယ်နှင့်ရည်တူကိုယ့်ထက်အမြတ်ဖြစ်သောသူတို့ကို။ ပဂေဝ၊ အဘယ်ဆိုဘွယ်ရှိအံ့နည်း။ ။ (ဤ၌ဥပစာကိုအခြားမရှာ၊မိမိကိုပင်ပြလိုရကား။ ယထာအဟံကုသနာဠိရုစာဟံ,ဟူသောစတုတ္ထပါဒကိုဆိုသတည်း။ ။ ဤစတုတ္ထပါဒကားအာပါတလိကလက္ခဏာရှိသည်)။ ရုစာယံ၊ ရုစာအမည်ရှိသောမင်္ဂလာသစ်ပင်၌။ နိဗ္ဗတ္တဒေဝတာ၊ ဖြစ်သောနတ်ဟုဆိုအပ်သော။ (ထည့်)။ အဟံ၊ ငါသည်၎င်း။ ကုသနာဠိစ၊ ဘုန်းတန်းခိုးနည်းသောသမန်းဖုတ်ကျူရုံ၌ဖြစ်သောဤနတ်သည်၎င်း။ ဝါ၊ ကုသနာဠိမည် သောသစ်ပင်၌ဖြစ်သောဤနတ်သည်၎င်း။ (ကုသနာဠီတိဧဝံနာမကောရုက္ခော။ ဇာတ်ဋီကာ)။ ။ တေမယံ၊ ထိုငါတို့သည်။ မိတ္တသန္ဓဝံ၊ မိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို။ ကရိမှယထာ၊ ပြုကုန်၏သို့။ တထာ၊ ထို့အတူ။ ဒုက္ခာ၊ ဆင်းရဲမှ။ မုစ္စိတုကာမေဟိ၊ လွတ်လိုကုန်သော။ အညေဟိပိ၊ တစ်ပါးသောသူတို့သည်လည်း။ ဟီနောပိ၊ ကိုယ့်အောက်ပင်ယုတ်သော်လည်း။ ပဏ္ဍိတော၊ ပညာရှိသောသူကို။ မိတ္တော၊ အဆွေခင်ပွန်းကို။ ကာတဗ္ဗော၊ ပြုအပ်၏။

ကုသနာဠိဇာတကံ ပဌမံ။၁၂၁။

(၁၂၂)နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယသံလဒ္ဓါနဒုမ္မေဓော,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဒုမ္မေဓဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မှုစဉ်၊ ဒေဝဒတ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

မဟာ-ရာဇ၊ မင်းကြီး။ တာဒိသော၊ သင်ကဲ့သို့သဘောရှိသော။ (ထည့်)။ တွံဝိယဒိဿတီတိတာဒိသော,ပြု။ သောဝိယဒိဿတိ,မပြုလင့်။ တုမှ၏ကာရိယ တ,ဖြစ်သည်)။ ဒုမ္မေဓော၊ ပညာနည်းသောသူသည်။ ယသံ၊ ပြည့်စုံသောအခြံအရံကို။ လဒ္ဓါန၊ ရ၍။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ အနတ္ထံ၊ အကျိုးမဲ့ကို။ စရတိ၊ ကျင့်၏။ ကတ္တဗ္ဗာကတ္တဗ္ဗံ၊ ပြုသင့် မပြုသင့်သည်ကို။ အဇာနန္တော၊ မသိရကား။ အတ္တနောစ၊ မိမိ၏၎င်း။ ပရေသဉ္စ၊ သူတပါးတို့၏၎င်း။ ဟိံသာယ၊ ပင်ပန်းငြိုငြင်ခြင်းဆင်းရဲ ဒုက္ခဖြစ်ခြင်းအကျိုးငှါ။ ပဋိပဇ္ဇတိ၊ ကျင့်တတ်၏။ (ဟိံသာဝုစ္စတိကိလမနံ၊ တဒတ္ထာယဧဝံပဋိပဇ္ဇတိ။အဋ္ဌကထာ)။

ဒုမ္မေဓဇာတကံ ဒုတိယံ။

(၁၂၃)နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အသဗ္ဗတ္ထဂါမိံ ဝါစံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤနင်္ဂလီသဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်း ကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ လာဠုဒါယိမထေရ်ကို အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘော၊ အချင်းတို့။ ဗာလော၊ အသိပညာနုံ့စွာသောသူမိုက်သည်။ အသဗ္ဗတ္ထဂမိံ၊ ဥပမာ၏အစွမ်းအားဖြင့်အလုံးစုံသောဥပမေယျ၌မဝင်စကောင်းသော။ ဝါစံ၊ စကားကို။ (ဃာဋာဒိဂိုဏ်းဖြစ်သောကြောင့် ဂမိံဂါမိံ နှစ်ထွေရှိသင့်၏။ သို့သော်လည်းဤအရာတွင်ဂမိံရှိမှဆန်းသင့်သည်)။ သဗ္ဗတ္ထ၊ အလုံးစုံသောဥပမေယျ၌။ ဘာသတိ၊ ဆို၏။ (ဒဓိနာမကီဒိသန္တိပုဋ္ဌောပိ သေယျထာပိ နင်္ဂလီသာတိဝဒတေဝ,ဟူလို)။ ဧဝံ၊ ဤသို့သေယျထာပိ နင်္ဂလီသာဟူ၍။ ဝဒန္တောပိ၊ ဆိုသော်လည်း။ (ထည့်)။ အယံဒဓိ၊ ဤနို့ဓမ်းသည်။ နင်္ဂလီသံ၊ ထွန်သန်နှင့်တူသည်။ နဟောတိ၊ မဟုတ်နိုင်ခဲ့။ တနည်း။ ဒဓိ၊ နို့ဓမ်းသည်။ နင်္ဂလီသံ၊ ထွန်သန်နှင့်တူ၏။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ နော၊ ငါတို့အား။ ဝဒန္တော၊ ဆိုသော။ အယံဗာလော၊ ဤအသိပညာနုံ့စွာသောသူသည်။ အသဗ္ဗတ္ထဂမိံ၊ ဥပမာ၏အစွမ်းအားဖြင့်အလုံးစုံသော ဥပမေယျ၌မဝင်စကောင်းသော။ ဝါစံ၊ စကားကို။ သဗ္ဗတ္ထ၊ အလုံးစုံသောဥပမေယျ၌။ ဘာသတိ၊ ဆိုဘိ၏။ (ဤနည်း၌, နောအယံဖြတ်)။ ကိံကာရဏာ၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသနည်းဟူမူကား။ ယသ္မာ၊ အကြင်ကြောင့်။ အယံဗာလော၊ ဤအသိပညာနုံ့စွာသောသူသည်။ ဒဓိံပိ၊ နို့ဓမ်းကိုလည်း။ နင်္ဂလီသံ၊ ထွန်သန်နှင့်တူ၏ဟူ၍သာလျှင်။ မညတိ၊ အောက်မေ့၏။ (ဒဓိပ္ပယံဒဓိပိအယံဖြတ်။ စိရပ္ပဝါသိံ,ကဲ့သို့မှတ်။
တနည်း။ အယံဗာလော၊ ဤအသိပညာနုံ့စွာသောသူသည်။ ဒဓိပ္ပယံ၊ နို့ဓမ်းနို့ရည်ကို။ နင်္ဂလီသံ၊ ထွန်သန်နှင့်တူ၏ဟူ၍။ မညတိ၊ မှတ်ထင်၏။ (ဤနည်း၌၊ ဒဓိ-နို့ဓမ်း၊ပယ-နို့ရည်ဟော။ ဒွေဘော်ရောက်၍၊ ဒဓိပ္ပယံ,ရှိသည်)။ ။

နင်္ဂလီသဇာတကံ တတိယံ။၁၂၃။

(၁၂၄) နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဝါယာမေထေဝ ပုရိသော,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအမ္ဗဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ပါးသောဝတ်နှင့်ပြည့်စုံသောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဘောန္တောတာပသာ၊ အိုရသေ့တို့။ ပုရိသော၊ ယောက်ျားဟုတ်သောသူသည်။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ ဝတ္တပူရဏာဒိကေ၊ ဝတ်ကိုဖြည့်ခြင်းအစရှိသော။ ကမ္မေ၊ အမှု၌။ (ထည့်)။ ဝါယာမေထေဝဝါယာမံ ကရောတေဝ၊ ကိုယ်နှင့်အသက်၊ ငဲ့ကွက်မချစ်၊ အနပစ်လျှင်၊ မဖြစ်မနေရ၊ နေ့ညကြိုးကုတ်၊အားထုတ်လုံ့လ၊ပြုသင့်လှသည်သာ။ ပဏ္ဍိတော၊ အမြော်အမြင်ပညာရှိသောသူသည်။ နနိဗ္ဗိန္ဒေယျ၊ မခို့သရို၊လုံ့လချို့လျက်၊မရှက်စသီး၊အပျင်းကြီး၍၊ မငြီးမငွေ့မပေါ့စားရာ။ ။ (ဤသို့ ဘုရားလောင်းသည် ဤဝါယာမမည်သည် အကျိုးရှိသည်သာဖြစ်၏ဟု, ရသေ့အပေါင်းကိုဟောပြောလို၍၊ ဝါယာမဿဖလံပဿ,ဟူသတည်း)။ ဝါယာမဿ၊ အပတ်တကုတ်အားထုတ်လုံ့လဝါယာမ၏။ ဖလံ၊ အကျိုးကို။ ပဿ၊ ရှုပါလော့။ ။ (အဘယ်သို့သောအကျိုးနည်းဟူဘွယ်ရှိရကား။ ဘုတ္တာအမ္ဗာအနီတိဟံ,ဟူသည်)။ ။ ဣမေဟိပဉ္စဟိ ဣသိသတေဟိ၊ ဤငါးရာသောရသေ့တို့သည်။ သယံ၊ ကိုယ်တိုင်။ အရညံ၊ တောသို့။ အဂန္တွာ၊ မသွားမူ၍။ ဧကဿ၊ ဝတ်နှင့်ပြည့်စုံသောတစ်ဦးသောရသေ့၏။ အတ္ထာယ၊ အကျိုးငှါ။ အာနီတာ၊ သားငှက်တို့သည် ဆောင်အပ်ကုန်သော။ အမ္ဗာ၊ သရက်သီးတို့ကို။ ဘုတ္တာ၊ စားအပ်ကုန်ပြီ။ ။ (အမ္ဗာကား၊ ဒေသနာမတ္တသာတည်း။ ငှက်ပျောပိန္နဲစသော ရသင့်သမျှကိုယူ)။ ဣဒံ၊ ဤသို့တောသို့ မသွားအလွယ်သာစားသောက်ရခြင်းသည်။ ဝါယာမဿ၊ လုံ့လ၏။ ဖလံ၊ အကျိုးတည်း။ (ထိုအကျိုးသည်မျက်မှောက်ပစ္စက္ခဟုတ်ပါ၏လော။ ဤသို့ဖြစ်ပြီတဲ့ဤသို့ဖြစ်ပြီတဲ့,ဟု၊သူတစ်ပါး အဆင့်စကားဖြင့်နှဲသမားပါးရှုံ့သကဲ့သို့မှတ်ရမည်လော, စောကြောဖွယ် ရှိသောကြောင့်၊အနီတိဟံ,ဟု၊ ဟောပြန်ရသည်)။ တဉ္စခေါ၊ ထိုအကျိုးသည်လည်း။ (အနီတိဟံ ဣတိအဟ ဣတိအဟာတိဧဝံဣတိဟိတိဟေနဂဟေတဗ္ဗံနဟောတိ၊ ဤသို့ဖြစ်ပြီတဲ့ ဤသို့ဖြစ်ပြီတဲ့,ဟု၊ ဣတိဟဣတိဟ, ပြောစကားမျှဖြင့်မှတ်ရသည်မဟုတ်။ ဝါ၊ အနီတိဟံဣတိအာဟဣတိအာဟာတိဧဝံ ဣတိဟိတိဟေန ဂဟေတဗ္ဗံနဟောတိ= ဤသို့ဆိုဘူးသတတ်ဤသို့ဆိုဘူးသတတ်,ဟု၊လက်ဆင့်ကမ်းသော ဣတိအာဟဣတိအာဟ၊ပြောစကားမျှဖြင့် မှတ်ရသည်မဟုတ်)။ ဧတံဖလံ၊ ဤအကျိုးကို။ ပစ္စက္ခမေဝ၊ မျက်မြင်ပစ္စက္ခပင်လျှင်။ ပဿ၊ ရှုလော့။ ။ (ဣတိအဟဣတိအဟာတိဧဝံဣတိဟဣတိဟေနဂဟေ တဗ္ဗံဣတိဟံ၊ ဣတိအဟတခုကျေသည်။ ဝိစိတြာဟိတဒ္ဓိတဝုတ္တိ, ဟူရကားတဒ္ဓိတ်ပုဒ်၊နဣထိဟံအနီတိဟံ။ တဒ္ဓိတ်အတွင်းငုပ်သော သမာသ်ပုဒ်)။ ။

အမ္ဗဇာတကံ စတုတ္ထံ။၁၂၄။

(၁၂၅)နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဗဟုံပိသော ဝိကတ္ထေယျ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကဋာဟကဇာတ်ကို၊ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောရှုတ်ချသောစကားကိုဆိုတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ယော၊ အကြင်သူသည်။ အညံဇနပဒံ၊ မိမိ၏ဖွားရာမြေမှတစ်ပါးသောဇနပုဒ်သို့။ ဂတော၊ ရောက်သည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ သော၊ ထိုတစ်ပါးသောဇနပုဒ်သို့ရောက်သောသူသည်။ တတ္ထ၊ ထိုမိမိအမျိုးဇာတ်ကိုမသိရာအရပ်၌။ ဗဟုံပိ၊ များစွာလည်း။ ဝိကတ္ထေယျ၊ ချုတ်ချယ်ရှုတ်ချသောစကားကိုဆိုရာ၏။ သာမိကော၊ သခင်သည်။ အနွာဂန္တွာန၊ ဤသို့တဖန်လာပြန်လတ်၍။ ဒူသေယျ၊ ဖျက်ဆီးရာ၏။ ကဋာဟက၊ ကဋာဟက။ ဘောဂေ၊ စည်းစိမ်တို့ကို။ ဘုဉ္ဇ၊ ခံစားလော့။ ။

ကဋာဟကဇာတကံ ပဉ္စမံ။၁၂၅။

(၁၂၆) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ တထေဝေကဿကလျာဏံ, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအသိလက္ခဏဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ကောသလမင်း၏သန်လျက်လက္ခဏာဖတ်တတ်သောပုဏ္ဏားကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

အာစရိယ၊ ဆရာ။ တထေဝ တဒေဝ၊ ထိုချေဆတ်ခြင်းသည်ပင်လျှင်။ ဧကဿ၊ အချို့သသူအား။ ကလျာဏံ၊ ကောင်း၏။ တထေဝ တဒေဝ၊ ထိုချေဆတ်ခြင်းသည်ပင်လျှင်။ ဧကဿ၊ အချို့သသူအား။ ပါပကံ၊ ယုတ်မာ၏။ (တထေဝေကဿာတိတဒေဝဧကဿ၊အယမေဝဝါပါဌော။ ဒုတိယပဒေပိဧသေဝနယော။အဋ္ဌကထာ)။ ။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ သဗ္ဗံ၊ အလုံးစုံသော ချေဆတ်ခြင်းသည်။ နကလျာဏံ၊ ကောင်းသည်မဟုတ်။ သဗ္ဗံဝါပိ၊ အလုံးစုံသောချေဆတ်ခြင်းသည်လည်း။ နပါပကံ၊ ယုတ်မာသည်မဟုတ်။ (ဤဒေသနာဖြင့်လောကသည်သမုတ်အပ်ကုန်သော ကလျာဏ,ပါပက,တို့၏ဧကန်မဟုတ်သည်၏အဖြစ်ကိုပြသတည်း)။ ။

အသိလက္ခဏဇာတကံ ဆဋ္ဌံ။၁၂၆။

(၁၂၇) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ တေဒေသာတာနိဝတ္ထူနိ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကလဏ္ဍုကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောရှုတ်ချသောစကားကိုဆိုတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

(ဤဂါထာ၌ တေ,တာနိ,တို့ကား၊ ပသိဒ္ဓဝိသယ တ,သဒ္ဒါတို့တည်း။ ပသိဒ္ဓဝိသယဟူသည်၊ဝဒန္တပုဂ္ဂိုလ်အားထင်ရှားပြီးသောအနက်လျှင်အရာရှိသောတသဒ္ဒါဟူလိုသည်။ မထင်ရှားသောသုဏန္တပုဂ္ဂိုလ်တို့အားယဖြင့်ဖွင့်၍အနက်ဆိုရာ၏)။ ။ ကလဏ္ဍုက၊ ကလဏ္ဍုက။ ယတ္ထ၊ အမိဝမ်းဟူသောအကြင်အရပ်တို့၌။ တေ၊ သင်သည်။ ဝသိတံ ဝသနံ ကတံ၊ ပဋိသန္ဓေနေခြင်းကိုပြုအပ်ပြီ။ တေဒေသာ၊ ထိုအရပ်တို့သည်။ ခတ္တိယ ဓီတာဒီနံ၊ မင်းသ္မီးစသည်တို့၏။ ကုစ္ဆိဒေသာ၊ ဝမ်းခေါင်းဟူသောအရပ်တို့သည်။ န၊ မဟုတ်ကုန်။ ယတ္ထဝါ၊ အကြင်တည်ရာ ဝတ္ထုတို့၌မူလည်း။ တွံ၊ သင်သည်။ ပတိဋ္ဌိတော၊ တည်၏။ တာနိဝတ္ထူနိ၊ ထိုဝတ္ထုတို့သည်။ ခတ္တိယဓိတာဒီနံ၊ မင်းသ္မီးစသည်တို့၏။ ကုစ္ဆိဝတ္ထူနိ၊ ဝမ်းခေါင်းဟူသောတည်ရာဝတ္ထုတို့သည်။ န၊ မဟုတ်ကုန်။ (ဤကဲ့သို့သောအရာ၌တ၏အနက်ကားအကျဉ်းတည်း။ ယ,၏အနက်ကားအကျယ်တည်း။ တ,၏အနက်ကားအနိယမတည်း။ ယ,၏အနက်ကားနိယမတည်း။ သုဏန္တပုဂ္ဂိုလ်တို့ အားမထင်ရှားကွယ်ဝှက်သောတ၏အနက်ကိုထင်ရှားသိသာအောင်ဟ၏အနက်ဖြင့်ဖော်ပြဖွင့်ဆိုရသည်။ စင်စစ်မူကားသင်သည်ကျွန်မဝမ်း၌ ပဋိသန္ဓေလည်းနေ၏၊တည်လည်းတည်၏ဟူလိုသည်)။ ။ ဝနဂေါစရော၊ တောအရပ်လျှင်ကျက်စားရာရှိသော။ အဟဉ္စ၊ ငါမူကား။ တိရစ္ဆာနဘူတောပိ၊ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သော်လည်း။ ဧတမတ္ထံ၊ ဤအကြောင်းကို။ ဇာနာမိ၊ သိ၏။ (စ,ကားဝိသေသတ္ထတည်း။ သင့်ပရိသတ်မသိသကဲ့သို့မဟုတ်၊ငါမူကားသိ၏ဟူလို။ တနည်း။ အဟဉ္စ၊ ငါသည်လည်း၊ပေးမှုအကြောင်းကို သင်သာသိသည်မဟုတ်ငါလည်းသိသတည်းဟုပေါင်းသတည်း)။ ။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ အနာစာရံ၊ ယုတ်မာသောအကျင့်ကို။ စရမာနံ၊ ကျင့်သည်ကို။ မယာ၊ ငါသည်။ ဂန္တွာ၊ သွား၍။ အာရောစိတေ၊ ကြားအပ်သည်ရှိသော်။ သာမိကာ၊ သင့်သခင်တို့သည်။ အနုဝိစ္စ၊ သိ၍။ ။ (အနုဝိစ္စကြိယာသည် ကတ္တားနှင့်မကင်းရာသောကြောင့် သာမိကာကတ္တားလာရာသည်။ သကမ္မကဓာတ်ဖြစ်၍ ကံကိုငဲ့သောကြောင့်၊ ဧဝံအနာစာရံစရမာနံ,ဟုကံလာရာသည်။ သခင်သည်ဇော်ဂနီမဟုတ်၍ အိမ်ကမသိရာသောကြောင့် မယာဂန္တွာအာရောစိတေ, ဟု၊မ,ရပြန်သည်။ ဤသို့အနုဝိစ္စတခုဖြင့်ဤအနက်စုကို ဉာဏ်ဖြင့်ရှာရာသောကြောင့်၊ စ,ကား ပိုလွန်သည်ဟုမဆိုသာ။ ဤကဲ့သို့မြှုပ်သောအရာ၌ဤနည်းအတူမှတ်ရာသည်)။ ။ တာလေ တွာစေဝ၊ ကြိမ်လုံးလှံကန်ဖြင့်ရိုက်နှက်၍၎င်း။ လက္ခဏာဟတံ၊ သံပူအပ်၍ကျွန်အမှတ် လက္ခဏာတံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို။ ကတွာစ၊ ပြု၍၎င်း။ တံ၊ သင့်ကို။ ဂဏှေယျုံ၊ ယူဆောင်ကုန်လတ္တံ့။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ ပမာဏံ၊ ပမာဏကို။ ဉတွာ၊ သိ၍။ သေဋ္ဌိဓိတာယ၊ သူဋ္ဌေးသ္မီး၏။ သီသေ၊ ဦးခေါင်း၌။ အ-နုဋ္ဌုဟိတွာ၊ မထွေးမူ၍။ ခီရံ၊ နို့ရည်ကို။ ပိဝ၊ သောက်လော့။

ကလဏ္ဍုကဇာတကံ သတ္တမံ။၁၂၇။

(၁၂၈) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယောဝေ ဓမ္မံဓဇံကတွာ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဗိဠာရဝတဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောအံ့ဘွယ်သရဲကိုဖြစ်စေတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ယောယောကောစိ၊ ခတ္တိယဗြာဟ္မဏစသည်တို့တွင်အကြင်အမှတ်မရှိသောသူသည်။ ဝေ၊ စင်စစ်။ ဓမ္မ-ဓဇံ၊ ဆယ်ပါးသောကုသလကမ္မပထတရားတည်းဟူသောတံခွန်ကို။ ကတွာ၊ ပြု၍။ ဘူတာနိ၊ သတ္တဝါတို့ကို။ ဝိဿာသယိတွာ၊ ဤမြေခွေးကား သီလရှိ၏ဟူသော အမှတ်ဖြင့်အကျွမ်းဝင်စေ၍။ နိဂူဠှော၊ လျှို့ဝှက်လျက်။ ပါပံ၊ မကောင်းမှုကို။ အာစရေ၊ ကျင့်၏။ တံဝတံ၊ တရားတံခွန်ဆောက်၍ဆိတ်ကွယ်ရာ၌ မကောင်းမှုကိုပြုသောသင်၏ ထိုအကျင့်သည်။ ဗိဠာရံနာမကေရာဋိကဝတံနာမ၊ စဉ်းလဲသောအကျင့်မည်၏။

ဗိဠာရဝတဇာတကံ အဋ္ဌမံ။၁၂၈။

(၁၂၉) နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ နာယံသိခါပုညဟေတု,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအဂ္ဂိကဘာရဒွါဇဇာတ်ကို၊ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ အံ့ဘွယ်သရဲကိုဖြစ်စေတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

အဂ္ဂိက၊ အဂ္ဂိက။ ပုညဟေတု၊ ကောင်းမှုဟူသောအကြောင်းကြောင့်။ အယံသိခါ၊ ဤဦးစွန်းကို။ နဌပိတာ၊ သင်ထားအပ်သည်မဟုတ်။ ဃာသ-ဟေတု၊ စားလိုသောက်လိုသော အကြောင်းကြောင့်။ အယံသိခါ၊ ဤဦးစွန်းကို။ ဌပိတာ၊ သင်ထားအပ်၏။ အယံမူသိက-ဂဏော၊ ဤကြွက်အပေါင်းသည်။ အင်္ဂုဋ္ဌ-ဂဏနံ၊ လက်ချောင်းရေတွက်ခြင်းသို့။ နယာတိနဥပဂစ္ဆတိ၊ မရောက်။ နပူရေတိ၊ မပြည့်စေ။ (ပရိက္ခယံ၊ ကုန်ခြင်းသို့။ ဂစ္ဆတိ၊ ရောက်၏။ ဟူလိုသည်)။ တေ၊ သင်၏။ အင်္ဂုဋ္ဌဂဏနံ၊ လက်ချောင်းရေတွက်ခြင်းသည်။ ဟောတု၊ ဖြစ်စေတော့။ တေန၊ ထိုသင်၏ လက်ချောင်းရေတွက်ခြင်းဖြင့်။ အလံ၊ တန်ပြီ။ (နင်္ဂုဋ္ဌ-ဂဏနံ၊ အမြီးရေတွက်ခြင်းသို့။ ယာတိ၊ ရောက်၏။ပေးသည်ကား။ အယံ မူသိကဂဏောအင်္ဂုဋ္ဌဂဏနံန ဂစ္ဆတိ နဥပေတိန ပူရေတိ၊ပရိက္ခယံ ဂစ္ဆတီတိ အတ္ထော,ဟူသော အဋ္ဌကထာ။ အင်္ဂုဋ္ဌဂဏနန္တိအင်္ဂုလိဂဏနံ။ ဋီကာတို့နှင့်မညီ)။

အဂ္ဂိကဘာရဒွါဇဇာတကံနဝမံ။၁၂၉။

(၁၃ဝ) နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယထာဝါစာစဘုဉ္ဇဿု, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကောသိယဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊သာဝတ္ထိပြည်၌ တစ်ယောက်သောမာတုဂါမကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ကောသိယေ၊ ကောသိယအနွယ်ဖြစ်သောပုဏ္ဏေးမ။ ယထာဝါစာစ၊ ငါ့အား လေနာထိုးကျင်၏ဟုဆိုသော စကားနှင့်အညီလည်း။ ဘုဉ္ဇဿု၊ ဆေးကိုစားလော့။ ယထာဘုတ္တဉ္စ၊ စားသည်နှင့်ညီစွာလည်း။ ဗျာဟရ၊ အနာကင်းပြီဟုဆိုလော့။ ဝတွာ၊ အနာကင်းပြီဆို၍။ ကမ္မံ၊ အိမ်၌ပြုဖွယ်ကိစ္စကို။ ကရောဟိ၊ ပြုလော့။ တေ၊ သင်၏။ ဝါစာစ၊ စကားသည်၎င်း။ ဘုတ္တဉ္စ၊ အစားသည်၎င်း။ ဥဘယံ၊ နှစ်ပါးစုံသည်။ နသမေတိ၊ မညီကြ။ ။

ကောသိယဇာတကံဒသမံ။၁၃ဝ။ ကုသနာဠိဝဂ္ဂေါတေရသမော။ တဿုဒါနံ။ ။

ကုသနာဠိစ ဒုမ္မေဓံ၊နင်္ဂလီသ-မ္ဗ-ကဋာဟံ။

အသိလက္ခဏ-ကလဏ္ဍုကံ၊ဗိဠာရ-ဂ္ဂိက-ကောသိယံ။ ။