နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ သီလံကိရေဝ ကလျာဏံ, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသီလဝီမံသဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သီလကိုစုံစမ်းသောတစ်ယောက်သောပုဏ္ဏားကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ထိုအခါပုရောဟိတ်ကိုမင်းသည် အဘယ့်ကြောင့်ဤသို့သဘောရှိသော အမှုကိုပြုသနည်းဟုမေး၏။ ပုရောဟိတ်သည်မိမိ၏သီလကိုစမ်းလိုသည်၏အဖြစ်ကြောင့်ပြု၏ဟုဆိုလို၍။ ။
(၄၇၅)သီလံ ကိရေ-ဝ ကလျာဏံ၊သီလံ လောကေ အနု-တ္တရံ။
ပဿ ဃောရ-ဝိသော နာဂေါ၊သီလဝါ-တိ န ဟညတိ။ ။
(၄၇၆)သော-ဟံ သီလံ သမာဒိဿံ၊လောကေ အနုမတံ သိဝံ။
အရိယ-ဝုတ္တိသမာစာရော၊ယေန ဝုစ္စတိ သီလဝါ။ ။
(၄၇၇)ဉာတီနဉ္စ ပိယော ဟောတိ၊မိတ္တေသု စ ဝိရောစတိ။
ကာယဿ ဘေဒါ သုဂတိံ၊ဥပပဇ္ဇတိ သီလဝါ။ ။
ဟူသောဤသုံးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၄၇၅-၄၇၇)လောကေ၊ လူ့ရွာ၌။ သီလံဧဝ၊ သီလသည်သာလျှင်။ ကလျာဏံ၊ တင့်တယ်ကောင်းမြတ်၏။ သီလံ၊ သီလသည်သာလျှင်။ အနု-တ္တရံ၊ မိမိထက်အလွန်အကဲမရှိမြတ်လှစွာ၏။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ပဏ္ဍိတာ၊ ဘုရားအစရှိသောပညာရှိတို့သည်။ ဝဒန္တိကိရ၊ ဆိုကုန်သတတ်။ ပဿ၊ ရှုပါလော့။ ဃောရ-ဝိသော၊ ကြမ်းသောအဆိပ်ရှိသော။ နာဂေါ၊ မြွေကို။ ဝါ၊ မြွေသည်။ သီလဝါ-တိ၊ သီလရှိ၏ဟူ၍။ နဟညတိ၊ မိမိကိုလည်းသူတစ်ပါးမညှဉ်းဆဲအပ်၊သူတစ်ပါးကိုလည်းမိမိမညှဉ်းဆဲတတ်။ ယေန၊ အကြင်သီလကြောင့်။ သီလဝါ၊ သီလရှိသောသူကို။ အရိယ-ဝုတ္တိ-သမာစာရော၊ ဘုရားစသောအရိယာတို့၏ အကျင့်ကိုကျင့်ပေသသူဟူ၍။ ဝုစ္စတိ၊ ချီးမွမ်းအပ်၏။ လောကေ၊ လူ့ရွာ၌။ သိဝံ၊ မရှိဘေးဘျမ်းငြိမ်းချမ်းသောအကျင့်ဟူ၍။ အနုမတံ၊ ပညာရှိတို့သည်ဝန်ခံအပ်သော။ တံသီလံ၊ ထိုသီလကို။ သောအဟံ၊ ထိုငါသည်။ သမာဒိဿံသမာဒိယိဿာမိ၊ ဆောက်တည်အံ့။ ။
သီလဝါ၊ သီလရှိသောသူသည်။ ဉာတီနဉ္စ၊ အဆွေအမျိုးတို့သည်လည်း။ ပိယော၊ ချစ်အပ်သည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ မိတ္တေသုစ၊ အဆွေခင်ပွန်းတို့၏အလယ်၌လည်း။ ဝိရောစတိ၊ ရဲရဲညီးညီး၊တောက်ထိန်မီးသို့၊ အံ့ချီးမဝ၊တောက်ပထွန်းလင်း၏။ ကာယဿ၊ ခန္ဓာကိုယ်၏။ ဘေဒါ၊ ပျက်သည်မှ။ ပရံ၊ နောက်၌။ သုဂတိံ၊ သုဂတိသို့။ ဥပပဇ္ဇတိ၊ ကပ်ရ၏။ ။
သီလဝီမံသကဇာတကံ ဒသမံ။၂၉၀။ အဗ္ဘန္တရဝဂ္ဂေါ စတုတ္ထော။ ။ တဿု-ဒ္ဒါနံ။ ။
အဗ္ဘန္တရံ,သေနကဉ္စ,၊ဝဍ္ဎကီ,သိရီဇာတကံ,။
မဏိသူကရ,သာလူကံ,၊လာဘဂရဟ,မစ္ဆုဒ္ဒါနံ,။
နာနာဆန္ဒံ,သီလဝီမံသကံ,၊အဗ္ဘန္တရဝဂ္ဂေါတိဝုစ္စတိ။ ။