Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

14. Asampadānavaggo

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

(၁၃၁) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အသမ္ပဒါနေနိတရီတရဿ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအသမ္ပဒါနဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ဒေဝဒတ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘဒ္ဒေ၊ သျှင်မ။ အ-သမ္ပဒါနေန အ-ဂ္ဂဟဏေန၊ အဆွေခင်ပွန်းပေးသောလက်ဆောင်ကိုမယူခြင်းကြောင့်။ ဣတရီ-တရဿ၊ အမှတ်မရှိမြတ်သည်မှတစ်ပါးယုတ်သော ယုတ်သည်မှတစ်ပါးမြတ်သော။ ဗာလဿ၊ သူမိုက်အား။ မိတ္တာနိ၊ အဆွေခင်ပွန်း၏အဖြစ်တည်းဟူသောချစ်ခြင်းသဘောတို့သည်။ ကလီ၊ ရှုံးပါးပျက်စီးကုန်သည်။ ဘဝန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ တသ္မာ၊ ထိုသို့ဖြစ်သောကြောင့်။ မေ၊ ငါ့အား။ မိတ္တိ၊ အဆွေခင်ပွန်း၏အဖြစ်တည်းဟူသောချစ်ခြင်းသဘောသည်။ မာဇီယိတ္ထ၊ မပျက်စီးပါစေလင့်။ အယံ၊ ဤအဆွေခင်ပွန်းအဖြစ်တည်းဟူသော ချစ်ခြင်းသဘောသည်။ သဿတော၊ မြဲသည်။ ဟောတု၊ ဖြစ်ပစေ။ ဣတိ၊ ဤသို့နှလုံးပိုက်၍။ (ထည့်)။ အဍ္ဎ-မာနံ၊ တတုမ္ဗမျှသော။ ဘုသံ၊ စပါးဖျင်းကို။ ဟရာမိ၊ ယူခဲ့၏။ (ဣတရောစ ဣတရောစ ဣတရီတရော၊သမာဟာရ ဒွန္ဒေဝိ ကတ္ထစိ ပုလ္လိင်္ဂမိစ္ဆန္တိ သဒ္ဒဗ္ဗိဒူ။ အညသမာန, ဟူသောပုဒ်၏အနက်ကိုကျလျှင်၊ဣတရီတရပုဒ်၏အနက်ကိုကျလမည်။ ။ ရှစ်ကွမ်းစားသည်မာနမည်၏။ လေးကွမ်းစားသည်မာနဝက်ဖြစ်၍တုမ္ဗမည်၏။ ထို့ကြောင့်၊ဘုသံအဍ္ဎမာနံ,ကို၊ဧကပလာသတုမ္ဗံ, ဟုအဋ္ဌကထာဖွင့်သည်)။

အသမ္ပဒါနဇာတကံ ပဌမံ။၁၃၁။

(၁၃၂) နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ကုသလူပဒေသေဓိတိယာဒဠှာယစ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဘီရုကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ အဇပါလပညောင်ပင်ရင်း၌ မာရ်မင်းသ္မီးတို့၏ဖြားယောင်းသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ကုသလူ-ပဒေသေ၊ အတိတ်အနာဂတ်ကိုမြော်မြင်သောအသျှင်ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့၏အဆုံးအမ၌။ ဒဠှာယ၊ သံကြိမ်ခက်သို့ မပျက်စေဘဲမြဲမြံစွာသော။ ဓိတိယာစ၊ တည်တန့်သောသမာဓိ မပြတ်ဖြစ်သောဝီရိယကြောင့်၎င်း။ ဘယဘီရုတာယစ၊ စိတ်၏ထိတ်လန့်ခြင်း ကိုယ်တုန်လှုပ်ခြင်းသို့ရောက်သောကြီးစွာသောကြောက်လန့်ခြင်းကြောင့်။ အနိဝတ္တိတတ္တာစ၊ မဆုတ်နစ်သည်၏အဖြစ်ကြောင့်၎င်း။ ရက္ခသီနံ၊ ဘီလူးမတို့၏။ ဝသံ၊ နိုင်ငံသို့။ နအာဂမိမှသေ၊ မလိုက်ကုန်။ မေ၊ ငါ့အား။ မဟတာ၊ ကြီးစွာသော။ ဘယေန၊ ဘေးမှ။ သသောသောတ္ထိ-ဘာဝေါ၊ ထိုချမ်းသာသည်၏အဖြစ်သည်။ ဇာတော၊ ဖြစ်လတ်သတည်း။ ။ (ပရိတ္တဘယသည်ဘယမည်၏။ မဟာဘယသည်ဘီရုတာမည်၏။ ဓိတိသဒ္ဒါသည်သမာဓိ,ဝီရိယ,နှစ်ပါးကိုဟော၏)။

ဘီရုကဇာတကံဒုတိယံ။၁၃၂။

(၁၃၃) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ခေမံယဟိံ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဃတာသနဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊တစ်ယောက်သောရဟန်းကို အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဘောန္တောသကုဏာ၊ အိုငှက်တို့။ ယဟိံ၊ အကြင်ရေအပြင်၌။ ခေမံ၊ ဘေးမရှိ။ တတ္ထ၊ ထိုဘေးမရှိရာရေအပြင်၌။ အရိ၊ မီးဟူသော ရန်သူသည်။ ဥဒ္ဓရိတောဥဋ္ဌိတော၊ ထတက်လတ်ပြီ။ ဒကဿ၊ ရေ၏။ မဇ္ဈေ၊ အလယ်၌။ ဃံတာသနော၊ မီးသည်။ ဇလိတော၊ ပြောင်ပြောင်တောက်လတ်ပြီ။ အဇ္ဇ၊ ယခု။ နော၊ ငါတို့အား။ မဟိယာ၊ မြေမှ။ ဇာတေ၊ ပေါက်သော။ မဟီရုဟေ၊ သစ်ပင်၌။ ဝါသော၊ နေရခြင်းသည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ အဇ္ဇ၊ ယခု။ နော၊ ငါတို့အား။ သရဏာ၊ ကိုးကွယ်ရာမှ။ ဘယံ၊ ဘေးသည်။ ဇာတံ၊ ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ ဒိသာ၊ ထိုထိုအရပ်မျက်နှာတို့သို့။ ဘဇဝှေါ၊ ပျံသွားကြလေကုန်။ ။ (ပဉ္စမီဝှေါဝိဘတ်)။ ။

ဃတာသနဇာတကံ တတိယံ။၁၃၃။

(၁၃၄) နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယေသညိနော,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဈာနသောဓနဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သင်္ကဿနဂိုရ်တံခါး၌ ကိုယ်တော်သည်အကျဉ်းအားဖြင့်မေးတော်မူသောပြဿနာကို သျှင်သာရိပုတ္တရာသည်အကျယ်အားဖြင့်ဖြေခြင်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘောန္တောတာပသာ၊ အိုရသေ့တို့။ ယေသတ္တာ၊ အကြင်သတ္တဝါတို့သည်။ သညိနော၊ သညာရှိကုန်၏။ တေပိ၊ ထိုသတ္တဝါတို့သည်လည်း။ ဒုဂ္ဂတာ၊ ဆင်းရဲကုန်၏။ ယေပိသတ္တာ၊ အကြင်သတ္တဝါတို့သည်လည်း။ အ-သညိနော၊ သညာမရှိကုန်။ တေပိ၊ ထိုသတ္တဝါတို့သည်လည်း။ ဒုဂ္ဂတာ၊ ဆင်းရဲကုန်၏။ ဧတံဥဘယံ၊ ထိုနှစ်ပါးသောသညီဘဝ,အသညီဘဝကို။ ဝိဝဇ္ဇယ၊ ကြည်လော့။ တံသမာပတ္တိသုခံ၊ ထိုနေဝသညာနာသညာယတနဈာန်ချမ်းသာသည်။ အန-င်္ဂဏံ၊ အပြစ်မရှိ။

ဈာနသောဓနဇာတကံ စတုတ္ထံ။၁၃၄။

(၁၃၅) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ စန္ဒာဘံ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤစန္ဒာဘဇာတ်ကို၊ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သင်္ကဿနဂိုရ်တံခါး၌ သျှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်၏လျှင်ပြဿနာဖြေခြင်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဘောန္တောတာပသာ၊ အိုရသေ့တို့။ ဣဓ၊ ဤလူ့ပြည်၌။ ယောပုဂ္ဂလော၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ စန္ဒာ-ဘ-ဉ္စ၊ လရောင်အတူပြုသောဩဒါတ ကသိုဏ်းကို၎င်း။ သူရိယာ-ဘ-ဉ္စ၊ နေရောင်စတေ ရွှေသော ပီတကသိုဏ်းကို၎င်း။ ပညာယ၊ ဘာဝနာပညာဖြင့်။ ဂါဓတိ၊ သက်ဝင်နိုင်၏။ သောပုဂ္ဂလော၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ တထာကတွာ၊ ထိုသို့သြဒါတကသိုဏ်း, ပီတကသိုဏ်း,နှစ်ပါးကိုအဝါးဝစွာလေ့လာသည်ကိုပြု၍။ လဒ္ဓေန၊ ရအပ်သော။ အ-ဝိတက္ကေန၊ ဝိတက်ကင်းသော။ ဈာနေန၊ ဒုတိယဈာန်ဖြင့်။ အာဘဿရူပဂေါ၊ အာဘဿရဗြဟ္မာ့ပြည်သို့လားသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။

စန္ဒာဘဇာတကံပဉ္စမံ။၁၃၅။

(၁၃၆) နတ်နှင့်တကွသော လောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ယံလဒ္ဓံ တေနတုဋ္ဌဗ္ဗံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသုဝဏ္ဏဟံသဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ထုလ္လနန္ဒာအမည်ရှိသော ရဟန်းမိန်းမကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ယံ၊ အကြင်ဝတ္ထုကို။ လဒ္ဓံ၊ ရအပ်၏။ တေန၊ ထိုရသောဝတ္ထုဖြင့်။ တုဋ္ဌဗ္ဗံ၊ ရောင့်ရဲအပ်၏။ ဟိသစ္စံ၊ မှန်၏။ အတိလော၊ အလွန်လောဘကြီးသောသူသည်။ ပါပကော၊ ယုတ်မာ၏။ ဟံသရာဇံ၊ ဟင်္သာမင်းကို။ ဂဟေတွာန၊ ဖမ်းယူ၍။ သုဝဏ္ဏာ၊ ရွှေမှ။ ပရိဟာယထ၊ ယုတ်ဖူးလေပြီ။

သုဝဏ္ဏဟံသဇာတကံဆဋ္ဌံ။၁၃၆။

(၁၃၇) နတ်နှင့်တကွသော လောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ယတ္ထေကောလဘတေဗဗ္ဗု,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဗဗ္ဗုဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ကာဏမာတာသိက္ခာပုဒ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ယတ္ထ၊ အကြင်ရွာဆိုးကုန်းအရပ်၌။ ဧကောဗဗ္ဗု၊ တစ်ခုသောကြောင်သည်။ မူသိကံဝါ၊ ကြွက်ကို၎င်း။ မံသံဝါ၊ အသားကို၎င်း။ လဘတေ၊ ရ၏။ တတ္ထ၊ ထိုရရာဖြစ်သောရွာဆိုးကုန်းအရပ်၌။ ဒုတိယောပိ၊ နှစ်ခုမြောက်သော ကြောင်သည်လည်း။ ဇာယတိ၊ ပေါ်လာပြန်၏။ တထာ၊ ထို့အတူ။ (ထည့်)။ တတိယောစ၊ သုံးခုမြောက်သောကြောင်သည်၎င်း။ စတုတ္ထောစ၊ လေးခုမြောက်သော ကြောင်သည်၎င်း။ ဇာယတိ၊ ပေါ်လာပြန်၏။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ တေစတ္တာရောဗဗ္ဗုကာ၊ ထိုလေးကောင်သောကြောင်တို့သည်။ အဟေသုံ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ဟုတွာစပန၊ ဖြစ်ပြီး၍ကား။ ဒိဝသေဒိဝသေ၊ နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း၌။ မံသံ၊ အသားကို။ ခါဒန္တာ၊ စားကုန်လျက်။ တေဗဗ္ဗုကာ၊ ထိုကြောင်လေးကောင်တို့သည်။ ဣဒံဗိလံ၊ ဤဖလ်ဂူကို။ ဥရေန၊ ရင်ဖြင့်။ ပဟရိတွာ၊ ခတ်မိ၍။ ဇိဝိတက္ခယံ၊ အသက်ကုန်ခြင်းသို့။ ပတ္တာ၊ ရောက်ဖူးလေကုန်ပြီ။ (ဣဒံတေပဗ္ဗုကာဗိလံ,ဟူသောဤစကားသည် ဝဒန္တပုဂ္ဂိုလ်သည်သိလေပြီးသောအကျယ်အနက်ကိုနှလုံး၌ငုံ၍ အကြွင်းထားလျက်အကျဉ်းသာနှုတ်မြွက်၍ဆိုအပ်သောဝစနသေသစကားမျိုးတည်း။ ဥပမာကားသေသောက်ကြူးသည် သောက်နေကြဖြစ်သောသေတင်းကုပ်သို့သွား၍၊သေရှိ၏လော၊ယနေ့သောက်ရပါအံ့လော,ဟုမေးသည်ရှိသော်၊သေရောင်းသောသူက၊သေရှိ၏၊ဝင်သာဝင်ခဲ့၊သေသောက်ရလမည်၊ငါ့အားအဖိုးပေး၍အလိုရှိသမျှသောက်၍သွားလေ,ဟူသောအကျယ်အနက်ကိုနှလုံးငုံ၍,ပဝိသသုရံ,ဟု၊အကျဉ်းမျှဆိုလျှင်ပင်။ ပဝိသ၊ ဝင်ခဲ့။ သုရံ၊ သေ။ ဤမျှသာအကျဉ်းအနက်ကိုသိသည်မဟုတ်။ သုရံ၊ သေသည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ ပဝိသ၊ ဝင်သာဝင်ခဲ့။ မူလံ၊ သေဖိုးကို။ ဒတွာ၊ ငါ့အားရှေးဦးစွာပေး၍။ ယထာရုစိ၊ အလိုရှိတိုင်း။ သုရံ၊ သေကို။ ပိတွာ၊ သောက်၍။ ဂစ္ဆ၊ သွားပါလေမောင်မင်း။ ဤသို့အကျယ်အနက်ကိုသိသကဲ့သို့တည်း။)

ဗဗ္ဗုဇာတကံ သတ္တမံ။၁၃၇။

(၁၃၈) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ကိန္တေဇဋာဟိဒုမ္မေဓ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဂေါဓဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ အံ့ဘွယ်သရဲကို ဖြစ်စေတတ်သော တစ်ယောက်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဒုမ္မေဓ၊ ပညာနည်းသောရသေ့မိုက်။ ယာဧတာဇဋာ၊ အကြင်ဆံကျစ်တို့ကို။ ပဗ္ဗဇိတေန၊ ရသေ့ရဟန်းပြုသောသူသည်။ ဓာရေတဗ္ဗာ၊ ဆောင်အပ်ကုန်၏။ ပဗ္ဗဇ္ဇာ-ဂုဏ-ရဟိတဿ၊ ရဟန်းကျေးဇူးမှကင်းသော။ တေ၊ သင်အား။ တာဟိဇဋာဟိ၊ ထိုရသေ့ ရဟန်းမြတ်တို့သည် ဆောင်အပ်သောဆံကျစ်တို့ဖြင့်။ ကိံ၊ အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ တဒနုစ္ဆဝိကဿ၊ ထိုသစ်နက်ရေအား လျောက်ပတ်သော။ သံဝရဿ၊ စောင့်စည်းခြင်း၏။ အဘာဝကာလတော၊ မရှိသောကာလမှ။ ပဋ္ဌာယ၊ စ၍။ တေ၊ သံဝရသီလမရှိသောသင်အား။ အဇိန-သာဋိယာ၊ သစ်နက်ရေဖြင့်။ ကိံ၊ အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း။ တေ၊ သင်၏။ အဗ္ဘန္တရံ၊ အတွင်းဖြစ်သောစိတ်နှလုံးသည်။ ဂဟနံပဋိစ္ဆန္နံ၊ ရာဂဒေါသမောဟဟူသောချုံစေးပျစ်သည် အရစ်ရစ်အပတ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းအပ်၏။ သောတွံ၊ ထိုသင်သည်။ လိင်္ဂဂ္ဂဟဏေန၊ သစ်နက်ရေလျှော်တေဆံကျစ်စသော ရသေ့အသွင်ကိုယူသဖြင့်။ ဗာဟိရံ၊ အပဖြစ်သောကိုယ်ကို။ ပရိမဇ္ဇသိ၊ သုတ်သင်ပြုပြင်အရောင်တင်၏။ (အဆိပ်ဖြင့်ပြည့်သောအိုးဇရည်းကဲ့သို့၎င်း၊မြွေဟောက်ပြည့်သောတောင်ပို့ကဲ့သို့၎င်း၊မစင်ပြည့်သောဆေးချယ်သောအိုးကဲ့သို့၎င်း၊ သင်၏ကိုယ်သည် အပကသာ ဆံကျစ်သစ်နက်ရေလျှော်တေဖုံးလွှမ်း၍ပြေပြစ်သည်၊အတွင်းတရားစိတ်နှလုံးကားဆိုဝါးသည်ဟူလို)။ ။

ဂေါဓဇာတကံအဋ္ဌမံ။၁၃၈။

(၁၃၉) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အက္ခိဘိန္နောပဋောနဋ္ဌော,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဥဘတောဘဋ္ဌဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဒေဝဒတ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဘောပုရိသ၊ အိုယောက်ျား။ တေ၊ သင်၏။ အက္ခိ၊ မျက်စိနှစ်လုံးသည်။ ဘိန္နော၊ ပေါက်၏။ ပဋော၊ ပုဆိုးသည်။ နဋ္ဌော၊ ပျောက်၏။ ဂေဟေစ၊ အိမ်၌လည်း။ ဘရိယာယ၊ သင့်မယားသည်။ သခီသခိယာ၊ အိမ်နီးချင်းအဆွေခင်ပွန်းမနှင့်။ သဒ္ဓိံ၊ တကွ။ (ထည့်)။ ဘဏ္ဍနံ၊ ခိုက်ရန်ကို။ ကတံ၊ ပြုအပ်၏။ ဥဒကမှိစ၊ ရေ၌၎င်း။ ထလမှိစ၊ ကြည်း၌၎င်း။ ဥဘတောဥဘောသုဌာနေသု၊ ကြည်းရေအရပ်နှစ်ပါးတို့၌လည်း။ ကမ္မန္တာ၊ သင်၏အမှုတို့သည်။ ပဒုဋ္ဌာ၊ ပျက်စီးကုန်၏။ ။

(ဤဂါထာ၌သခီဂေဟေစ၊၌လည်း။ သခီ၊ မယားသည်။ ဘဏ္ဍနံ၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်၏။ ဤသို့ပေးကြသည်ကား။ သခီဂေဟေစ ဘဏ္ဍနန္တိ သခီနာမသဟာယိကာ၊ တဿာစဂေဟေတဝ ဘရိယာယ ဘဏ္ဍနံကတံ,ဟူသောအဋ္ဌကထာနှင့်မညီ။ မယားကိုပင်ယူလို၍သခီနာ မသဟာယိကာ,ဘွင့်သည်ဟူငြားအံ့။ ။ သာပိဿဘရိယာကလဟံကတွာကဿစိ အပစ္စာသိသနဘာဝံကရိဿာမီတိ ဧကသ္မိံ ယေဝကဏ္ဏေ တာလပဏ္ဏံပိဠန္ဓိတွာ ဧကံအက္ခိံဥက္ခလိမံသိယာအဉ္ဇိတွာ ကုက္ကုရံအင်္ဂေနာဒါယပဋိဝီသကဃရံအဂမာသိ။ ဧထနံဧကာသဟာယိကာဧဝမာဟ, ဟူသောရှေ့စကားဖြင့် မယားမဟုတ်ကြောင်းသိသာသည်။ အက္ခိပင်ဧကဝုစ်ဆိုသော်လည်း။ ဒွေပိအက္ခီနိဘိန္ဒန္တိ,ဟူသော ရှေ့စကားဖြင့်မျက်စိနှစ်လုံး ပျက်ကြောင်းသိသာသည်)။

ဥဘတောဘဋ္ဌဇာတကံနဝမံ။၁၃၉။

(၁၄၀) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ နိစ္စံဥဗ္ဗိဂ္ဂဟဒယာ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကာကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဆွေတော်မျိုးတော်တို့၏အကျိုးငှါကျင့်ခြင်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

မဟာ-ရာဇ၊ မြတ်သောမင်းကြီး။ ကာကာနာမ၊ ကျီးတို့မည်သည်ကား။ (ထည့်)။ နိစ္စံ၊ အမြဲ။ ဥဗ္ဗိဂ္ဂ-ဟဒယာ၊ ထိတ်လန့်သောနှလုံးရှိကုန်၏။ သဗ္ဗ-လောက-ဝိဟေသကာ၊ ခပ်သိမ်းသောသူတို့ ညှဉ်းဆဲတတ်ကုန်၏။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ အမှာကံ၊ ငါတို့၏။ ဉာတီနံ၊ ဆွေမျိုးဖြစ်ကုန်သော။ နေသံကာကာနံ၊ ထိုကျီးတို့အား။ ဝသာ၊ အဆီမည်သည်။ နတ္ထိ၊ ရှိပြီမဟုတ်။ နတ္ထိ, ဟုဝတ္တမာန်ဝိဘတ်ဖြင့်ဆိုသော်လည်းရှိမြဲမဟုတ်သောသဘောကိုပြသောအရာဖြစ်၍၊အတိတ်၌လည်းရှိဘူးသည် မဟုတ်၊ အနာဂတ်၌လည်းရှိလတ္တံ့သည်မဟုတ်ဟုကာလသုံးပါးကိုယူရာ၏။ ထို့ကြောင့်အဋ္ဌကထာ၌။ ကာကာနံဝသာနာမနတ္ထိ၊ အတီတေပိနဘူတပုဗ္ဗာ၊အနာဂတေ ဝိနဘဝိဿန္တိ,ဟူသည်)။ ။

ကာကဇာတကံ ဒသမံ။၁၄၀။ အသမ္ပဒါနဝဂ္ဂေါ စုဒ္ဒသမော။ တဿုဒ္ဒါနံ။ ။

အသမ္ပဒါန-ဘီရုကံ၊ဃတာသန-ဈာနသောမံ။

စန္ဒာဘံ သုဝဏ္ဏဟံသံ၊ဗဗ္ဗု ဂေါဓု-ဘတောဘဋ္ဌံ။

ကာကရာဇာတိ တေဒသ။ ။