Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

415. Kummāsapiṇḍijātakaṃ (7-2-10)

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ နကိရတ္ထိ, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကုမ္မာသဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ မလ္လိကာမိဘုရားကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် မိမိ၏ ရှေးကောင်းမှုကံကိုအောက်မေ့၍ ရွှေအချက်ရှိသော ရွှေပန်းရှိသောဤထီးဖြူသည်၎င်း အထောင်မကတန်သောဤဆင်ယာဉ်, မြင်းယာဉ်, ရထားယာဉ်, တို့သည်၎င်း ပတ္တမြားပုလဲအစရှိသည်တို့ဖြင့် ပြည့်ကုန်သော တိုက်တို့သည်၎င်း အထူးထူးသော စပါးမျိုးဖြင့် ပြည့်သော မြေကြီးသည်၎င်း နတ်သ္မီးနှင့်တူကုန်သော မိန်းမတို့သည်၎င်း ဤသို့အလုံးစုံသော ငါ၏ အသရေစည်းစိမ်သည် တစ်ပါးသောသူ၏ ဥစ္စာမဟုတ်။ လေးဆူကုန်သောပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့အားလှူအပ်သော လေးဆုပ်သော မယောမုံ့အလှူ၏ဥစ္စာတည်း။ ထိုမယောမုံ့အလှူကို မှီ၍ဤစည်းစိမ်ကိုရ၏ဟု၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့၏ ကျေးဇူးကိုအောက်မေ့၍ မိမိ၏ကုသိုလ် ကံကိုထင်သည်ကိုပြု၏။ ထိုကောင်းမှုကိုအောက်မေ့သော ထိုဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ကိုယ်အလုံးသည် ပီတိဖြင့်စွတ်သောနှလုံးရှိသည်ဖြစ်၍ လူအပေါင်း၏အလယ်၌ဝမ်းမြောက်သောသီချင်းကိုသီလိုသည်ဖြစ်၍။ ။

(၁၁၃၁)န ကိရတ္ထိ အနောမဒဿိသု၊ပါရိစရိယာ ဗုဒ္ဓေသု အပ္ပကာ။

သုက္ခာယ အလောဏိကာယ စ၊ပဿဖလံ ကုမ္မာသပိဏ္ဍိယာ။ ။

(၁၁၃၂)ဟတ္ထီ ဂဝါဿာ စ မေ ဗဟူ၊ဓနဓညံ ပထဝီ စ ကေဝလာ။

နာရိယော စိမာ အစ္ဆရူပမာ၊ပဿဖလံ ကုမ္မာသပိဏ္ဍိယာ။ ။

ဟူသောဤဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။

(၁၁၃၁-၁၁၃၂)အနောမဒဿီသု၊ မြတ်သောပစ္စေကဗောဓိဉာဏ်အမြင်ရှိကုန်သော။ ဗုဒ္ဓေသု၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့၌။ ပါရိစရိယာ၊ ရှိခိုးခြင်း ခရီးဦး ကြိုဆိုခြင်းလက်အုပ်ချီခြင်းအစရှိသည်အပြားရှိသောအရိုအသေပြုခြင်း တစ်လုံးသောသစ်သီး တစ်နပ်သောဆွမ်းကိုပေးလှူပူဇော်ခြင်းသည်။ အပ္ပကာ၊ နည်းသောအကျိုးရှိသောမည်သည်။ နတ္ထိကိရ၊ မရှိသတတ်။ သုက္ခာယ၊ အစေးမရှိသော။ အလောဏိကာယ၊ တင်လဲမခပ်သော။ ကုမ္မာသပိဏ္ဍိယာ၊ လေးခုသောမယောမုံ့စိုင်၏။ ဖလံ၊ အကျိုးကို။ ပဿ၊ ရှုလော့။ ။ ကုမ္မာသပိဏ္ဍိယာ၊ လေးခုသောမယောမုံ့စိုင်၏။ ဗဟူ၊ များစွာကုန်သော။ ဣမေဟတ္ထိဂဝဿာစ၊ ဤဆင်နွားမြင်းတို့၎င်း။ ဓနဓညဉ္စ၊ ပတ္တမြားအစရှိသော ဥစ္စာ, ခုနှစ်ပါးသောစပါးမျိုး၎င်း။ ကေဝလာ၊ အလုံးစုံသော။ ပထဝီစ၊ မြေကြီး၎င်း။ အစ္ဆရူပမာ၊ နတ်သ္မီးနှင့်တူကုန်သော။ ဣမာနာရိယောစ၊ ဤမိန်းမတို့၎င်း။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ဣဒံဖလံ၊ ဤအကျိုးကို။ ပဿ၊ ရှုပါလော့။ ။

ဘုရားလောင်းသည်လည်း မိမိ၏ထိုမင်္ဂလာပြုသောနေ့၌ဖြစ်သော ပီတိပါမောဇ္ဇရှိသည်ဖြစ်၍ ဤနှစ်ဂါထာတို့ဖြင့် ဥဒါန်းသီချင်းကိုသီ၏။ ထိုနေ့မှစ၍ မင်းသည် ချစ်သောသီချင်းတည်းဟု၊ ထိုသီချင်းကိုသာလျှင် သိကုန်၏။ ဤသို့ရှည်စွာသောကာလသည် ရောက်လတ်သော် မိဘုရားကြီးသည် ထိုဂါထာ၏အနက်သိလိုသည်ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းကိုကား မေးအံ့သောငှါမဝံ့။ ထိုအခါထိုမိဘုရားအားတစ်ခုသော ကျေးဇူး၌ကြည်ညို၍ တစ်နေ့သ၌မင်းသည်၊ ရှင်မ၊ သင့်အားငါသည်ဆုပေးအံ့၊ ဆုကိုယူလော့ဟုဆို၏။ မိဘုရားသည်၊ ရှင်မင်းကြီး၊ ကောင်းပြီ၊ ယူအံ့ဟုဆို၏။ သင့်အား ဆင် မြင်းအစရှိသည်တို့တွင် အဘယ်ကိုပေးရအံ့နည်းဟုဆို၏။ ရှင်မင်းကြီး၊ ရှင်မင်းကြီးတို့ကိုမှီ၍ အကျွန်ုပ်အားမပြည့်စုံခြင်းမည်သည်မရှိ။ အကျွန်ုပ်အား ထိုဆင်မြင်းအစရှိသည်တို့ဖြင့်အလိုမရှိ၊ အကယ်၍ပေးလိုကုန်အံ့၊ သင်မင်းကြီးတို့သည် သီအပ်သော သီချင်း၏အနက်ကိုဆို၍ ပေးကုန်လော့ဟုဆို၏။ ရှင်မ၊ ရှင်မအားဤဆုဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိအံ့နည်း၊ တစ်ပါးသော ဆုကိုယူလော့ဟုဆို၏။ ရှင်မင်းကြီး၊ အကျွန်ုပ်အား တစ်ပါးသော ဆုဖြင့်အလိုမရှိ။ ထိုဆုကိုသာလျှင် ယူအံ့ဟုဆို၏။ ရှင်မ၊ ကောင်းပြီ၊ ဆိုအံ့။ တစ်ယောက်ထည်းသော သင့်အား ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ မဆိုအံ့။ တစ်ဆယ့်နှစ်ယူဇနာ ရှိသော ဗာရာဏသီမြို့၌ စည်လည်စေ၍ မင်းအိမ်တံခါး၌ ရတနာမဏ္ဍပ်ကိုပြုစေ၍ ပလ္လင် ကိုခင်းစေ၍ အမတ်ပုဏ္ဏား အစရှိကုန်သောမြို့သူတို့ဖြင့်၎င်း တစ်သောင်းခြောက်ထောင်ကုန်သောမိန်းမတို့ဖြင့်၎င်း ခြံရံလျက်ထိုသူတို့၏ အလယ်၌နေ၍ ဟောအံ့ဟုဆို၏။ အရှင်မင်းကြီး၊ ကောင်းပြီဟုဝန်ခံ၏။ မင်းသည် ထိုသို့ဆိုတိုင်းပြုစေ၍ အမတ်အပေါင်း ခြံရံသောသိကြားနတ်မင်းကဲ့သို့ များစွာသော လူအပေါင်း ခြံရံလျက် ရတနာပလ္လင်၌နေ၏။ မိဘုရားသည်လည်း ခပ်သိမ်းသော တန်းဆာဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သည်ဖြစ်၍ ရွှေအင်းပျဉ်ကိုခင်းစေ၍တင့်အပ်သောအရပ်၌မျက်စောင်းဖြင့်ကြည့်၍ ထိုသို့သဘောရှိသော အရပ်၌နေ၍ သင်မင်းကြီးတို့သည် နှစ်သက်၍၊ သီအပ်သော မင်္ဂလာသီချင်းအနက်ကို အကျွန်ုပ်အား ရှေးဦးစွာကောင်းကင်ပြင်၌ လပြည့်ဝန်းကိုထင်စေဘိသကဲ့သို့ ထင်သည်ကိုပြု၍ ဟောပါကုန်လော့ဟုဆိုလို၍။ ။

(၁၁၃၃)အဘိက္ခဏံ ရာဇကုဉ္ဇရ၊ဂါထာ ဘာသသိ ကောသလာဓိပ။

ပုစ္ဆာမိ တံ ရဋ္ဌဝဍ္ဎန၊ဗာဠှံ ပီတိမနော ပဘာသသိ။ ။

ဟူသောဤတတိယဂါထာကိုဆို၏။

(၁၁၃၃)ကောသလာဓိပ၊ ကုသိုလ်တရားကို အကြီးအမှူးပြု၍ စံနေတော်မူတတ်သော။ ရဋ္ဌဝဍ္ဎန၊ တိုင်းနိုင်ငံကိုပွါးစေတတ်သော။ ရာဇကုဉ္ဇရ၊ မင်းမြတ်။ အဘိက္ခဏံ၊ မပြတ်။ ဂါထာ၊ ဂါထာတို့ကို။ တွံ၊ သင်မင်းကြီးသည်။ ဘာသသိ၊ ဆို၏။ ပဗာဠှပီတိမနော၊ အလွန်လျှင်ပီတိနှင့်ယှဉ်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။ ပဘာသသိ၊ ဆို၏။ တံ၊ ထိုဂါထာ၏အနက်ကို။ ပုစ္ဆာမိ၊ မေးပါ၏။ ဧတာသံဂါထာနံ၊ ထိုဂါထာတို့၏။ အတ္ထံ၊ အနက်ကို။ မေ၊ အကျွန်ုပ်အား။ ကထေထ၊ ဟောတော်မူပါကုန်။ ။

ထိုအခါ ထိုမိဘုရားအား ဂါထာတို့၏ အနက်ကိုထင်စွာပြုလိုသော ဘုရားလောင်းသည်။ ။

(၁၁၃၄)ဣမသ္မိညေဝ နဂရေ၊ကုလေ အညတရေ အဟုံ။

ပရကမ္မကရော အာသိံ၊ဘတကော သီလသံဝုတော။

(၁၁၃၅)ကမ္မာယ နိက္ခမန္တောဟံ၊စတုရော သမဏေဒ္ဒသံ။

အာစာရသီလသမ္ပန္နေ၊သီတိဘူတေ အနာသဝေ။

(၁၁၃၆)တေသု စိတ္တံ ပသာဒေတွာ၊နိသီဒေတွာ ပဏ္ဏသန္ထတေ။

အဒံ ဗုဒ္ဓါန ကုမ္မာသံ၊ပသန္နော သေဟိ ပါဏိဘိ။

(၁၁၃၇)တဿ ကမ္မဿ ကုသလဿ၊ဣဒံ မေ ဧဒိသံ ဖလံ။

အနုဘောမိ ဣဒံ ရဇ္ဇံ၊ဖီတံ ဓရဏိမုတ္တမံ။

ဟူသောဤ ၄ ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။

(၁၁၃၄-၁၁၃၇)ဘဒ္ဒေ၊ ရှင်မ။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဣမသ္မိညေဝနဂရေ၊ ဤဗာရာဏသီမြို့၌သာလျှင်။ အညတရေ၊ မထင်ရှားသော။ ကုလေ၊ သူဆင်းမျိုး၌။ အဟု၊ ဖြစ်ပြီ။ ပရကမ္မကရော၊ သူတစ်ပါးအလုပ်ကိုလုပ်သော။ ဘဋကော၊ သူရင်းငှါးဖြစ်လျက်။ သီလသံဝုတော၊ သီလကိုစောင့်သည်။ အာသိံ၊ ဖြစ်ပြီ။ ။

ဘဒ္ဒေ၊ ရှင်မ။ အဟံ၊ ငါသည်။ ကမ္မာယ၊ အမှုလုပ်အံ့သောငှါ။ နိက္ခမန္တော၊ ထွက်သည်ရှိသော်။ အာစာရသီလသမ္ပန္နေ၊ မဂ်ဖိုလ်တို့မှလာသော အကျင့်သီလနှင့်ပြည့်စုံကုန်သော။ သီတိဘူတေ၊ ငြိမ်းသည်ဖြစ်၍ဖြစ်ကုန်သော။ အနာသဝေ၊ ကာမာသဝအစရှိကုန်သော အာသဝေါမရှိကုန်သော။ စတုရော၊ လေးဆူကုန်သော။ သမဏေ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့ကို။ အဒ္ဒသံ၊ မြင်၏။ ။

ဘဒ္ဒေ၊ ရှင်မ။ အဟံ၊ ငါသည်။ တေသု၊ ထိုလေးဆူကုန်သော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့၌။ စိတ္တံ၊ စိတ်ကို။ ပသာဒေတွာ၊ ကြည်စေ၍။ ပဏ္ဏသန္ထတေ၊ သစ်ရွက်အခင်း၌။ နိသီဒေတွာ၊ နေစေ၍။ ပသန္နော၊ ကြည်ညိုသောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍။ သကေဟိပါဏိဘိ၊ မိမိလက်တို့ဖြင့်။ ဗုဒ္ဓါနံ၊ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါတို့အား။ ကုမ္မာသံ၊ မုယောမုံ့ကို။ အဒံအဒါသိ၊ လှူဘူး၏။ ။

ဘဒ္ဒေ၊ ရှင်မ။ မေ၊ ငါ၏။ ဤဒိသံ၊ ဤသို့သဘောရှိသော။ ဣဒံဖလံ၊ ဤအကျိုးသည်။ ကုသလဿ၊ ကုသိုလ်ဖြစ်သော။ တဿကမ္မဿ၊ ထိုကံ၏။ ဖလံ၊ အကျိုးတည်း။ ဖီတံ၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ဖြင့်ပွင့်လင်းသော။ ဥတ္တမံ၊ မြတ်သော။ ဓရဏိံ၊ မြေကိုအစိုးရသော။ ဣဒံရဇ္ဇံ၊ ဤမင်းအဖြစ်ကို။ အနုဘောမိ၊ ခံစားရ၏။ ။

ဤသို့လည်း မိမိကောင်းမှုအကျိုးကိုချဲ့၍ ဟောသောဘုရားလောင်း၏ စကားကိုကြား၍ ကြည်ညို၍၊ မိဘုရားသည်လည်း မြတ်သောမင်းကြီး၊ ဤသို့ပစ္စက္ခအားဖြင့် ဒါနအကျိုးကို သိကုန်၏။ ဤနေ့မှစ၍ တစ်ခုသောထမင်းဆုပ်ကိုရ၍ တရားစောင့်သော ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့အား လှူ၍လျှင်သုံးဆောင်ကုန်ရာ၏-ဟုဘုရားလောင်းအား ချီးမွမ်းခြင်းကိုပြုလိုရကား။ ။

(၁၁၃၈)ဒဒံ ဘုဉ္ဇ မာ စ ပမာဒေါ၊စက္ကံ ဝတ္တယ ကောသလာဓိပ။

မာ ရာဇ အဓမ္မိကော အဟု၊ဓမ္မံ ပါလယ ကောသလာဓိပ။ ။

ဟူသောဤဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၁၃၈)ကောသလာဓိပ၊ ကုသိုလ်တရားကိုအကြီးအကဲပြု၍ စံနေတော်မူတတ်သော။ ဝါ၊ ကုသိုလ်ကိုအလိုတော်ရှိသော။ ရာဇ၊ မင်းမြတ်။ ဒဒံဝ၊ လှူ၍သာလျှင်။ ဘုဉ္ဇ၊ စားလော့။ မာပမာဒေါ၊ ဒါနစသည်တို့၌မမေ့မလျော့လင့်။ စက္ကံ၊ ပတိရူပဒေသဝါသ, အစရှိသော စက်လေးပါးကို။ ဝတ္တယ၊ လည်စေလော့။ ကောသလာဓိပ၊ ကုသိုလ်တရားကိုအကြီးအကဲ ပြု၍စံနေတော်မူတတ်သော။ ဝါ၊ ကုသိုလ်ကိုအလိုရှိတော်မူသော။ ရာဇ၊ မင်းမြတ်။ အဓမ္မိကော၊ တရားမစောင့်သည်။ မာအဟု၊ ဖြစ်တော်မမူလင့်။ ဓမ္မံ၊ တရားကို။ ပါလယ၊ စောင့်တော်မူလော့။ ။

ဘုရားလောင်းသည် မိဘုရား၏ စကားကိုဝန်ခံလိုသည်ဖြစ်၍။ ။

(၁၁၃၉)သောဟံ တဒေဝ ပုနပ္ပုနံ၊ဝဋုမံ အာစရိဿာမိ သောဘနေ။

အရိယာစရိတံ သုကောသလေ၊အရဟန္တော မေ မနာပါဝ ပဿိတုံ။ ။

ဟူသောဤဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၁၃၉)သောဘဏေ၊ တင့်တယ်သော။ သုကောသလေ၊ ကောင်းသောကောသလမင်း၏ သ္မီးတော်ဖြစ်သောရှင်မ။ သောအဟံ၊ ထိုငါသည်။ အရိယာရိစတံ၊ အရိယာတို့သည် လေ့ကျက်အပ်သော။ တဒေဝဝဋုမံ၊ ထိုဒါနဟူသောလမ်းခရီးကိုလျှင်။ ပုနပ္ပုနံ၊ အဘန်တလဲလဲ။ အာစရိဿာမိ၊ သွားအံ့။ အရဟန္တော၊ ရဟန္တာတို့သည်။ မေ၊ ငါ၏။ မနာပါဝ၊ နှလုံးကိုပွါးစေကုန်သလျှင်ကတည်း။ တေ၊ ထိုရဟန္တာတို့ကို။ ပဿိတုံ၊ ဖူးမြင်အံ့သောငှါ။ ဣစ္ဆာမိ၊ အလိုရှိ၏။ ။

ဤသို့လည်းဆို၍ မင်းသည်မိဘုရား၏ စည်းစိမ်ကိုကြည့်၍၊ ရှင်မ၊ ငါသည် ရှေးဦးစွာရှေးဘဝ၌ မိမိ၏ကုသိုလ်ကံကို ချဲ့၍ဆိုအပ်ပြီ။ ဤမိန်းမတို့၏ အလယ်၌ အဆင်းဖြင့်၎င်း, တင့်တယ်စမ္ပယ်ခြင်းဖြင့်၎င်း သင်နှင့်တူသော တစ်ယောက်သောမိန်းမသည်လည်းမရှိ။ ထိုသင်သည်လည်း အဘယ်ကောင်းမှုကိုပြု၍ ဤစည်းစိမ်ကိုရသနည်းဟုမေးလိုရကား။ ။

(၁၁၄၀)ဒေဝီ ဝိယ အစ္ဆရူပမာ၊မဇ္ဈေ နာရိဂဏဿ သောဘသိ။

ကိံ ကမ္မမကာသိ ဘဒ္ဒကံ၊ကေနာသိ ဝဏ္ဏဝတီ သုကောသလေ။ ။

ဟူသောဤဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၁၁၄၀)သုကောသလေ၊ ကောင်းသော ကောသလမင်း၏သ္မီးတော်ဖြစ်သောရှင်မ။ တွံ၊ ရှင်မသည်။ အစ္ဆရူပမာ၊ နတ်သ္မီးနှင့်တူ၏။ နာရိဂဏဿ၊ မိန်းမအပေါင်း၏။ မဇ္ဈေ၊ အလယ်၌။ ဒေဝီဝိယ၊ သိကြားမင်း၏ မိဘုရားကဲ့သို့။ သောဘသိ၊ တင့်တယ်၏။ ဘဒ္ဒကံ၊ ကောင်းမြတ်သော။ ကိံကမ္မံ၊ အဘယ်ကောင်းမှုကို။ အကာသိ၊ ပြုဘူးသနည်း။ ကေန၊ အဘယ်ကောင်းမှုကံကြောင့်။ ဝဏ္ဏဝတီ၊ ကောင်းသောအဆင်းရှိသည်။ အသိ၊ ဖြစ်သနည်း။ ။

ထိုအခါ ဘုရားလောင်းအား မိဘုရားသည် ရှေးဘဝ၌ပြုအပ်သော ကောင်းမှုကံကိုဆိုလိုသည်ဖြစ်၍။ ။

(၁၁၄၁)အမ္ဗဋ္ဌကုလဿ ခတ္တိယ၊ဒါသျာဟံ ပရပေသိယာ အဟုံ။

သညတာ စ ဓမ္မဇီဝိနီ၊သီလဝတီ စ အပါပ-ဒဿနာ။ ။

(၁၁၄၂)ဥဒ္ဓဋဘတ္တံ အဟံ တဒါ၊စရမာနဿ အဒါသိ ဘိက္ခုနော။

ဝိတ္တာ သုမနာ သယံ အဟံ၊တဿ ကမ္မဿ ဖလံ မမေဒိသန္တိ။ ။

ဟူသောဤနှစ်ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။

(၁၁၄၁-၁၁၄၂)ခတ္တိယ၊ မင်းမြတ်။ ပုဗ္ဗေ၊ ရှေး၌။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ အမ္ဗဋ္ဌကုလဿ၊ သူကြွယ်မျိုး၏။ ဒါသီ၊ ကျွန်မဖြစ်၏။ ပရပေသိယာ၊ သူတစ်ပါးတို့၏ အစေအပါဖြစ်လျက်။ သညတာစ၊ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးကို စောင့်ရှောက်သည်၎င်း။ ဓမ္မဇီဝိနီစ၊ တရားနှင့်ယှဉ်သောအသက်မွေးခြင်းရှိသည်၎င်း။ သီလဝတီစ၊ သီလနှင့်ပြည့်စုံသည်၎င်း။ အပါပဒဿနာစ၊ မြတ်သောရှုဘွယ်ရှိသည်၎င်း။ အဟု၊ ဖြစ်၏။ ။

ခတ္တိယ၊ မင်းမြတ်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ စရမာနဿ၊ ဆွမ်းခံသွားသော။ ဘိက္ခုနော၊ ဖျက်ဆီးပြီးသောကိလေသာရှိသော ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအား။ ဥဒ္ဓဋဘတ္တံ၊ ဝေ၍အဘို့ရအပ်သောထမင်းကို။ အဒါသိံ၊ လှူဘူး၏။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ သယံ၊ ကိုယ်တိုင်။ ဝါ၊သယံအတ္တနော၊ မိမိ၏။ ကမ္မဖလံ၊ ကံ၏အကျိုးကို။ သဒ္ဒဟန္တိ၊ ယုံကြည်သည်ဖြစ်၍။ (ထည့်)။ ဝိတ္တာတုဋ္ဌာ၊ နှစ်သက်၏။ သုမနာ၊ ဝမ်းမြောက်၏။ ။

(ဤပါဌ်ဖြင့်ပရစေတနာသန်သည်ကိုပြသည်)။ ။

မမ၊ အကျွန်ုပ်၏။ ဤဒိသံ၊ ဤသို့သဘောရှိသော။ ဖလံ၊ အကျိုးသည်။ တဿကမ္မဿ၊ ထိုတနပ်သောဆွမ်းကိုလှူရသော ကောင်းမှုကံ၏။ ဖလံ၊ အကျိုးတည်း။ ။

(အလောဏိကာယာတိ ဖာဏိတဝိရဟိတာယ၊ နိပ္ဖါဏိတတ္တာဟိသာအလောဏိကာတိဝုတ္တာ။ ။ အဋ္ဌကထာဘွင့်ရကား တင်လဲမခပ်သောပေးသည်။ ဆားမခပ်သောဟု မြင်မြင်ဝါးဝါးမပေးလင့်။ ။ ကုမ္မာသပိဏ္ဍိယာတိစတ္တာရောကုမ္မာသပိဏ္ဍေဧကတောကတွာဂဟိတံကုမ္မာသံသန္ဓာယဧဝမာဟ။ ။ အဋ္ဌကထာဖွင့်ရကား လေးခုသော မယောမုံ့စိုင်ဟုပေးသည်။ ။ ကောသလဓိပေါတိံနသောကောသလဋ္ဌာဓိပေါ၊ ကုသလေပနဓမ္မေအဓိပတိံ ပတွာဝိဟရတိ၊ တေနနံအာလပန္တိ ဧဝမာဟ။ ကုသလာဓိပါတိကုသလဇ္ဈာသယာတိအတ္ထော။ ။ ဟူသောအဋ္ဌကထာကိုမြော်၍အတ္ထယောဇနာသည်။ ။

ကောသလတိုင်းကိုအစိုးရသောဟုမြင်မြင်ဝါးဝါးမပေးလင့်။ ။ ကောသလရညောဓီတေဘွင့်ရကားသုကောသလေကို ကောသလမင်း၏သ္မီးဟုပေးသည်။ ။ အမ္ဗဋ္ဌကုလဿာတိကုဋုမ္ဗိ ကကုလဿဟူရကားသူကြွယ်မျိုးကို အမ္ဗဋ္ဌကုလဆိုသည်။ ။
ဝိတ္တာသုမနာတိ တုဋ္ဌာသောမနဿဇာတာကမ္မဖလံသဒ္ဒဟန္တိ။ ဟူရကား။ ဝိတ္ထာကို တုဋ္ဌာဘွင့်သည်မှတ်။ စိတ္တာရှိသည်မသင့်)။ ။

ကုမ္မာသဇာတကံ ဒသမံ။၄၁၅။