နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ သိင်္ဂီမိဂေါ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသုဝဏ္ဏကက္ကဋဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံး နေတော်မူစဉ်၊ အရှင်အာနန္ဒာမထေရ်သည် သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရား၏ အကျိုးငှါအသက်ကိုစွန့်ခြင်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ကျီးသည်၊ အဆွေမြွေ၊ ငါ့ကိုစွန့်၍ အဘယ့်ကြောင့်ပြေးသနည်း။ တစ်ခုသောပုဇွန်သည် ငါ့ကိုလွန်စွာညှဉ်းဆဲ၏။ အကြင်မျှလောက်မသေသေး၊ ထိုမျှလောက်လျှင်လာလော့ဟုမြွေကိုခေါ်လိုရကား။ ။
(၉၄၂)သိင်္ဂီမိဂေါ အာယတစက္ခုနေတ္တော၊အဋ္ဌိတ္တစော ဝါရိသယော အလောမော။
တေနာဘိဘူတော ကပဏံ ရုဒါမိ၊ဟရေ သခါ ကိဿ နု မံ ဇဟာသိ။ ။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။
မြွေသည် ထိုစကားကိုကြား၍ ကြီးစွာသောပါးပျဉ်းကိုပြု၍ ကျီးကိုသက်သာရာရစေ၍လာ၏။ ထိုအကြောင်းကိုပြတော်မူလိုသော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်ဘုရားဖြစ်ပြီး၍။ ။
(၉၄၃)သော ပဿသန္တော မဟတာ ဖဏေန၊ဘုဇင်္ဂမော ကက္ကဋမဇ္ဈပတ္တော။
သခါ သခါရံ ပရိတာယမာနော၊ဘုဇင်္ဂမံ ကက္ကဋကော ဂဟေသိ။ ။
ဟူသောနှစ်ခုမြောက်သောဂါထာကိုဟောတော်မူ၏။ ။
ထိုအခါ ပုဇွန်ကိုမြွေသည်ပုဇွန်တို့မည်သည်ကား ကျီးသားကိုမစားကုန်သလျှင်ကတည်း။ မြွေသားကိုမစားကုန်သလျှင်ကတည်း။ ထိုသို့ဖြစ်လျက်အဘယ့်ကြောင့်ငါတို့ကို ဤပုဇွန်သည်ဖမ်းသနည်းဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍ ပုဇွန်ကိုမေးလိုရကား။ ။
(၉၄၄)န ဝါယသံ နော ပန ကဏှသပ္ပံ၊ဃာသတ္ထိကော ကက္ကဋကော အဒေယျ။
ပုစ္ဆာမိ တံ အာယတစက္ခုနေတ္တ၊အထ ကိဿ ဟေတုမှ ဥဘော ဂဟီတာ။ ။
ဟူသောသုံးခုမြောက်သောဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ပုဇွန်သည်ဖမ်းသောအကြောင်းကိုဆိုလို၍။ ။
(၉၄၅)အယံ ပုရိသော မမ အတ္ထကာမော၊ယော မံ ဂဟေတွာန ဒကာယ နေတိ။
တသ္မိံ မတေ ဒုက္ခမနပ္ပကံ မေ၊အဟဉ္စ ဧသော စ ဥဘော န ဟောမ။ ။
(၉၄၆)မမဉ္စ ဒိသွာန ပဝဒ္ဓကာယံ၊သဗ္ဗော ဇနော ဟိံသိတုမေဝ မိစ္ဆေ။
သာဒုဉ္စ ထူလဉ္စ မုဒုဉ္စ မံသံ၊ကာကာပိ မံ ဒိသွာန ဝိဟေဌယေယျုံ။ ။
ဟူသောနှစ်ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၉၄၅-၉၄၆)ကဏှသပ္ပ၊ မြွေဟောက်။ ယောပုရိသော၊ အကြင်ယောကျ်ားသည်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဂဟေတွာန၊ ယူ၍။ ဒကာယ၊ ရေအိုင်သို့။ နေတိ၊ ဆောင်၏။ အယံပုရိသော၊ ဤယောက်ျားသည်။ မမ၊ ငါ၏။ အတ္ထကာမော၊ အကျိုးစီးပွါးကိုအလိုရှိ၏။ တသ္မိံ၊ ထိုယောက်ျားသည်။ မတေ၊ သေသည်ရှိသော်။ မေ၊ ငါအား။ အနပ္ပကံ၊ များစွာသော။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ အဟဉ္စ၊ ငါသည်၎င်း။ ဧသောစ၊ ဤယောက်ျားသည်၎င်း။ ဥဘော၊ နှစ်ယောက်ကုန်သောငါတို့သည်။ နဟောမ၊ မဖြစ်ကုန်အံ့။ ။
ပဝဒ္ဓကာယံ၊ ကြီးသောကိုယ်ရှိသော။ မမဉ္စ၊ ငါ့ကိုလည်း။ ဒိသွာန၊ မြင်၍။ သဗ္ဗော၊ ခပ်သိမ်းသော။ ဇနော၊ လူသည်။ ဟိံသိတုမေဝ၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းငှာသာလျှင်။ ဣစ္ဆေ၊ အလိုရှိရာ၏။ သာဒုဉ္စမံသံ၊ ကောင်းသောအသားရှိသည်လည်းဖြစ်ထသော။ ထူလဉ္စမံသံ၊ ဆူသောအသားရှိသည်လည်းဖြစ်ထသော။ မုဒုဉ္စမံသံ၊ နူးညံ့သောအသားရှိသည်လည်းဖြစ်ထသော။ မံ၊ ငါ့ကို။ ကာကာပိ၊ ကျီးတို့သည်လည်း။ ဒိသွာန၊ မြင်၍။ ဝိဟေဌယေယျုံ၊ ညှဉ်းဆဲကုန်ရာ၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ မြွေသည် တစ်ခုသော ဥပါယ်ဖြင့် ဤပုဇွန်ကို လှည့်စား၍ကျီးကို၎င်း၊ ငါ့ကို၎င်းလွှတ်စေအံ့ဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍ပုဇွန်ကိုလှည့်စားအံ့သောငှါ။
(၉၄၇)သစေတဿ ဟေတုမှ ဥဘော ဂဟီတာ၊ဥဋ္ဌာတု ပေါသော ဝိသမာဝမာမိ။
မမဉ္စ ကာကဉ္စ ပမုဉ္စ ခိပ္ပံ၊ပုရေ ဝိသံ ဂါဠှမုပေတိ မစ္စံ။ ။
ဟူသောခြောက်ခုမြောက်သောဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ပုဇွန်သည်၊ ဤမြွေသည်တစ်ခုသော အကြောင်းဖြင့်နှစ်ခုသောသတ္တဝါတို့ကို လွှတ်စေ၍ပြေးလို၏။ ငါ၏ဥပါယ်၌ လိမ္မာသောအဖြစ်ကိုမသိ။ ယခုဤမြွေသည် အကြင်သို့သောအခြင်းအရာအားဖြင့် ပြုသည်ရှိသော် ငင်ခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၏။ ထိုသို့သောအခြင်းအရာအားဖြင့် တက်မကိုလျှော့အံ့၊ ကျီးကိုကားမလွှတ်အံ့ဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍။ ။
(၉၄၈)သပ္ပံ ပမောက္ခာမိ န တာဝ ကာကံ၊ပဋိဗန္ဓကော ဟောဟိတိ တာဝ ကာကော။
(၉၄၉)ပုရိသဉ္စ ဒိသွာန သုခိံ အရောဂံ၊ကာကံ ပမောက္ခာမိ ယထေဝ သပ္ပံ။ ။
ဟူသောဤခုနှစ်ခုမြောက်သောဂါထာကိုဆို၏။ ။
သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် ဤဓမ္မဒေသနာကိုဆောင်တော်မူ၍ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူလိုရကား။ ။
(၉၅၀)ကာကော တဒါ ဒေဝဒတ္တော အဟောသိ၊မာရော ပန ကဏှသပ္ပေါ အဟောသိ။
(၉၅၁)အာနန္ဒဘဒ္ဒေါ ကက္ကဋကော အဟောသိ၊အဟံ တဒါ ဗြာဟ္မဏော ဟောမိ သတ္ထာ။ ။
ဟူသောအဆုံးဖြစ်သောဂါထာကိုဟောတော်မူ၏။ ။
(၉၅၀-၉၅၁)ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ ဒေဝဒတ္တော၊ ဒေဝဒတ်သည်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ကာကော၊ ကျီးသည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ မာရော၊ မာရ်သည်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ကဏှသပ္ပေါ၊ မြွေဟောက်သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ အာနန္ဒော၊ အာနန္ဒာသည်။ ဘဒ္ဒေါ၊ ကောင်းသော။ ကက္ကဋကော၊ ပုဇွန်သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ သတ္ထာ၊ နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ဗြာဟ္မဏော၊ ပုဏ္ဏားသည်။ ဟောမိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ။
သုဝဏ္ဏကက္ကဋဇာတကံ စတုတ္ထံ။၃၈၉။