Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

389. Suvaṇṇakakkaṭajātakaṃ (6-2-4)

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ သိင်္ဂီမိဂေါ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသုဝဏ္ဏကက္ကဋဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံး နေတော်မူစဉ်၊ အရှင်အာနန္ဒာမထေရ်သည် သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရား၏ အကျိုးငှါအသက်ကိုစွန့်ခြင်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ကျီးသည်၊ အဆွေမြွေ၊ ငါ့ကိုစွန့်၍ အဘယ့်ကြောင့်ပြေးသနည်း။ တစ်ခုသောပုဇွန်သည် ငါ့ကိုလွန်စွာညှဉ်းဆဲ၏။ အကြင်မျှလောက်မသေသေး၊ ထိုမျှလောက်လျှင်လာလော့ဟုမြွေကိုခေါ်လိုရကား။ ။

(၉၄၂)သိင်္ဂီမိဂေါ အာယတစက္ခုနေတ္တော၊အဋ္ဌိတ္တစော ဝါရိသယော အလောမော။

တေနာဘိဘူတော ကပဏံ ရုဒါမိ၊ဟရေ သခါ ကိဿ နု မံ ဇဟာသိ။ ။

ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၉၄၂)ဟရေသခါ၊ အိုအဆွေ။ အာယတစက္ခုနေတ္တော၊ ပြူးပြူးရှည်စွာထွက်သောစက္ခုဟုဆိုအပ်သောမျက်စိရှိသော။ အဋ္ဌိတ္တစော၊ အရိုးဟူသော အရေရှိသော။ ဝါရိသယော၊ ရေ၌ကိန်းသော။ အလောမော၊ အမွေးမရှိသော။ သိင်္ဂီမိဂေါ၊ ရွှေအဆင်းနှင့်တူသော အဆင်းရှိသော။ ဝါ၊ သားချိုကဲ့သို့လက်မရှိသောပုဇွန်သည်။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ တေန၊ ထိုပုဇွန်သည်။ အဘိဘူတော၊ နှိပ်စက်အပ်သည်ဖြစ်၍။ အဟံ၊ ငါသည်။ ကပဏော၊ ဆင်းရဲမသီးအထီးကျန်၍။ ရုဒါမိ၊ ငိုရ၏။ တွံ၊ သင်သည်။ ကိဿနု၊ အဘယ့်ကြောင့်လျှင်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဇဟာသိ၊ စွန့်ဘိသနည်း။ ။

မြွေသည် ထိုစကားကိုကြား၍ ကြီးစွာသောပါးပျဉ်းကိုပြု၍ ကျီးကိုသက်သာရာရစေ၍လာ၏။ ထိုအကြောင်းကိုပြတော်မူလိုသော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်ဘုရားဖြစ်ပြီး၍။ ။

(၉၄၃)သော ပဿသန္တော မဟတာ ဖဏေန၊ဘုဇင်္ဂမော ကက္ကဋမဇ္ဈပတ္တော။

သခါ သခါရံ ပရိတာယမာနော၊ဘုဇင်္ဂမံ ကက္ကဋကော ဂဟေသိ။ ။

ဟူသောနှစ်ခုမြောက်သောဂါထာကိုဟောတော်မူ၏။ ။

(၉၄၃)သောဘုဇင်္ဂမော၊ ထိုမြွေသည်။ မဟတာ၊ ကြီးစွာသော။ ဖဏေန၊ ပါးပျဉ်းဖြင့်။ ပဿသန္တော၊ ထွက်သက်ရှုလျက်။ ကက္ကဋကံ၊ ပုဇွန်သို့။ အဇ္ဈပတ္တော၊ ရောက်လာ၏။ သကံသခါရံ၊ မိမိအဆွေခင်ပွန်း ဖြစ်သောဘုရားလောင်းကို။ ပရိတာယမာနော၊ စောင့်ရှောက်လိုသော။ ကက္ကဋကော၊ ပုဇွန်သည်။ ဘုဇင်္ဂမံ၊ မြွေကို။ ဂဟေသိ၊ ဖမ်း၏။ ။

ထိုအခါ ပုဇွန်ကိုမြွေသည်ပုဇွန်တို့မည်သည်ကား ကျီးသားကိုမစားကုန်သလျှင်ကတည်း။ မြွေသားကိုမစားကုန်သလျှင်ကတည်း။ ထိုသို့ဖြစ်လျက်အဘယ့်ကြောင့်ငါတို့ကို ဤပုဇွန်သည်ဖမ်းသနည်းဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍ ပုဇွန်ကိုမေးလိုရကား။ ။

(၉၄၄)န ဝါယသံ နော ပန ကဏှသပ္ပံ၊ဃာသတ္ထိကော ကက္ကဋကော အဒေယျ။

ပုစ္ဆာမိ တံ အာယတစက္ခုနေတ္တ၊အထ ကိဿ ဟေတုမှ ဥဘော ဂဟီတာ။ ။

ဟူသောသုံးခုမြောက်သောဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၉၄၄)အာယတစက္ခုနေတ္တ၊ ရှည်သောစက္ခုဟုဆိုအပ်သော မျက်စိရှိသောပုဇွန်။ ကက္ကဋကော၊ ပုဇွန်မည်သည်။ ဃာသတ္ထိကော၊ စားလိုသည်ဖြစ်၍။ ဝါယသံ၊ ကျီးကို။ နအာဒေယျ၊ မဖမ်းရာ။ (ဆန်းကြောင့် ရဿပြုသည်)။ ။ ကဏှသပ္ပံ၊ မြွေဟောက်ကို။ နောအာဒေယျ၊ မယူမဖမ်းရာသလျှင်ကတည်း။ အထ၊ ထိုသို့ဖြစ်လျက်။ ကိဿဟေတု၊ အဘယ်အကြောင်းကြောင့်။ ဥဘော၊ နှစ်ခုကုန်သော ငါတို့ကို။ ဂဟိတာ၊ ဖမ်းအပ်ကုန်သနည်း။ တံ၊ ထိုအကြောင်းကို။ တံ၊ သင့်ကို။ ပုစ္ဆာမိ၊ ငါမေး၏။ ။

ထိုစကားကိုကြား၍ပုဇွန်သည်ဖမ်းသောအကြောင်းကိုဆိုလို၍။ ။

(၉၄၅)အယံ ပုရိသော မမ အတ္ထကာမော၊ယော မံ ဂဟေတွာန ဒကာယ နေတိ။

တသ္မိံ မတေ ဒုက္ခမနပ္ပကံ မေ၊အဟဉ္စ ဧသော စ ဥဘော န ဟောမ။ ။

(၉၄၆)မမဉ္စ ဒိသွာန ပဝဒ္ဓကာယံ၊သဗ္ဗော ဇနော ဟိံသိတုမေဝ မိစ္ဆေ။

သာဒုဉ္စ ထူလဉ္စ မုဒုဉ္စ မံသံ၊ကာကာပိ မံ ဒိသွာန ဝိဟေဌယေယျုံ။ ။

ဟူသောနှစ်ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။

(၉၄၅-၉၄၆)ကဏှသပ္ပ၊ မြွေဟောက်။ ယောပုရိသော၊ အကြင်ယောကျ်ားသည်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဂဟေတွာန၊ ယူ၍။ ဒကာယ၊ ရေအိုင်သို့။ နေတိ၊ ဆောင်၏။ အယံပုရိသော၊ ဤယောက်ျားသည်။ မမ၊ ငါ၏။ အတ္ထကာမော၊ အကျိုးစီးပွါးကိုအလိုရှိ၏။ တသ္မိံ၊ ထိုယောက်ျားသည်။ မတေ၊ သေသည်ရှိသော်။ မေ၊ ငါအား။ အနပ္ပကံ၊ များစွာသော။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ အဟဉ္စ၊ ငါသည်၎င်း။ ဧသောစ၊ ဤယောက်ျားသည်၎င်း။ ဥဘော၊ နှစ်ယောက်ကုန်သောငါတို့သည်။ နဟောမ၊ မဖြစ်ကုန်အံ့။ ။

ပဝဒ္ဓကာယံ၊ ကြီးသောကိုယ်ရှိသော။ မမဉ္စ၊ ငါ့ကိုလည်း။ ဒိသွာန၊ မြင်၍။ သဗ္ဗော၊ ခပ်သိမ်းသော။ ဇနော၊ လူသည်။ ဟိံသိတုမေဝ၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းငှာသာလျှင်။ ဣစ္ဆေ၊ အလိုရှိရာ၏။ သာဒုဉ္စမံသံ၊ ကောင်းသောအသားရှိသည်လည်းဖြစ်ထသော။ ထူလဉ္စမံသံ၊ ဆူသောအသားရှိသည်လည်းဖြစ်ထသော။ မုဒုဉ္စမံသံ၊ နူးညံ့သောအသားရှိသည်လည်းဖြစ်ထသော။ မံ၊ ငါ့ကို။ ကာကာပိ၊ ကျီးတို့သည်လည်း။ ဒိသွာန၊ မြင်၍။ ဝိဟေဌယေယျုံ၊ ညှဉ်းဆဲကုန်ရာ၏။ ။

ထိုစကားကိုကြား၍ မြွေသည် တစ်ခုသော ဥပါယ်ဖြင့် ဤပုဇွန်ကို လှည့်စား၍ကျီးကို၎င်း၊ ငါ့ကို၎င်းလွှတ်စေအံ့ဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍ပုဇွန်ကိုလှည့်စားအံ့သောငှါ။

(၉၄၇)သစေတဿ ဟေတုမှ ဥဘော ဂဟီတာ၊ဥဋ္ဌာတု ပေါသော ဝိသမာဝမာမိ။

မမဉ္စ ကာကဉ္စ ပမုဉ္စ ခိပ္ပံ၊ပုရေ ဝိသံ ဂါဠှမုပေတိ မစ္စံ။ ။

ဟူသောခြောက်ခုမြောက်သောဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၉၄၇)တဿ၊ ထိုယောက်ျား၏။ ဟေတုမှိ၊ အကြောင်းကြောင့်။ ဥဘော၊ နှစ်ခုကုန်သောငါတို့ကို။ သစေဂဟိတာ၊ အကယ်၍ဖမ်းအပ်ကုန်သည်ဖြစ်အံ့။ ပေါသော၊ ယောက်ျားသည်။ ဥဋ္ဌာတု၊ အဆိပ်မရှိထသည် ဖြစ်စေသတည်း။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဝိသံ၊ အဆိပ်ကို။ အာဝဟာမိ၊ စုပ်အံ့။ ဝါ၊ ငင်အံ့။ မစ္စုံ၊ ယောက်ျားကို။ ဝိသံ၊ အဆိပ်သည်။ ဂါဠှံ၊ ပြင်းစွာ။ ပုရာဥပေတိ၊ မရောက်မီ။ မမဉ္စ၊ ငါ့ကို၎င်း။ ကာကဉ္စ၊ ကျီးကို၎င်း။ ခိပ္ပံ၊ လျင်စွာ။ ပမုဉ္စ၊ လွှတ်လော့။ ။

ထိုစကားကိုကြား၍ပုဇွန်သည်၊ ဤမြွေသည်တစ်ခုသော အကြောင်းဖြင့်နှစ်ခုသောသတ္တဝါတို့ကို လွှတ်စေ၍ပြေးလို၏။ ငါ၏ဥပါယ်၌ လိမ္မာသောအဖြစ်ကိုမသိ။ ယခုဤမြွေသည် အကြင်သို့သောအခြင်းအရာအားဖြင့် ပြုသည်ရှိသော် ငင်ခြင်းငှါ စွမ်းနိုင်၏။ ထိုသို့သောအခြင်းအရာအားဖြင့် တက်မကိုလျှော့အံ့၊ ကျီးကိုကားမလွှတ်အံ့ဟုကြံ၏။ ကြံပြီး၍။ ။

(၉၄၈)သပ္ပံ ပမောက္ခာမိ န တာဝ ကာကံ၊ပဋိဗန္ဓကော ဟောဟိတိ တာဝ ကာကော။

(၉၄၉)ပုရိသဉ္စ ဒိသွာန သုခိံ အရောဂံ၊ကာကံ ပမောက္ခာမိ ယထေဝ သပ္ပံ။ ။

ဟူသောဤခုနှစ်ခုမြောက်သောဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၉၄၈- ၉၄၉)သပ္ပံ၊ မြွေကို။ ပမောက္ခာမိ၊ လွှတ်အံ့။ တာဝ၊ ရှေးဦးစွာ။ ကာကံ၊ ကျီးကို။ နပမောက္ခာမိ၊ မလွှတ်သေး။ ကာကော၊ ကျီးသည်။ တာဝ၊ ထိုရွေ့လောက်အသက်မကုန်ခင်။ ပဋိဗန္ဓကော၊ ဝန်ခံသူသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ပုရိသဉ္စ၊ ယောက်ျားကိုလည်း။ သုခိံ၊ ချမ်းသာသည်ကို။ အရောဂံ၊ အနာမရှိသည်ကို။ ဒိသွာန၊ မြင်ရသည်ရှိသော်။ သပ္ပံ၊ မြွေကို။ ပမောက္ခာမိယထာဝ၊ လွှတ်သကဲ့သို့လျှင်။ အဟံ၊ ငါသည်။ ကာကံ၊ ကျီးကို။ ပမောက္ခာမိ၊ လွှတ်အံ့။ ။

သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် ဤဓမ္မဒေသနာကိုဆောင်တော်မူ၍ဇာတ်ကိုပေါင်းတော်မူလိုရကား။ ။

(၉၅၀)ကာကော တဒါ ဒေဝဒတ္တော အဟောသိ၊မာရော ပန ကဏှသပ္ပေါ အဟောသိ။

(၉၅၁)အာနန္ဒဘဒ္ဒေါ ကက္ကဋကော အဟောသိ၊အဟံ တဒါ ဗြာဟ္မဏော ဟောမိ သတ္ထာ။ ။

ဟူသောအဆုံးဖြစ်သောဂါထာကိုဟောတော်မူ၏။ ။

(၉၅၀-၉၅၁)ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ ဒေဝဒတ္တော၊ ဒေဝဒတ်သည်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ကာကော၊ ကျီးသည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ မာရော၊ မာရ်သည်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ကဏှသပ္ပေါ၊ မြွေဟောက်သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ အာနန္ဒော၊ အာနန္ဒာသည်။ ဘဒ္ဒေါ၊ ကောင်းသော။ ကက္ကဋကော၊ ပုဇွန်သည်။ အဟောသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ဧတရဟိ၊ ယခုအခါ၌။ သတ္ထာ၊ နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော။ အဟံ၊ ငါဘုရားသည်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ဗြာဟ္မဏော၊ ပုဏ္ဏားသည်။ ဟောမိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ။

သုဝဏ္ဏကက္ကဋဇာတကံ စတုတ္ထံ။၃၈၉။