(၁၃၅) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ စန္ဒာဘံ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤစန္ဒာဘဇာတ်ကို၊ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သင်္ကဿနဂိုရ်တံခါး၌ သျှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်၏လျှင်ပြဿနာဖြေခြင်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ဘောန္တောတာပသာ၊ အိုရသေ့တို့။ ဣဓ၊ ဤလူ့ပြည်၌။ ယောပုဂ္ဂလော၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်။ စန္ဒာ-ဘ-ဉ္စ၊ လရောင်အတူပြုသောဩဒါတ ကသိုဏ်းကို၎င်း။ သူရိယာ-ဘ-ဉ္စ၊ နေရောင်စတေ ရွှေသော ပီတကသိုဏ်းကို၎င်း။ ပညာယ၊ ဘာဝနာပညာဖြင့်။ ဂါဓတိ၊ သက်ဝင်နိုင်၏။ သောပုဂ္ဂလော၊ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်။ တထာကတွာ၊ ထိုသို့သြဒါတကသိုဏ်း, ပီတကသိုဏ်း,နှစ်ပါးကိုအဝါးဝစွာလေ့လာသည်ကိုပြု၍။ လဒ္ဓေန၊ ရအပ်သော။ အ-ဝိတက္ကေန၊ ဝိတက်ကင်းသော။ ဈာနေန၊ ဒုတိယဈာန်ဖြင့်။ အာဘဿရူပဂေါ၊ အာဘဿရဗြဟ္မာ့ပြည်သို့လားသည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
စန္ဒာဘဇာတကံပဉ္စမံ။၁၃၅။