Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

384. Dhammadhajajātakaṃ (6-1-9)

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဓမ္မံစရထဉာတယော, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဓမ္မဓဇဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ အံ့ဘွယ်သရဲကိုဖြစ်စေတတ်သော ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

ဤသို့ဆိုပြီး၍လည်း ထိုငှက်တို့ကိုခေါ်၍ သင်တို့အားအဆုံးအမကို ပေးအံ့၊ ထိုအဆုံးအမကို နားထောင်ကြကုန်အံ့လောဟု-အဆုံးအမပေးသည်၏အစွမ်းအားဖြင့်။ ။

(၉၁၂)ဓမ္မံ စရထ ဉာတယော၊ဓမ္မံ စရထ ဘဒ္ဒ ဝေါ။

ဓမ္မစာရီ သုခံ သေတိ၊အသ္မိံ လောကေ ပရမှိ စ။ ။

ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၉၁၂)ဉာတယော၊ အဆွေအမျိုးဖြစ်ကုန်သောငှက်တို့။ တုမှေ၊ သင်တို့သည်။ ဓမ္မံ၊ ကာယသုစရိုက်စသည်အပြားရှိသော တရားကို။ စရထ၊ ကျင့်ကြကုန်လော့။ ဓမ္မံ၊ ကာယသုစရိုက်စသည်အပြားရှိသော တရားကို။ စရထ၊ တစ်ကြိမ်ကျင့်ကာနှင့်မတန် အဘန်ဘန်ကျင့်ကြကုန်လော့။ ဝေါ၊ သင်တို့အား။ ဘဒ္ဒံ၊ ကောင်းခြင်းသည်။ ဘဝိဿတိ၊ ဖြစ်လတ္တံ့။ ဓမ္မစာရီ၊ တရားကိုကျင့်လေ့ရှိသောသူသည်။ အသ္မိံလောကေ၊ ဤမျက်မြင်လောက၌၎င်း။ ပရမှိစ၊ တမလွန်လောက၌၎င်း။ သုခံ၊ ချမ်းသာစွာ။ သေတိ၊ အိပ်ရ၏။

ငှက်တို့သည်ဤကျီးသည် အံ့ဘွယ်သရဲကိုပြုသဖြင့်အဥတို့ကိုစားအံ့သော ငှါဤသို့ဆို၏ဟုမသိ၍ထိုကျီးကိုချီးမွမ်းလိုသည်ဖြစ်၍။ ။

(၉၁၃)ဘဒ္ဒကော ဝတယံ ပက္ခီ၊ဒိဇော ပရမဓမ္မိကော။

ဧကပါဒေန တိဋ္ဌန္တော၊ဓမ္မမေဝါနုသာသတိ။ ။

ဟူသောဤဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။

(၉၁၃)ဒိဇော၊ နှစ်ကြိမ်ဖြစ်သော။ အယံပက္ခီ၊ ဤကျီးသည်။ ဘဒ္ဒကောဝတ၊ ကောင်းစွတကား။ ပရမဓမ္မိကော၊ မြတ်သောအကျင့်သဘောရှိစွတကား။ ဧကပါဒေန၊ ခြေတဘက်ဖြင့်။ တိဋ္ဌန္တော၊ ရပ်လျက်။ ဓမ္မမေဝ၊ တရားကိုသာလျှင်။ အနုသာသတိ၊ ဆုံးမပေ၏။ ။

ငှက်မင်းသည်ငှက်တို့လာကုန်လတ်သော် ခပ်သိမ်းကုန်သောငှက်တို့ကို စည်းဝေး၍ ငါသည်သင်တို့သားငယ်တို့၏ရန်သူကို စုံစမ်းသည်ရှိသော်၊ ဤယုတ်မာသောကျီးသည် စားသည်ကိုမြင်၍ ထိုကျီးကိုဖမ်းကြကုန်လော့ဟု ငှက်အပေါင်းတို့ကိုခေါ်၍စည်းဝေးစေ၍ပျံအံ့။ ထိုကျီးကိုဖမ်းကုန်လော့ဟုဆိုလို၍။ ။

(၉၁၄)နာဿ သီလံ ဝိဇာနာထ၊အနညာယ ပသံသထ။

ဘုတွာ အဏ္ဍဉ္စ ပေါတဉ္စ၊ဓမ္မော ဓမ္မောတိ ဘာသတိ။ ။

(၉၁၅)အညံ ဘဏတိ ဝါစာယ၊အညံ ကာယေန ကုဗ္ဗတိ။

ဝါစာယ နော စ ကာယေန၊န တံ ဓမ္မံ အဓိဋ္ဌိတော။ ။

(၉၁၆)ဝါစာယ သခိလော မနောဝိဒုဂ္ဂေါ၊ဆန္နော ကူပသယောဝ ကဏှသပ္ပေါ။

ဓမ္မဓဇော ဂါမနိဂမာသုသာဓု၊ဒုဇ္ဇာနော ပုရိသေန ဗာလိသေန။ ။

(၉၁၇)ဣမံ တုဏ္ဍေဟိ ပက္ခေဟိ၊ပါဒါ စိမံ ဝိဟေဌထ။

ဆဝဉှိမံ ဝိနာသေထ၊နာယံ သံဝါသနာရဟော။ ။

ဟူသောဤဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။

(၉၁၄-၉၁၇)ဘောသကုဏာ၊ အိုငှက်တို့။ တုမှေ၊ သင်တို့သည်။ အဿ၊ ထိုယုတ်မာသောကျီး၏။ သီလံ၊ သီလကို။ နဝိဇာနာထ၊ မသိကုန်။ အနညာယ၊ မသိသည်ဖြစ်၍။ ပသံသထ၊ ချီးမွမ်းကြကုန်၏။ အဏ္ဍဉ္စ၊ အဥကို၎င်း။ ပေါတဉ္စ၊ သားငယ်ကို၎င်း။ ဘုတွာ၊ စား၍။ ဓမ္မောဓမ္မောတိ၊ တရားတရားဟူ၍။ ဘာသတိ၊ ဆို၏။ ဝါစာယ၊ နှုတ်ဖြင့်။ အညံ၊ တစ်ပါးကို။ ဘဏတိ၊ ဆို၏။ ကာယေန၊ ကိုယ်ဖြင့်။ အညံ၊ တစ်ပါးကို။ ကုဗ္ဗတိ၊ ပြု၏။ ဝါစါယ၊ နှုတ်ဖြင့်။ ဓမ္မံ၊ တရားကို။ စရတိ၊ ကျင့်၏။ ကာယေနစ၊ ကိုယ်ဖြင့်ကား။ ဓမ္မံ၊ တရားကို။ နောစရတိ၊ မကျင့်။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ တံဓမ္မံတသ္မိံ ဓမ္မေ၊ ထိုမိမိပြောဆိုသောစကား၌။ အယံ၊ ဤကျီးသည်။ နအဓိဋ္ဌိတော၊ မတည်ဟူ၍။ ဇာနိတဗ္ဗော၊ သိအပ်၏။ ။

ဝါစာယ၊ နှုတ်ဖြင့်။ သခိလော၊ နူးညံ့၏။ မနောမနသာ၊ နှလုံးဖြင့်။ ဝိဒုဂ္ဂေါ၊ ဝင်နိုင်ခဲ၏။ ဝါ၊ မညီညွတ်။ ဆန္နော၊ ဖုံးလွှမ်းအပ်သော။ ကူပသယော၊ တွင်း၌တည်သော။ ကဏှသပ္ပေါဝ၊ မြွေဟောက်ကဲ့သို့။ ဓမ္မဓဇော၊ ဓမ္မဓဇသည်။ ဂါမနိဂမာသု၊ ရွာနိဂုံးတို့၌။ သာဓု၊ သူတော်ကောင်းဟူ၍။ ပဘာဝိတော၊ ထင်ရှား၏။ အယံ၊ ဤယုတ်မာသောငှက်ကို။ ဗာလိသေန၊ ဉာဏ်ပညာမရှိသော။ ပုရိသေန၊ ယောက်ျားသည်။ ဒုဇ္ဇာနော၊ သိခြင်းငှါခဲယဉ်း၏။ ။

ဣမံ၊ ဤကျီးကို။ တုဏ္ဍေဟိစ၊ နှုတ်သီးတို့ဖြင့်၎င်း။ ပက္ခေဟိစ၊ အတောင်တို့ဖြင့်၎င်း။ ဝိဟေဌထ၊ ညှဉ်းဆဲကြကုန်လော့။ ဣမံ၊ ဤကျီးကို။ ပါဒါစ၊ မိမိခြေဖြင့်လည်း။ ဝိဟေဌထ၊ ကန်ကြောက်ညှဉ်းဆဲကြကုန်လော့။ ဣမံဆဝံ၊ ဤယုတ်မာသောကျီးကို။ ဝိနာသေထ၊ ဖျက်ဆီးကြကုန်လော့။ ဟိသစ္စံ၊ မှန်၏။ အယံ၊ ဤကျီးသည်။ နသံဝါသနာရဟော၊ ငါတို့နှင့်အတူတကွနေခြင်းငှါမထိုက်။ ။

(ဘဒ္ဒံဝေါလိုလျက်ဆန်းအလို့ငှါနိဂ္ဂဟိတ်ကျေ။ တသ္မိံ ဓမ္မေအဓိဋ္ဌိတောလိုလျက်အဓိရှေးရှိသောဌာဓာတ်၏အယှဉ်ဖြစ်၍ အံသက်သည်။ ။ ဝါစာယသခိလောတိဝစနေနမုဒု။ မနောဝိဒုဂ္ဂေါတိမနသါဝိဒုဂ္ဂေါဒုပ္ပဝေသောဝိသမော။(အဋ္ဌကထာ)။ ။ ဂါမနိဂမေသု လိုလျက်လိင်ဖျက်၍ဂါမနိဂမာသုဆိုသည်။ ။ ဂါမနိဂမာသုသာဓူတိ ဂါမေသုစနိဂမေသုစသာဓု။ ဘဒ္ဒကောတိပဘာဝိတော။ (အဋ္ဌကထာ)။ ။ ဗာလိသေနအညာဏေန။(၎င်း)။ ။

ဓမ္မဓဇဇာတကံ နဝမံ။၃၈၄။