နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ မနုဿိန္ဒံဇဟိတွာန,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကေသဝဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဝိဿာသဘောဇနကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
နာရဒအမတ်သည် သွား၍ရောဂါကင်းသောကေသဝရသေ့ကိုမြင်၍၊ အသျှင်ဘုရား၊ ဗာရာဏသီမင်းသည်ငါးယောက်ကုန်သော ဆေးသမားတို့ကိုယူ၍ ကုမလျက် အသျှင်ဘုရားတို့၏ရောဂါကို ကင်းစိမ့်သောငှါမ တတ်နိုင်။ ကပ္ပရသေ့သည် အသျှင်ဘုရားအား အဘယ်သို့ ကုစားသနည်းဟုဆို၍။ ။
(၆၈၈)မနုဿိန္ဒံ ဇဟိတွာန၊သဗ္ဗ-ကာမ-သမိဒ္ဓိနံ။
ကထံ နု ဘဂဝါ ကေသီ၊ကပ္ပဿ ရမတဿမေ။ ။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။
ဤသို့သူတစ်ပါးနှင့်တကွစကား ပြောဘိသကဲ့သို့ ကေသဝရသေ့၏ မွေ့လျော်သောအကြောင်းကို မေး၏။ထိုစကားကိုကြား၍ကေသဝရသေ့သည်။ ။
(၆၈၉)သာဒူနီ ရမဏီယာနိ၊သန္တိ ဝက္ခာ မနော-ရမာ။
သုဘာသိတာနိ ကပ္ပဿ၊နာရဒ ရမယန္တိ မံ။ ။
ဟူသောဤဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။
ဤသို့ဆို၍ဤသို့ငါ့ကိုမွေ့လျော်စေသောကပ္ပရသေ့သည် ဆားမခတ်သောရေဖြင့်ပြုတ်ဖျော်အပ်သော သစ်ရွက်မြက်သီးဆန်ကျိတ်ဆန်ယာဂုကိုသောက်စေ၏။ ထိုယာဂုကိုသောက်သဖြင့်ငါ၏ ကိုယ်၌ရောဂါသည် ငြိမ်း၏ဟုဆို၏။ ထိုစကားကိုကြား၍နာရဒအမတ်သည်။ ။
(၆၉ဝ)သာလီနံ ဩဒနံ ဘုဉ္ဇေ၊သုစိံ မံသူပသေစနံ။
ကထံ သာမာက-နီဝါရံ၊အ-လောဏံ ဆာဒယန္တိ တံ။ ။
ဟူသောဤတတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ကေသဝရသေ့သည်။ ။
(၆၉၁)သာဒုံ ဝ ယဒိ ဝါသာဒုံ၊အပ္ပံ ဝါ ယဒိ ဝါ ဗဟုံ။
ဝိဿတ္ထော ယတ္ထ ဘုဉ္ဇေယျ၊ဝိဿာသ-ပရမာ ရသာ။ ။
ဟူသောဤစတုတ္ထဂါထာကိုဆို၏။ ။
(၆၉၁)နာရဒ၊ နာရဒအမတ်။ ယတ္ထ၊ အကြင်အိမ်၌။ ဝိဿဋ္ဌော၊ ရွံရှာမရှိလွတ်လွတ်အကျွမ်းဝင်သည်ဖြစ်၍။ သာဒုံဝါ၊ သာယာအပ်ကောင်းမြတ်သောဘောဇဉ်ကို၎င်း။ ယဒိ၊ ထိုမြို့။ အသာဒုံဝါ၊ မသာယာအပ်သောဘောဇဉ်ကို၎င်း။ အပ္ပံဝါ၊ အနည်းငယ်သောဘောဇဉ်ကို၎င်း။ ယဒိ၊ ထိုမြို့။ ဗဟုံဝါ၊ များစွာသောဘောဇဉ်ကို၎င်း။ ဘုဉ္ဇေယျ၊ စားရရာ၏။ တတ္ထ၊ ထိုအိမ်၌။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဘုတ္တံ၊ အကျွမ်းတဝင်မြိန်မြိန်ရှက်ရှက်စားအပ်သော။ ယံကိဉ္စိဘောဇနံ၊ တစ်စုံတစ်ခုသောဘောဇဉ်သည်။ သာဓု၊ ကောင်း၏။ ကသ္မာ၊ အဘယ့်ကြောင့် နည်းဟူမူကား။ ရသာ၊ အရသာတို့သည်။ ဝိဿာသပရမာ၊ အကျွမ်းဝင်ခြင်းလျှင်အမြတ်ရှိကုန်၏။ ဟိသစ္စံ၊ မှန်၏။ ဝိဿာသသဒိသော၊ အကျွမ်းဝင်သောအရသာနှင့်တူသော။ အညော၊ တစ်ပါးသော။ ရသောနာမ၊ အရသာမည်သည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ အဝိဿာသိတေန၊ အကျွမ်းမဝင်သောသူသည်။ ဒိန္နံ၊ ပေးအပ်သော။ စတုမဓုရမ္ပိ၊ စတုမဓူသည်လည်း။ ဝိဿာသိတေန၊ အကျွမ်းဝင်သောသူသည်။ ဒိန္နံ၊ ပေးအပ်သော။ အမ္ဗိလတိဏ္ဍိကံ၊ အိမ်ပုန်းရည်ကြီးဖြင့် ကျိုအပ်သော ပုန်းရည်ဟင်းကိုမျှလည်း။ နအဂ္ဃတိ၊ မထိုက်။ ။
(ကေသာဧတဿသန္တီတိကေသီ။ ဧတဿ၊ ဤရသေ့အား။ ကေသာ၊ နက်မည်းတင့်တယ်သေးသွယ်သောဆံတို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ ဣတိတသ္မာ၊ ကြောင့်။ ကေသီ၊ ၏။ ကေသဝေါ၊ ၏။ ။ ကေသီ၌ဤပစ္စည်း။ ကေသဝေါ၌ဝပစ္စည်း။ ပစ္စည်းမျှသာထူးကြသည်။ အရပုဂ္ဂိုလ်မခြား။ ထိုကြောင့်ဘဂဝါကေသီ,ဟုပါဠိတော်လာသည်။ တံသုတွာကေသဝေါဒုတိယံဂါထမာဟ,စသည်ဖြင့်အဋ္ဌကထာလာသည်။ ။ အလောဏံဆာဒယန္တိတံ၌၊ ဆာဒယတိဆိုလိုလျက်ဆန်းမပျက်စိမ့်သောငှါနိဂ္ဂဟိတ်လာသည်။ အန္တိဝိဘတ်မမှတ်လင့်။ သာဒုံဝါယဒိဝါသာဒုံ၌တတိယက္ခရာလိုသည်။ ဝိဿာသောပရမောဥတ္တမောဧတေသန္တိ ဝိဿာသပရမာ။ ဧတေသံရသာနံ၊ တို့၏။ ဝိဿာသော၊ အကျွမ်းဝင်သောသူသည်ပေးအပ်သောအရသာသည်။ ပရမောဥတ္တမော၊ မြတ်သည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။ ဣတိတသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ ဝိဿာသပရမာ၊ ၏။ ဝိဿာသာ၊ အကျွမ်းဝင်ခြင်းသည်။ ပရမာ၊ မြတ်သော။ ရသာ၊ အရသာတည်း။ ပေးသည်ကားမသင့်)။ ။
ကေသဝဇာတကံဆဋ္ဌံ။၃၄၆။