နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အမိတ္တဟတ္ထတ္ထဂတာ, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤတစသာရဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ပညာပါရမီကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။ ။
မင်းသည် မကြောက်ကုန်သော နှစ်သက်ဖွယ်သောဣန္ဒြေရှိကုန်သော ထိုသူငယ်တို့ကိုမြင်၍ ဤသူငယ်တို့သည် စက်ဆုပ်ဖွယ်သောတောက်ဖြင့် ဘွဲ့ကုန်၍ ဆောင်အပ်ကုန်သည်ဖြစ်၍ ဤသို့သဘောရှိသော ဆင်းရဲသို့ ရောက်ကုန်လျက်လည်း မကြောက်ကုန်။ နှစ်သက်ဖွယ်သော ဣန္ဒြေရှိသည်သာလျှင် ဖြစ်ကုန်၏။ ထိုသူငယ်တို့၏ မစိုးရိမ်သော အကြောင်းကားအသို့နည်း။ ထိုသူငယ်တို့ကိုမေးအံ့ဟုမေးလိုရကား။ ။
(၈၀၁)အမိတ္တဟတ္ထတ္ထဂတာ၊တစ-သာရ-သမပ္ပိတာ။
ပသန္န-မုခ-ဝဏ္ဏာ-တ္ထ၊ကသ္မာ တုမှေ န သောစထ။ ။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ဘုရားလောင်းသည်။ ။
(၈ဝ၂)န သောစနာယ ပရိဒေဝနာယ၊အတ္ထောဝ လဗ္ဘောအပိ အပ္ပကောပိ။
သောစန္တ-မေနံ ဒုခိတံ ဝိဒိတွာ၊ပစ္စတ္ထိကာ အတ္တမနာ ဘဝန္တိ။ ။
(၈၀၃)ယတော စ ခေါ ပဏ္ဍိတော အာပဒါသု၊န ဝေဓတီ အတ္ထဝိနိစ္ဆယညူ။
ပစ္စတ္ထိကာ တေ ဒုခိတာ ဘဝန္တိ၊ဒိသွာ မုခံ အဝိကာရံ ပုရာဏံ။ ။
(၈၀၄)ဇပ္ပေန မန္တေန သုဘာသိတေန၊အနုပ္ပဒါနေန ပဝေဏိယာ ဝါ။
ယထာ ယထာ ယတ္ထ လဘေထ အတ္ထံ၊တထာ တထာ တတ္ထ ပရက္ကမေယျ။ ။
(၈၀၅)ယတော စ ဇာနေယျ အလဗ္ဘနေယျော၊မယာ ဝါ အညေန ဝါ ဧသ အတ္ထော။
အသောစမာနော အဓိဝါသယေယျ၊ကမ္မံ ဒဠှံ ကိန္တိ ကရောမိ ဒါနိ။ ။
ဟူသောဤလေးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၈၀၂-၈၀၅)မဟာရာဇ၊ မြတ်သောမင်းကြီး။ သောစနာယစ၊ စိုးရိမ်ခြင်းဖြင့်၎င်း။ ပရိဒေဝနာယစ၊ ငိုကြွေးခြင်းဖြင့်၎င်း။ အပ္ပကောပိ၊ အနည်းငယ်လည်းဖြစ်သော။ အတ္ထော၊ အစီးအပွါးကို။ အပိ၊ စင်စစ်။ နလဗ္ဘောဝ၊ မရအပ်ကောင်းသည်သာတည်း။ သောစန္တံ၊ စိုးရိမ်သော။ ဒုက္ခိတံ၊ ဆင်းရဲရောက်သော။ ဇနံဇနံ၊ ထိုသူကို။ ဝိဒိတွာန၊ သိ၍။ ပစ္စတ္ထိကာ၊ ဆန့်ကျင်ဘက်ကို အလိုရှိသောသူတို့သည်။ အတ္တမနာ၊ နှစ်လိုဝမ်းမြောက်ကုန်သည်။ ဘဝန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ။
ယတောစခေါ၊ အကြင်အခါ၌လျှင်။ အတ္ထဝိနိစ္ဆယညူ၊ အစီးအပွါး၏အဆုံးအဖြတ်ကိုသိသော။ ပဏ္ဍိတော၊ ပညာရှိသည်။ အာပဒါသု၊ ဘေးရန်တို့ကြောင့်။ နဝေဓတိ၊ မတုန်လှုပ်။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ အဝိကာရံ၊ ဘောက်ပြန်ခြင်းမရှိသော။ ပုရာဏံ၊ ရှေးအတိုင်းဖြစ်သော။ မုခံ၊ မျက်နှာကို။ ဒိသွာ၊ မြင်၍။ တေပစ္စတ္ထိကာ၊ ထိုရန်သူတို့သည်။ ဒုက္ခိတာ၊ ဆင်းရဲရောက်ကုန်သည်။ ဘဝန္တိ၊ ဖြစ်ကုန်၏။ ။
ဇပ္ပေန၊ မန္တရားစိပ်သဖြင့်၎င်း။ မန္တေန၊ ပညာရှိတို့နှင့် အကြောင်းအရာတိုင်ပင်သဖြင့်၎င်း။ သုဘာသိတေန၊ ချစ်ဖွယ်သာယာဆိုသဖြင့်၎င်း။ အနုပ္ပဒါနေန၊ တရားဆုံးဖြတ်သောအမတ်တို့အားလက်ဆောင်တံစိုးပေးသဖြင့်၎င်း။ ပဝေဏိယာဝါ၊ အမျိုးအနွယ်ကို ဆက်စပ်သဖြင့်၎င်း။ ပစ္စတ္ထိကာ၊ ရန်သူတို့ကို။ ဇိနိတဗ္ဗာ၊ အောင်အပ်ကုန်၏။ ဧတေသုပဉ္စသုကာရဏေသု၊ ဤငါးပါးသောအကြောင်းတို့တွင်။ (ထည့်)။ ယတ္ထ၊ အကြင်အမှုအခင်း၌။ ယထာယထာ၊ အကြင်အကြင်သို့သော အကြောင်းဖြင့်။ အတ္ထံ၊ မိမိအစီးအပွါးကို။ လဘေထ၊ ရရာ၏။ တတ္ထ၊ ထိုအမှုအခင်း၌။ တထာတထာ၊ ထိုထိုသို့သောအကြောင်းဖြင့်။ ပရက္ကမေယျ၊ လုံ့လပြုရာ၏။ ။
(ပရက္ကမံကတွာပစ္စတ္ထိကေ ဇိနေယျာတိအဓိပ္ပါယော)။ ။
ယတောစ၊ အကြင်အခါ၌ကား။ မယာဝါ၊ ငါသည်၎င်း။ အညေနဝါ၊ ငါမှတစ်ပါးသောသူသည်၎င်း။ ဧသဧသောအတ္ထော၊ ဤအစီးအပွါးကို။ အလဗ္ဘနေယျော၊ အထူးထူးအပြားပြားအားသစ်၍ လုံ့လပြုသော်လည်းမရကောင်း၊ ရခြင်းငှါမတတ်ကောင်းဟူ၍။ ဇာနေယျ၊ သိရာ၏။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ ပဏ္ဍိတော၊ ပညာရှိသောယောက်ျားသည်။ အသောစမာနော၊ မျက်နှာမငယ်တည်တည်တန့်တန့်ဖြစ်လျက် မစိုးရိမ်မူ၍။ ကမ္မံ၊ ရှေးကငါပြုဖူးသောအကုသိုလ်ကံသည်။ ဒဠှံ၊ မြဲလှချေ၏။ ပဋိဗာဟိတုံ၊ ကွယ်ကာတားမြစ်ခြင်းငှါ။ နသက္ကာ၊ မတတ်ကောင်းချေ။ ဣဒါနိ၊ ယခု။ ကိံ၊ အဘယ်အမှုကို။ ကရောမိ၊ ပြုခြင်းငှါတတ်နိုင်တော့အံ့နည်း။ ဣတိ၊ ဤသို့နှလုံးပြု၍။ အဓိဝါသယေယျ၊ နှလုံးဝမ်းမနည်းသည်းခံရာ၏။ ။
(ပသန္နဝဏ္ဏာတ္ထဝဏ္ဏာအတ္ထဖြတ်။ သံယုဂ်နှင့်ရှိစေ။ ဒုခိတံ ဒုခိတာတို့၌ ခဝယ် သံယုဂ်ကင်းစေ။ ပဋိပက္ခံအတ္ထယန္တိ ဣစ္ဆန္တီတိပစ္စတ္ထိကာ။ ကရောမိ၌သက္ကအနက်ကိုရကောင်းရကား။ ကရောမိ၊ ပြုခြင်းငှါ တတ်နိုင်တော့အံ့နည်းဟုပေးသည်။ ထိုကြောင့်မယာပုဗ္ဗေကတကမ္မံဒဠှံထိရံ နသက္ကာပဋိဗာဟိတုံ ဣဒါနိကိံ သက္ကာကာတုန္တိ,ဟု-အဋ္ဌကထာဖွင့်သည်။ ။ အကမ္မကေဟိ ဓာတူဟိ၊ ဘာဝေကိစ္စါဘဝန္တိတေ။ သကမ္မကေဟိ ကမ္မတ္ထေ၊ အရဟ-သက္ကတ္ထဒီပကာ။ ။ ဤဂါထာကားယေဘုယျ။ ။ ကရောမိ၌ကားပဉ္စမီဝိဘတ်တည်း။ ဝတ္တမာန်မဟုတ်)။ ။
တစသာရဇာတကံ အဋ္ဌမံ။၃၆၈။