နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အဒဿနေနမောရဿ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဗာဝေရုဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ပျောက်သောလာဘသက္ကာရရှိကုန်သော တိတ္ထိတို့ကို အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ဥဒေါင်းမင်းသည် ရောက်သောကာလမှစ၍ ကျီးအားလာဘသက္ကာရသည်ယုတ်၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူသည်လည်း ထိုကျီးကိုကြည့်ခြင်းငှာအလိုမရှိ။ ကျီးသည်ခဲဖွယ်ဘောဇဉ်တို့ကို မရလတ်သော် ကာကာမြည်လျက် ပျံသွား၍မစင်စွန့်ရာမြေ၌သက်၍အစာကိုယူ၏။ သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် နှစ်ပါးကုန်သောဝတ္ထုတို့ကိုစပ်၍ ဘုရားဖြစ်တော်မူပြီး၍။ ။
(၆၆၀)အ-ဒဿနေန မောရဿ၊သိခိနော မဉ္ဇု-ဘာဏိနော။**
ကာကံ တတ္ထ အပူဇေသုံ၊မံသေန စ ဖလေန စ။ ။
(၆၆၁)ယဒါ စ သရ-သမ္ပန္နော၊မောရော ဗာဝေရုမာဂမာ။
အထ လာဘော စ သက္ကာရော၊ဝါယသဿ အဟာယထ။ ။
(၆၆၂)ယာဝ-နုပ္ပဇ္ဇတီ ဗုဒ္ဓေါ၊ဓမ္မ-ရာဇာ ပဘင်္ကရော။
တာဝ အညေ အပူဇေသုံ၊ပုထူ သမဏ-ဗြာဟ္မဏေ။ ။
(၆၆၃)ယဒါ စ သရ-သမ္ပန္နော၊ဗုဒ္ဓေါ ဓမ္မံ အဒေသယိ။
အထ လာဘော စ သက္ကာရော၊တိတ္ထိယာနံ အဟာယထ။ ။
ဟူသောဤလေးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၆၆၀-၆၆၃)သိခိနော၊ ဦးစွန်းနှင့်ပြည့်စုံထသော။ မဉ္ဇုဘာဏိနော၊ သာယာသောအသံရှိထသော။ မောရဿ၊ ဥဒေါင်းကို။ အဒဿနေန၊ မမြင်ရခြင်းကြောင့်။ တတ္ထ၊ ထိုဗာဝေရုတိုင်း၌။ ကာကံ၊ ကျီးကို။ မံသေနစ၊ အမဲဖြင့်၎င်း။ ဖလေနစ၊ သစ်သီးကြီးငယ်ဖြင့်၎င်း။ အပူဇေသုံ၊ ပူဇော်ကုန်၏။ ။
ယဒါစ၊ အကြင်အခါ၌ကား။ သရသမ္ပန္နေါ၊ သာယာသောအသံနှင့်ပြည့်စုံသော။ မောရော၊ ဥဒေါင်းသည်။ ဗာဝေရုံ၊ ဗာဝေရုတိုင်းသို့။ အာဂမာ၊ ရောက်လာ၏။ အထ၊ ထိုအခါ၌။ ဝါယသဿ၊ ကျီးအား။ လာဘောစ၊ လာဘ်သည်၎င်း။ သက္ကာရောစ၊ ပူဇော်သက္ကာရသည်၎င်း။ အဟာယထ၊ ယုတ်၏။ ။
ယာဝ၊ အကြင်မျှလောက်သောကာလပတ်လုံး။ ဓမ္မရာဇာ၊ ကိုးပါးသောလောကုတ္တရာတရားဖြင့်လောကသုံးပါး၌မင်းဖြစ်တော်မူသော။ ပဘင်္ကရော၊ လောကသုံးပါးတို့၌အရောင်အဝါကိုပြုတော်မူတတ်သော။ ဗုဒ္ဓေါ၊ သဗ္ဗညုရှင်တော်ဘုရားသည်။ နုပ္ပဇ္ဇတိ၊ ပွင့်တော်မမူသေး။ တာဝ၊ ထိုမျှလောက်သောကာလပတ်လုံး။ အညေ၊ ဘုရားမှတစ်ပါးကုန်သော။ ပုထူ၊ များစွာကုန်သော။ သမဏဗြာဟ္မဏေ၊ ရဟန်းပုဏ္ဏားတို့ကို။ အပူဇေသုံ၊ ပူဇော်ကုန်၏။ ယဒါစ၊ အကြင်အခါ၌ကား။ သရသမ္ပန္နော၊ ဗြဟ္မာမင်း၏အသံနှင့်တူသော အင်ရှစ်ပါးရှိသောအသံနှင့်ပြည့်စုံတော်မူသော။ ဗုဒ္ဓေါ၊ သဗ္ဗညုရှင်တော်ဘုရားသည်။ ဓမ္မံ၊ သစ္စာလေးပါးတရားကို။ အဒေသယိ၊ ဟောတော်မူ၏။ အထ၊ ထိုအခါ၌။ တတ္ထိယာနံ၊ တိတ္ထိတို့အား။ လာဘောစ၊ လာဘ်သည်၎င်း။ သက္ကာရောစ၊ ပူဇော်သက္ကာရသည်၎င်း။ အဟာယထ၊ ယုတ်၏။
ဗာဝေရုဇာတကံ နဝမံ။၃၃၉။