(၁၀)ရာဇ၊ မင်းမြတ်။ ယဉ္စ၊ အကြင်သူကိုလည်း။ အညေ၊ တစ်ပါးကုန်သောသူတို့သည်။ နရက္ခန္တိ၊ မစောင့်ရှောက်ရကုန်။ ယောစ၊ အကြင်သူသည်လည်း။ အညေ၊ တစ်ပါးကုန်သောသူတို့ကို။ နရက္ခတိ၊ မစောင့်ရှောက်တတ်။ ကာမေသု၊ ဝတ္ထုကာမကိလေသာကာမတို့၌။ အနပေခဝါ၊ ငဲ့ကွက်ခြင်းမရှိသော။ သော၊ ထိုသူသည်။ ဝေ၊ စင်စစ်။ သုခံ၊ ချမ်းသာစွာ။ သေတိ၊ အိပ်ရ၏။ ။
(သုခံသေတိ, ဟူသောပုဒ်သည်အဦးအမြတ်ဖြစ်သောဣရိယာပုထ်တစ်ပါးကိုသာလျှင်ပြသောပုဒ်တည်း။ စင်စစ်ကား၊ချမ်းသာစွာအိပ်ရကာသာလျှင်မဟုတ်သေး။ဤသို့သဘောရှိသောပုဂ္ဂိုလ်သည်ကားချမ်းသာစွာသွားရ၏၊ချမ်းသာစွာရပ်ရ၏၊ချမ်းသာစွာထိုင်ရ၏၊ချမ်းသာစွာအိပ်ရ၏၊ဤသို့ခပ်သိမ်းသောဣရိယာပုထ်တို့၌ချမ်းသာသည်သာလျှင်ဖြစ်၏)။ ။
သုခဝိဟာရီဇာတကံဒသမံ။ ။ အပဏ္ဏကဝဂ္ဂေါပဌမော။ ။ တဿုဒါနံ။
အပဏ္ဏကံ ဝဏ္ဏပထံ၊သေရိဝံ စူဠသေဋ္ဌိ စ။
တဏ္ဍုလံ ဒေဝဓမ္မဉ္စ၊ကဋ္ဌဝါဟန ဂါမဏိ။
မဂ္ဃဒေဝံ ဝိဟာရီတိ၊ပဏ္ဍိတော ဒသ ဇာတကာ။