နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ သေနောဗလသာပတမာနော, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသကုဏဂ္ဃိဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ မိမိအလိုအားဖြင့်ဟောအပ်သောသကုဏောဝါဒသုတ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည် ဗီလုံးငှက်နှင့်သိမ်း,ရှေးအဖြစ်ကိုပြပြီး၍ ရဟန်းတို့အားကျက်စားရာဟုတ်သည် မဟုတ်သည်ကို ဟောတော်မူ၍ဘုရားအဖြစ်သို့ရောက်လတ်ပြီး၍။ ။
(၁၈၇)သေနော ဗလသာ ပတမာနော၊လာပံ ဂေါစရ-ဌာယိနံ။
သဟသာ အဇ္ဈပ္ပတ္တော-ဝ၊မရဏံ-တေနုပါဂမိ။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဟောတော်မူ၏။ ။
ထိုသိမ်းသည်သေခြင်းသို့ ရောက်သည်ရှိသော်၊ ဗီလုံးငှက်သည်မြေစိုင်ခဲအကြားမှထွက်၍ စင်စစ်လျှင်ငါသည်ရန်သူ၏ပျက်စီးခြင်းကိုမြင်အပ်ပြီဟုနှလုံးထား၍ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာကျူးရင့်လိုရကား။ ။
(၁၈၈)သော-ဟံ နယေန သမ္ပန္နော၊ပေတ္တိကေ ဂေါစရေ ရတော။
အပေတ-သတ္တု မောဒါမိ၊သမ္ပဿံ အတ္ထ-မတ္တနော။
ဟူသောဒုတိယဂါထာကိုရွတ်၏။ ။
(၁၈၈)နယေန၊ ဘေးမှလွတ်ခြင်းအကြောင်း ဥပါယ်ကိုသိသောဉာဏ်နှင့်။ သမ္ပန္နော၊ ပြည့်စုံသော။ သောအဟံ၊ ထိုငါသည်။ ပေတ္တိကေ၊ အဘဥစ္စာဖြစ်သော။ ဂေါစရေ၊ ကျက်စားရာအရပ်၌။ ရတော၊ မွေ့လျော်သည်ရှိသော်။ အပေတသတ္တု၊ ရန်သူမှကင်းလွတ်သည်ဖြစ်၍။ အတ္တနော၊ ငါ၏။ အတ္ထံ၊ ရောဂါကင်းလွတ်သည့်အဖြစ်ဟုဆိုအပ်သောအစီးအပွါးကို။ သမ္ပဿံ၊ ကောင်းစွာမြင်ခြင်းကြောင့်။ မောဒါမိ၊ ဝမ်းမြောက်ရ၏။ ။
သကုဏဂ္ဃိဇာတကံအဋ္ဌမံ။