နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဥသဘဿေဝ တေခန္ဓော, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအန္တဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ထိုဒေဝဒတ်,ကောကာလိက,တို့ကိုပင်လျှင် အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ထိုအခါထိုရွာ၌သေသော နွားအိုကိုငင်ထုတ်၍ ရွာတံခါးကြက်ဆူတော၌စွန့်ပစ်ကုန်၏။ တစ်ခုသောမြေခွေးသည်လာလတ်၍ ထိုနွားအို၏အသားကိုစား၏။ တစ်ခုသောကျီးသည်လာလတ်၍ကြက်ဆူပင်၌နားလတ်သော်၊ ထိုမြေခွေးအားမဟုတ်မမှန်သော ကျေးဇူးကိုဆိုသော် အမဲကိုစားရရာ၏ဟုကြံ၍။ ။
(၄၉၀)ဥသဘဿေ-ဝ တေ ခန္ဓော၊သီဟဿေ-ဝ ဝိဇမ္ဘိတံ။
မိဂ-ရာဇ နမော တျ-တ္ထု၊အပိ ကိဉ္စိ လဘာမသေ။ ။
ဟူသောပဌမဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍မြေခွေးသည်။ ။
(၄၉၁)ကုလ-ပုတ္တောဝ ဇာနာတိ၊ကုလ-ပုတ္တံ ပသံသိတုံ။
မယူရ-ဂီဝ-သင်္ကာသ၊ဣတော ပရိယာဟိ ဝါယသ။ ။
ဟူသောဤဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုကျီးမြေခွေးတို့၏အမူအရာကိုမြင်၍ရုက္ခစိုးနတ်သည်။ ။
(၄၉၂)မိဂါနံ သိင်္ဂါလော အန္တော၊ပက္ခီနံ ပန ဝါယသော။
ဧရဏ္ဍော အန္တော ရုက္ခာနံ၊တယော အန္တာ သမာဂတာ။ ။
ဟူသောဤတတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။
(၄၉၂)မိဂါနံ၊ သားတို့တွင်။ အန္တော၊ အယုတ်ဆုံးဖြစ်သော။ သိင်္ဂါလော၊ မြေခွေး၎င်း။ ပန၊ ထိုမှတစ်ပါး။ ပက္ခီနံ၊ ငှက်တို့တွင်။ အန္တော၊ အယုတ်ဆုံးဖြစ်သော။ ဝါယသော၊ ကျီး၎င်း။ ရုက္ခာနံ၊ သစ်ပင်တို့တွင်။ အန္တော၊ အယုတ်ဆုံးဖြစ်သော။ ဧရဏ္ဍော၊ ကြက်ဆူပင်၎င်း။ ဣမေတယောအန္တာ၊ ဤအယုတ်ဆုံးသုံးပါးတို့သည်။ သမာဂတာ၊ သိကြားညှိလည်း၊ ဆုံမိခဲစွာ၊အခါကြိုက်၍၊ဤ၌ဆုံမိကြကုန်၏။ ။
အန္တဇာတကံ ပဉ္စမံ။၂၉၅။