နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဝဏ္ဏာရောဟေန, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်တို့ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဝဏ္ဏာရောဟဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ နှစ်ပါးကုန်သော အဂ္ဂသာဝကတို့ကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။ ။
ကျားသည်ခြင်္သေ့အထံသို့ကပ်၍၊ အဆွေခင်ပွန်း ၊သင်သည် ဤသို့ဆိုသလောဟုမေးလိုရကား။ ။
(၇၆၆)ဝဏ္ဏာ-ရောဟေန ဇာတိယာ၊ဗလ-နိက္ကမနေန စ။
သုဗာဟု န မယာ သေယျော၊သုဒါဌ ဣတိ ဘာသသိ။ ။
ဟူသောဤပဌမဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ခြင်္သေ့သည်။ ။
(၇၆၇)ဝဏ္ဏာရောဟေန ဇာတိယာ၊ဗလနိက္ကမနေန စ။
သုဒါဌော န မယာ သေယျော၊သုဗာဟု ဣတိ ဘာသသိ။ ။
(၇၆၈)ဧဝံ စေ မံ ဝိဟရန္တံ၊သုဗာဟု သမ္မ ဒုဗ္ဘသိ။
န ဒါနာဟံ တယာ သဒ္ဓိံ၊သံဝါသမဘိရောစယေ။ ။
(၇၆၉)ယော ပရေသံ ဝစနာနိ၊သဒ္ဒဟေယျ ယထာတထံ။
ခိပ္ပံ ဘိဇ္ဇေထ မိတ္တသ္မိံ၊ဝေရဉ္စ ပသဝေ ဗဟုံ။ ။
(၇၇၀)န သော မိတ္တော ယော သဒါ အပ္ပမတ္တော၊ဘေဒါသင်္ကီ ရန္ဓမေဝါနုပဿီ။
ယသ္မိဉ္စ သေတီ ဥရသီဝ ပုတ္တော၊သ ဝေ မိတ္တော ယော အဘေဇ္ဇော ပရေဟိ။ ။
ဟူသောဤလေးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၇၆၈-၇၇ဝ)သုဗာဟု၊ ကျားမင်း။ သုဒါဌော၊ ခြင်္သေ့သည်။ ဝဏ္ဏါရောဟေန၊ အဆင်းအလုံးအရပ်ဖြင့်၎င်း။ ဇာတိယာ၊ ဖြင့်၎င်း။ ဗလနိက္ကမနေနစ၊ အားလုံ့လဖြင့်၎င်း။ မယာ၊ ငါ့ထက်။ နသေယျော၊ မလွန်မမြတ်။ ဣတိ၊ ဤစကားကို။ တွံ၊ သင်သည်။ ဘာသသိ၊ ဆိုမိသလော။ ။
သမ္မသုဗာဟု၊ အရွယ်တူဖြစ်သောအဆွေကျား။ ဧဝံ၊ ဤသို့။ ဝိဟရန္တံ၊ သင်နှင့်အညီအညွတ်နေသော။ မံ၊ ငါ့ကို။ သိင်္ဂါလဿ၊ မြေခွေး၏။ ကထံ၊ စကားကို။ ဂဟေတွာ၊ ယူ၍။ တွံ၊ သင်သည်။ စေဒုဗ္ဘသိ၊ အကယ်၍ပြစ်မှားအံ့။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဣဒါနိ၊ ယခုအခါ၌။ တယာ၊ သင်နှင့်။ သဒ္ဓိံ၊ တကွ။ သံဝါသံ၊ နေခြင်းကို။ နအဘိရောစယေ၊ မနှစ်သက်။ ။
ယော၊ အကြင်သူသည်။ ပရေသံ၊ သူတစ်ပါးတို့၏။ ဝစနာနိ၊ စကားတို့ကို။ ယထာတထံ၊ အဟုတ်အမှန်အားဖြင့်။ သဒ္ဒဟေယျ၊ ယုံကြည်ရာ၏။ အသ္မိံ၊ ထိုသူ၌။ မိတ္တံ၊ မိတ်သည်။ ခိပ္ပံ၊ လျင်စွာ။ ဘိဇ္ဇေထ၊ ပျက်ရာ၏။ ဗဟုံ၊ များစွာ။ ဝေရဉ္စ၊ ရန်သည်လည်း။ ပသဝေ၊ ပွါးရာ၏။ ။
ယော၊ သူသည်။ သဒါ၊ အခါခပ်သိမ်း။ အ-ပ္ပမတ္တော၊ မမေ့မလျော့သည်ဖြစ်၍။ ဘေဒါသင်္ကီ၊ မိတ်၏ပျက်စီးခြင်းကိုရွံရှာသည်ဖြစ်၍။ ရန္ဓမေဝ၊ ပျက်စီးအံ့သော အခွင့်အပေါက်ကိုသာလျှင်။ အနုပဿီ၊ အစဉ်မပြတ်စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုလျက်။ မိတ္တဿ၊ မိတ်၏။ ဝိနာသံ၊ ပျက်စီးခြင်းကို။ နဒေတိ၊ မပေး။ သော၊ ထိုသူသည်။ မိတ္တော၊ မိတ်မည်၏။ ပုတ္တော၊ သားသည်။ ဥရသိ၊ အမိရင်ခွင်၌။ သေတိဣဝ၊ ရွံရှာခြင်းကင်းလျက်အိပ်၏သို့။ ယသ္မိဉ္စ၊ အကြင်သူ၌လည်း။ သေတိ၊ ရွံရှာခြင်းကင်းလျက်အိပ်၏။ ယောစ၊ အကြင်သူသည်လည်း။ ပရေဟိ၊ သူတစ်ပါးတို့ကြောင့်။ အဘေဇ္ဇော၊ မကွဲပြား။ သော၊ ထိုသူသည်။ ဝေ၊ စင်စစ်။ မိတ္တော၊ မိတ်မည်၏။ ။
ဤသို့လေးဂါထာတို့ဖြင့် ခြင်္သေ့သည် မိတ်၏။ ကျေးဇူးကိုဆိုသည်ရှိသော်၊ ကျားသည်ငါ့အားအပြစ်ရှိ၏ ဟုခြင်္သေ့ကိုကန်တော့၏။ ထိုကျား ခြင်္သေ့တို့သည် ရှေးအတူသာလျှင်ညီညွတ်သောနေခြင်းဖြင့် နေကုန်၏။ မြေခွေးသည်ကားပြေး၍တစ်ပါးသို့သွား၏။ ။
(နသောမိတ္တော, ဟူသောနှစ်ပါဒ၌၊ ယောသဒါနိစ္စံအပ္ပမတ္တောဟုတွာ ဘေဒါသင်္ကီအဇ္ဇသွေဘိဇ္ဇိဿ တီတိဧဝံမိတ္တဿဘေဒမေဝအါသင်္ကီ ဝါရန္ဓမေဝဆိဒ္ဒဝိဝရမေဝအနုပဿီအနုပဿန္တောမိတ္တဿဝိနာသံနဒေတိ သောမိတ္တောနာမဟောတိ။ ဟုယောဇနာမှအနက်သင့်သည်။ ရှိတိုင်းသာ။ သော၊ ထိုသူသည်။ နမိတ္တော၊ မိတ်မမည်ဟု ယောဇနာသော်အနက်မလျော်။ ထိုကြောင့် မိတ္တဿဝိနာသံနဒေတိ၊ သောမိတ္တောနာမဟောတီတိ အတ္ထော, ဟု-အဋ္ဌကထာ မိန့်သောဝ်)။ ။
ဝဏ္ဏာရောဟဇာတကံ ပဌမံ။၃၆၁။