နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အဂါရာပစ္စုပေတဿ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤမိဂပေါတကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ပါးသော ရဟန်းကြီးကို အကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။ ။
ထိုသမင်ငယ်ကိုရသေ့သည်မိမိသားပြု၍ဆောင်၏။ တစ်နေ့သ၌သမင်ငယ်သည် များစွာသောမြက်ကိုစား၍ အစာမကျေသဖြင့်သေ၏။ ရသေ့သည် သားသေ၏ဟု ငိုကြွေးလျက်လည်း၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် လောကကိုကြည့်လတ်သော် ထိုရသေ့ကိုမြင်၍ ထိုရသေ့ကို သံဝေဂရ စေအံ့ဟုလာလတ်၍ကောင်းကင်၌ရပ်လျက်။ ။
(၈၂၂)အဂါရာ ပစ္စုပေတဿ၊အနဂါရဿ တေ သတော။
သမဏဿ န တံ သာဓု၊ယံ ပေတမနုသောစသိ။ ။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထိုစကားကိုကြား၍ရသေ့သည်။ ။
(၈၂၃)သံဝါသေန ဟဝေ သက္က၊မနုဿဿ မိဂဿ ဝါ။
ဟဒယေ ဇာယတေ ပေမံ၊န တံ သက္ကာ အသောစိတုံ။ ။
ဟူသောဤဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။ ။
ထို့နောင်မှသိကြားမင်းသည်။ ။
(၈၂၄)မတံ မရိဿံ ရောဒန္တိ၊ယေ ရုဒန္တိ လပန္တိ စ။
တသ္မာ တွံ ဣသိ မာ ရောဒိ၊ရောဒိတံ မောဃမာဟု သန္တော။ ။
(၈၂၅)ရောဒိတေန ဟဝေ ဗြဟ္မေ၊မတော ပေတော သမုဋ္ဌဟေ။
သဗ္ဗေ သင်္ဂမ္မ ရောဒါမ၊အညမညဿ ဉာတကေ။ ။
ဟူသောဤနှစ်ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၈၂၄-၈၂၅)ဣသိ၊ ရသေ့။ ယေ၊ အကြင်သူတို့သည်။ မတဉ္စ၊ သေပြီးသောသူကို၎င်း။ မရိဿဉ္စ၊ သေလတ်အံ့သောသူကို၎င်း။ ရောဒန္တိ၊ ငိုကုန်၏။ ရုဒန္တိ၊ မျက်ရည်ယိုကုန်၏။ လပန္တိ၊ ဆိုမြည်တမ်းကုန်၏။ တေသံ၊ ထိုသူတို့အား။ အဿုပစ္ဆိဇ္ဇဒိဝသော နာမ၊ မျက်ရည်ပြတ်သော နေ့မည်သည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ တသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ တွံ၊ သင်သည်။ မာရောဒိ၊ မငိုလင့်။ ရောဒိတံ၊ ငိုခြင်းကို။ မောဃံ၊ အကျိုးမရှိဟူ၍။ သန္တော၊ သူတော်ကောင်းတို့သည်။ အာဟု၊ ဆိုကုန်၏။ တသ္မာ၊ ထိုကြောင့်။ တွံ၊ သင်သည်။ မာရောဒိ၊ မငိုလင့်။ ။
ဗြဟ္မေ၊ ရှင်ရသေ့။ ဟဝေ၊ စင်စစ်။ ရောဒိတေန၊ ငိုသဖြင့်။ ပေတော၊ ပစ္စုပ္ပန်ဘဝမှကင်းသော။ မတော၊ သေသောသူသည်။ သမုဋ္ဌဟေ၊ ထငြားအံ့။ သဗ္ဗေ၊ ခပ်သိမ်းကုန်သောငါတို့သည်။ သင်္ဂမ္မ၊ စည်းဝေး၍။ အညမညဿ၊ အချင်းချင်း၏။ ဉာတကေ၊ ဆွေမျိုးတို့ကို။ ရောဒါမ၊ ငိုကုန်အံ့။ ။
ရသေ့သည် ဤသို့သိကြားဆိုစဉ်၊ ငိုခြင်းသည် အကျိုးမရှိဟုမှတ်၍ သိကြားအားချီးမွမ်းလိုရကား။ ။
(၈၂၆)အာဒိတ္တံ ဝတ မံ သန္တံ၊ဃတသိတ္တံဝ ပါဝကံ။
ဝါရိနာ ဝိယ ဩသိဉ္စံ၊သဗ္ဗံ နိဗ္ဗာပယေ ဒရံ။ ။
(၈၂၇)အဗ္ဗဟိ ဝတ မေ သလ္လံ၊ယမာသိ ဟဒယဿိတံ။
ယော မေ သောကပရေတဿ၊ပုတ္တသောကံ အပါနုဒိ။ ။
(၈၂၈)သောဟံ အဗ္ဗူဠှသလ္လောသ္မိ၊ဝီတသောကော အနာဝိလော။
န သောစာမိ န ရောဒါမိ၊တဝ သုတွာန ဝါသဝ။ ။
ဟူသောဤသုံးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၈၂၆-၈၂၈)ဃတသိက္ကံဝ ဃတသိက္ကံဧဝ၊ ထောပတ်ဖြင့် သွန်းလောင်းအပ်သည်သာလျှင်ဖြစ်သော။ ပါဝကံ၊ မီးကို။ ဝါရိနာ၊ ရေဖြင့်။ ဩသိဉ္စိဝိယ ဩသိဉ္စိတွာနိဗ္ဗာပေသိဝိယ၊ သွန်းလောင်း၍ ငြိမ်းစေဘိသကဲ့သို့။ ဧဝံတထာ၊ ထို့အတူ။ ဝါသဝ၊ သိကြားမင်း။ တွံ၊ သင်သည်။ အာဒိတ္တံ၊ သောကတည်းဟူသောမီးလောင်သည်။ သန္တံ၊ ဖြစ်သော။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဝတ၊ စင်စစ်။ နိဗ္ဗာပယေ၊ ငြိမ်းစေပြီ။ သဗ္ဗံ၊ အလုံးစုံသော။ ဒရံ၊ စိတ်ကိုပူပန်စေတတ်သော သောကကို။ နိဗ္ဗာပယေနိဗ္ဗာပယိ၊ ငြိမ်းစေပြီ။ ။
ယောတွံ၊ အကြင်သိကြားမင်းသည်။ သောကပရေတဿ၊ သောကသည် နှိပ်စက်အပ်သော။ မေ၊ ငါ၏။ ပုတ္တသောကံ၊ သားသေလွန်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်းကို။ အပါနုဒိ၊ ပယ်၏။ ဟဒယဿိတံ၊ နှလုံးကိုမှီသော။ ယံသလ္လံ၊ အကြင်သောကတည်းဟူသော ငြောင့်သည်။ အာသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ မေ၊ ငါ၏။ တံသလ္လံ၊ ထိုသောကတည်းဟူသောငြောင့်ကို။ တေတယာ၊ သင်သိကြားမင်းသည်။ ဝတ၊ စင်စစ်။ အဗ္ဘူဠှံအဘိဦဟိတံ၊ နုတ်အပ်ပြီ။ ။
ဝါသဝ၊ သိကြားမင်း။ တဝ၊ သင်၏။ ဝစနံ၊ စကားကို။ သုတွာန၊ ကြား၍လျှင်။ သောအဟံ၊ ထိုငါသည်။ အဗ္ဘူဠှသလ္လော၊ နုတ်ပယ်အပ်ပြီးသော သောကတည်းဟူသော ငြောင့်ရှိသည်။ အသ္မိ၊ ဖြစ်၏။ ဝီတသောကော၊ စိုးရိမ်ခြင်းကင်းလတ်ပေပြီ။ အနာဝိလော၊ စိတ်နောက်ကျုခြင်းကင်းလက်ပေပြီ။ ဣဒါနိ၊ ယခု။ နသောစာမိ၊ မစိုးရိမ်။ နရောဒါမိ၊ မငိုကြွေး။ ။
(မရိဿတီတိမရိဿံ,ပြု၍၊သေသေဿံန္တုမာနာနာ,ဟူသောသုတ်ဖြင့် ဿံပစ္စည်းသက်၍ပြီးသတည်း။ တနည်း။ ဿပစ္စည်းသက်၍ ဒုတိယာဝိဘတ်အဆုံးရှိသတည်း)။ ။
မိဂပေါတကဇာတကံ ဒုတိယံ။၃၇၂။