Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

7. Itthivaggo

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

(၆၁)နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အသာလောကိတ္ထိယော, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအသာတမန္တဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

လောကေ၊ လူ့ရွာ၌။ ဣတ္ထိယောနာမ၊ မိန်းမတို့မည်သည်။ အသာအသတိယော၊ သူတော်မဟုတ်ယုတ်မာစွာကုန်၏။ ဝါ၊ မိမိ၌တပ်သော စိတ်ရှိကုန်သောသူတို့အား ဆင်းရဲကိုသာပေးတတ်ကုန်၏။ ဝါ၊ ဆင်းရဲ၏တည်ရာဝတ္ထုအကြောင်းဖြစ်ကုန်၏။ တာသံ၊ ထိုမိန်းမတို့အား။ ဝေလာ၊ ကမ်းသည်။ ဝါ၊ စောင့်ရှောက်ခြင်းဟုဆိုအပ်သောအပိုင်းအခြားသည်။ နဝိဇ္ဇံတိ၊ မရှိ။ သာရတ္တာစ၊ ငါးပါးသောကာမဂုဏ်တို့၌ လွန်စွာတပ်မက်ကပ်ငြိတတ်ကုန်သည်၎င်း။ ပဂဗ္ဘာစ၊ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးသုံးဖြာလွန်စွာကြမ်းကြုတ်ကုန်သည်၎င်း။ သိခီ၊ မီးသည်။ သဗ္ဗဂ္ဃသောယထာ၊ စင်ကြယ်သည်မစင်ကြယ်သည်မဟူ၊အလုံးစုံကိုစားတတ်၏သို့။ သဗ္ဗဂ္ဃသာ၊ဟီနုက္ကဋ္ဌ၊ တွေ့တွေ့သမျှကို၊ဇိဂုစ္ဆမရှိ၊ကိလေသာ၏အစွမ်းအားဖြင့်သုံးဆောင်မှီဝဲတတ်ကုန်၏။ အမ္မ၊ မိခင်။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ တာ၊ ထိုယုတ်မာလှစွာဆင်းရဲကိုသာပေးတတ်ကုန်သော မိန်းမတို့ကို။ ဟိတွာ၊ စွန့်၍။ ပဗ္ဗဇိဿာမိ၊ ရဟန်းပြုအံ့။ ဝိဝေကံ၊ ကာယဝိဝေက,စိတ္တဝိဝေကကို။ အနုဗြူဟယံအနုဗြူဟယန္တော၊ ပွါးစေလျက်။ ဗြဟ္မလောကပရာယဏော၊ ဗြဟ္မာ့ပြည်သို့လားသည်။ ဘဝိဿာမိ၊ ဖြစ်အံ့။

အသာတမန္တဇာတကံပဌမံ။၆၁။

(၆၂)နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယံဗြာဟ္မဏောအဝါဒေသိ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအဏ္ဍဘူတဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သာသနာတော်၌ငြီးငွေ့သောရဟန်းကိုပင်လျှင်အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ယံယေနကာရဏေန၊ အကြင်လှည့်ပတ်လိုသောအကြောင်းကြောင့်။ ဗြာဟ္မဏော၊ ပုဏ္ဏားသည်။ သမုခဝေဌိတော၊ မျက်နှာနှင့်တကွထူစွာသောပုဆိုးဖြင့်ရစ်ပတ်ဖုံးလွှမ်းအပ်သည်ဖြစ်၍။ ဝီဏံ၊ စောင်းကို။ အဝါဒေသိ၊ တီး၏။ တံကာရဏံ၊ ထိုလှည့်ပတ်သောအကြောင်းကို။ နဇာနာသိ၊ မသိ။ ဘရိယာ၊ မယားကို။ အဏ္ဍဘူတာဘတာ၊ မျိုးကိုယ်ဝန်ဖြစ်၍ အမိဝမ်း၌မဖွားမီကာလမွေးမြူအပ်၏။ တာသု၊ ထိုအမိဝမ်းမှစ၍စောင့်ရှောက်ပါလျက်ဖောက်ပြန်ခြင်းသို့ရောက်ကုန်သောမယားတို့၌။ ကော၊ အဘယ်မည်သောပညာရှိသည်။ ဇာတု၊ စင်စစ်။ ဝိဿသေ၊ ဤမိန်းမသည် ငါ၌ဖောက်ပြန်ခြင်းမရှိရာဟုအကျုံးဝင်သောအားဖြင့်ယုံကြည်ရာအံ့နည်း။ ။

အဏ္ဍဘူတဇာတကံ ဒုတိယံ။၆၂။

(၆၃) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ကောဓနာအကတညူစ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤတက္ကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သာသနာတော်၌ ငြီးငွေ့သောရဟန်းကိုပင် အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘိက္ခု၊ ရဟန်း။ ဣတ္ထိယောနာမ၊ မိန်းမတို့မည်သည်ကား။ ကောဓနာ၊ အမျက်ထွက်လေ့ရှိကုန်၏။ အ-ကတညူစ၊ သူ့ကျေးဇူးကိုလည်းမသိတတ်ကုန်။ ပိသုဏာစ၊ ချောပစ်ခြင်းကိုလည်းပြုတတ်ကုန်၏။ မိတ္တ-ဘေဒိကာစ၊ အဆွေခင်ပွန်းကိုလည်းဖျက်ဆီးတတ်ကုန်၏။ တွံ၊ သင်သည်။ ဗြဟ္မ-စရိယံ၊ မြတ်သောအကျင့်ကို။ စရ၊ ကျင့်လော့။ သောတွံ၊ ထိုမြတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်သောသင်သည်။ သုခံ၊ ဈာန်မဂ်ဖိုလ်ချမ်းသာကို။ နဝိဟာယသိ၊ မစွန့်ရလတ္တံ့။ ။

တက္ကပဏ္ဍိတဇာတကံတတိယံ။၆၃။

(၆၄)နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ မာသုနန္ဒိဣစ္ဆတိမံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဒုရာဇာနဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်။ တစ်ယောက်သောသီတင်းသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

မာဏဝ၊ လုလင်။ အယံ၊ ဤမိန်းမသည်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဣစ္ဆတိ၊ အလိုရှိ၏ဟူ၍။ မာသုနန္ဒိ၊ မနှစ်သက်လင့်။ (သုကားနိပါတ်မျှသာ)။ အယံ၊ ဤမိန်းမသည်။ မံ၊ ငါ့ကို။ နဣစ္ဆတိ၊ အလိုမရှိဟူ၍။ မာသုသောစိ၊ မစိုးရိမ်လင့်။ ဥဒကေ၊ ရေ၌။ မစ္ဆဿ၊ ငါး၏။ ဂတံ၊ သွားရာလမ်းခရီးကို။ ဒုရာဇာနံဣဝ၊ သိနိုင်ခဲ၏သို့။ ဧဝံတထာ၊ ထို့အတူ။ ထီနံ၊ မိန်းမတို့၏။ ဘာဝေါအဇ္ဈာသယော၊ အလိုကို။ ဒုရာ-ဇာနော၊ ဣတ္ထိမာယာဖုံးလွှမ်းအပ်သည်ဖြစ်၍သိနိုင်ခဲ၏။ ။

ဒုရာဇာနဇာတကံစတုတ္ထံ။၆၄။

(၆၅) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယထာနဒီစပန္ထောစ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအနဘိရတိဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး ၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ထိုအခြားမဲ့ဖြစ်သောဇာတ်၌ ဆိုခဲ့ပြီးသောသီတင်းသည်နှင့် တူသည်သာလျှင် ဖြစ်သော သီတင်းသည်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

နဒီ၊ မြစ်သည်။ သဗ္ဗသာဓာရဏာယထာ၊ သူခပ်သိမ်းတို့နှင့် ဆက်ဆံသကဲ့သို့၎င်း။ ပန္ထော၊ ခရီးသည်။ သဗ္ဗသာဓာရဏောယထာ၊ သူခပ်သိမ်းတို့နှင့်ဆက်ဆံသကဲ့သို့၎င်း။ ပါနာဂါရံ၊ သေတင်းကုပ်သည်။ သဗ္ဗသာဓာရဏံယထာ၊ သူခပ်သိမ်းတို့နှင့်ဆက်ဆံသကဲ့သို့၎င်း။ သဘာ၊ ဇရပ်သည်။ သဗ္ဗသာဓာရဏာယထာ၊ သူခပ်သိမ်းတို့နှင့်ဆက်ဆံသကဲ့သို့၎င်း။ ပပါ၊ ရေအိုးစင်သည်။ သဗ္ဗသာဓာရဏာယထာ၊ သူခပ်သိမ်းတို့နှင့်ဆက်ဆံသကဲ့သို့၎င်း။ မာဏဝ၊ မောင်လုလင်။ ဧဝံတထာ၊ ထို့အတူ။ လောကေ၊ လူ့ ရွာ၌။ ဣတ္ထိယောနာမ၊ မိန်းမတို့မည်သည်လည်း။ သဗ္ဗသာဓာရဏာဝ၊ သူခပ်သိမ်းတို့နှင့်ဆက်ဆံကုန်သည်သာတည်း။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ အာသံဣတ္ထီနံ၊ ထိုမိန်းမတို့အား။ ပဏ္ဍိတာ၊ ပညာရှိတို့သည်။ နကုဇ္ဈန္တိ၊ အမျက်မထွက်ကြကုန်။

အနဘိရတိဇာတကံပဉ္စမံ။၆၅။

(၆၆)နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဧကာဣစ္ဆာပုရေ အာသိ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤမုဒုလက္ခဏဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောအမျိုးသားကိုအကြောင်း ပြု၍ဟောတော်မူ၏။

မဟာ-ရာဇ၊ မြတ်သောမင်းကြီး။ မယှံ၊ ငါအား။ မုဒုလက္ခဏံ၊ မုဒုလက္ခဏာအမည်ရှိသောမိဘုရားကို။ အလဒ္ဓါ၊ မရမီ။ ပုရေ၊ ရှေးကာလ၌။ ဧကာဣစ္ဆာ၊ မုဒုလက္ခဏာကိုငါရမူကားကောင်းလေစွာ့ဟု တစ်ခုသောအလိုရမ္မက်သည်။ အာသိ၊ ဖြစ်ပြီ။ ယတော၊ အကြင်အခါ၌။ မေ၊ ငါသည်။ အဠာရက္ခီ၊ ကျယ်သောတင့်တယ်သော မျက်စိရှိသောမုဒုလက္ခဏာမိဘုရားကို။ လဒ္ဓါ၊ ရအပ်၏။ အထ၊ ထိုသို့ရသောအခါ၌။ မေ၊ ငါ၏။ သာဣစ္ဆာ၊ ထိုရှေးအခါ၌ဖြစ်သောအလိုရမ္မက်သည်။ ဣစ္ဆံ၊ အိမ်ကိုအလိုရှိသောတဏှာ,အဆောက်အဦကိုအလိုရှိသောတဏှာ, အသုံးအဆောင်ကို အလိုရှိသောတဏှာ, ဤသို့စသည်မတတ်နိုင်အောင်အဆင့်ဆင့်တိုးပွါး၍များပြားသောအလိုရမ္မက်ကို။ ဝိဇာယထဇနေတိဥပ္ပါဒေတိ၊ ဖြစ်စေ၏။ သာတဏှာ၊ ထိုအဆင့်ဆင့်ပွါးများသောတဏှာရမ္မက်သည်။ မေ၊ ငါအား။ အပါယတော၊ အပါယ်မှ။ သီသံ၊ ဦးခေါင်းကို။ ဥက္ခိဝိတုံ၊ ချီကြွခြင်းငှါ။ နဒဿတိ၊ မပေးလတ္တံ့။ မေ၊ ငါအား။ ဣမာယ၊ ဤမုဒုလက္ခဏာမိဘုရားဖြင့်။ အလံ၊ တန်ပြီ။ ဝါ၊ အလိုမရှိပြီ။ ထွညေဝ၊ အသျှင်မင်းကြီးသည်ပင်လျှင်။ တဝဘရိယံ၊ အသျှင်မင်းကြီးမိဖုရားကို။ ဂဏှ၊ ယူကာမူ။ အဟံပန၊ ငါမူကား။ ဟိမဝန္တံ၊ ဟိမဝန္တာသို့။ ဂမိဿာမိ၊ ပြေးတော့အံ့။ (ဤသို့ဆို၍ထိုခဏ၌လျှင်ကွယ်သောဈာန်ကိုဖြစ်စေ၍၊ ကောင်းကင်၌နေလျက်တရားဟော၍ မင်းအားအဆုံးအမကိုပေးပြီးလျှင်ကောင်းကင်ဖြင့်သာလျှင် ဟိမဝန္တာသို့သွား၍တဖန်လူ့ပြည်သို့မလာပြီ။ ထိုဟိမဝန္တာ၌သာလျှင်ဗြဟ္မဝိဟာရတို့ကိုပွါးစေလျက်မယုတ်သောဈာန်ရှိသည်ဖြစ်၍ ဗြဟ္မာ့ပြည်၌ဖြစ်၏)။ ။

မုဒုလက္ခဏဇာတကံဆဋ္ဌံ။၆၆။

(၆၇)နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဥစ္ဆင်္ဂေဒေဝမေ ပုတ္တော,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဥစ္ဆင်္ဂဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောဇနပုဒ်၌ နေသောမိန်းမကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဒေဝ၊ မင်းကြီး။ ဥစ္ဆင်္ဂေ၊ ခါးပိုက်၌။ ဍာကသဒိသော-ဝ၊ ဟင်းရွက်နှင့်အတူသာလျှင်။ မေ၊ ကျွန်တော်မသည်။ ပုတ္တော၊ သားကို။ သု-လဘော၊ ရလွယ်၏။ ပထေ၊ ခရီး၌။ ဓာဝန္တိယာ၊ သွားစဉ်ပင်လျှင်။ ပတိ၊ လင်ကို။ သု-လဘော၊ ရလွယ်ပါ၏။ ယတော၊ အကြင်အရပ်မှ။ အဟံ၊ ကျွန်တော်မသည်။ သော-ဒရိယံ၊ တစ်မိဝမ်းခေါင်းအောင်းဘက်ဖြစ်သောမောင်ကို။ အာနယေ၊အာနေယျံ၊ ဆောင်ယူရာ၏။ တဉ္စဒေသံ၊ ထိုအမိဝမ်းခေါင်းဟုဆိုအပ်သောအရပ်တစ်ပါးကို။ နပဿာမိ၊ မိခင်ဘခင်လွန်ပြီဖြစ်၍မမြင်ရပါ။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ မေ၊ ကျွန်တော်မအား။ ဘာတရံဧဝ၊ မောင်ကိုသာလျှင်။ ဒေထ၊ ပေးတော်မူပါကုန်။ (မင်းကြီးသည်ဤမိန်းမကားမှန်သောစကားကိုသာဆို၏ဟု နှစ်သက်သောစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ သုံးယောက် ကုန်သောသူတို့ကို နှောင်အိမ်မှဆောင်၍ပေး၏။ ဥစ္ဆင်္ဂေ,လိုသည်။ ဥစ္စင်္ဂေ,မလို။ ဥရှေးသဇဓာတ်။ သင်္ဂေဖွင့်၊ ဏပစ္စည်း၊သကိုဆ၊ဇကိုဂ၊ဆကိုအသဒိသဒွေဘော်၊နိဂ္ဂဟိတ်လာသည်။ ဥသဇ္ဇတိဧတ္ထပဋာဒိအလင်္ကာရဝတ္ထုတိဥစ္ဆင်္ဂေါ။ ဧတ္ထကာယပဒေသေ၊ ၌။ ပဋာဒိအလင်္ကာရဝတ္ထု၊ ပုဆိုးစသောတန်းဆာဝတ္ထုသည်။ ဥသဇ္ဇတိ၊ ငြိတတ်၏။ ဣတိ၊ ကြောင့်။ ဥစ္ဆဂေါ၊ မည်၏။ ငြိရာခါး။ ဥစ္ဆင်္ဂေတိကဋိယံ။ ဇာတ်ဋီကာ)။

ဥစ္ဆင်္ဂဇာတကံသတ္တမံ။၆၇။

(၆၈)နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယသ္မိံမနောနိဝိသတိ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသာကေတဇာတ်ကို၊ သာကေတမြို့ကိုအ မှီပြု၍ အဉ္ဇနအမည်ရှိသောဥယျာဉ်၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောပုဏ္ဏားကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ အ-ဒိဋ္ဌ-ပုဗ္ဗကေ၊ ဤဘဝရှေး၌မမြင်ဘူးသော။ ယသ္မိံပေါသေ၊ အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်၌။ ဒိဋ္ဌမတ္တေယေဝ၊ မြင်ကာမျှ၌လျှင်။ မနော၊ နှလုံးသည်။ နိဝိသတိ၊ ချစ်သောအားဖြင့်တည်၏။ စိတ္တဉ္စာပိ၊ စိတ်သည်လည်း။ ပသီဒတိ၊ ကြည်ညို၏။ တသ္မိံဝိပေါသေ၊ ထိုဤဘဝရှေးကမမြင်ဘူးသောပုဂ္ဂိုလ်၌လည်း။ ကာမံ၊ စင်စစ်။ အနုဘူတ-ပုဗ္ဗ-သိနေဟေနေဝ၊ ရှေး၌လေ့ကျက်ဘူးဖြစ်ဘူးသောချစ်ခြင်းဖြင့်သာလျှင်။ ဝိဿသေ၊ အကျွမ်းဝင်ရာ၏။

သာကေတဇာတကံအဋ္ဌမံ။၆၈။

(၆၉)နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဓိရတ္ထုတံဝိသံဝန္တံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဝိသဝန္တဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဓမ္မသေနာပတိဖြစ်သော အသျှင်သာရိပုတ္တရာမထေရ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဝေဇ္ဇ၊ ဆေးသမား။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဝန္တံ၊ အန်လေပြီးသော။ ယံဝိသံ၊ အကြင်အဆိပ်ကို။ ဇီဝိတ-ကာရဏာ၊ အသက်ဟူသောအကြောင်းကြောင့်။ ပစ္စာ-ဟရိဿာမိ၊ တဖန်မျိုရအံ့။ ဝန္တံ၊ အန်ပြီးသော။ တံဝိသံတဿဝိသဿ၊ ထိုအဆိပ်၏။ ဓီ၊ ထွီဖွယ်သည်။ အတ္ထု၊ ဖြစ်၏။ တနည်း။ ဝန္တံ၊ အန်ပြီးသော။ တံဝိသံ၊ ထိုအဆိပ်ကို။ ဓိရတ္ထု၊ ထွီထွီပြု၏။ ဝါ၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာစွ။ (ဓိရတ္ထုတိဂရဟတ္ထေနိပါတော။အဋ္ဌကထာ)။ မေ၊ ငါအား၊၏။ မတံ၊ သေခြင်းသည်။ ဇီဝိတာ၊ အသက်ရှင်ခြင်းထက်။ ဝရံ၊ မြတ်၏။ ။

ဝိသဝန္တဇာတကံနဝမံ။၆၉။

(၇၀)နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ နတံဇိတံသာဓုဇိတံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ် ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကုဒါလဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ဆင်ထိန်းသားဖြစ်သောစိတ္တဟတ္ထမထေရ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။

မဟာရာဇ၊ မြတ်သောမင်းကြီး။ ပစ္စာမိတ္တေ၊ ရန်သူတို့ကို။ ပရာဇိနိတွာ၊ ရှုံးစေ၍။ ရဋ္ဌံ၊ တိုင်းနိုင်ငံကို။ ယံဇိတံ၊ အကြင်အောင်အပ်ပြီ။ ပဋိလဒ္ဓံ၊ ရအပ်ပြီ။ ပုနပိ၊ တဖန်လည်း။ တေဟိပစ္စာမိတ္တေဟိ၊ ထိုရန်သူတို့သည်။ အဝဇီယတိ၊ မိမိတို့အခွင့်သာပြန်သဖြင့်တဖန်အောင်ပြန်အပ်၏။ တံဇိတံ၊ ထိုအောင်အပ်သောတိုင်းနိုင်ငံသည်။ သာဓုဇိတံ၊ ကောင်းစွာအောင်အပ်သည်မည်သည်။ နဟောတိ၊ မဖြစ်။ ကသ္မာ၊ အဘယ့်ကြောင့်နည််းဟူမူကား။ ပုနအဝဇိယနတော၊ ရန်သူတဖန်အောင်ပြန်အပ်သည့်အဖြစ်ကြောင့်တည်း။ တနည်း။ ယံဇိတံ၊ အကြင်အောင်ခြင်းကို။ အဝဇီယတိ၊ ရန်သူသည်တဖန်အောင်ပြန်အပ်၏။ တံဇိတံ၊ ထိုအောင်ခြင်းသည်။ နသာဓုဇိတံ၊ ကောင်းသောအောင်ခြင်းမမည်။ ယံဇိတံ၊ အကြင်အောင်ခြင်းကို။ နာဝဇီယတိ၊ ရန်သူသည်တဖန်မအောင်အပ်။ တံခေါဇိတံ၊ ထိုအောင်ခြင်းသည်လျှင်။ သာဓုဇိတံ၊ ကောင်းသောအောင်ခြင်းမည်၏။ ။

ကုဒါလပဏ္ဍိတဇာတကံဒသမံ။ ဣတ္ထိဝဂ္ဂေါသတ္တမော။ တဿုဒါနံ။ ။

အသာတမန္တ-ဏ္ဍဘူတံ၊တက္ကပဏ္ဍိ-ဒုရာဇာနံ။

အနဘိရတိ-မုဒုလက္ခဏံ၊ဥစ္ဆင်္ဂမ္ပိစ သာကေတံ၊ဝိသဝန္တံ ကုဒါလကံ။ ။