(၁၃၆) နတ်နှင့်တကွသော လောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ယံလဒ္ဓံ တေနတုဋ္ဌဗ္ဗံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသုဝဏ္ဏဟံသဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ထုလ္လနန္ဒာအမည်ရှိသော ရဟန်းမိန်းမကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။
ဘိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ယံ၊ အကြင်ဝတ္ထုကို။ လဒ္ဓံ၊ ရအပ်၏။ တေန၊ ထိုရသောဝတ္ထုဖြင့်။ တုဋ္ဌဗ္ဗံ၊ ရောင့်ရဲအပ်၏။ ဟိသစ္စံ၊ မှန်၏။ အတိလော၊ အလွန်လောဘကြီးသောသူသည်။ ပါပကော၊ ယုတ်မာ၏။ ဟံသရာဇံ၊ ဟင်္သာမင်းကို။ ဂဟေတွာန၊ ဖမ်းယူ၍။ သုဝဏ္ဏာ၊ ရွှေမှ။ ပရိဟာယထ၊ ယုတ်ဖူးလေပြီ။
သုဝဏ္ဏဟံသဇာတကံဆဋ္ဌံ။၁၃၆။