Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

367. Sāḷiyajātakaṃ (5-2-7)

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယွာယံသာဠိယဆာပေါ, အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသာဠိယဇာတ်ကို၊ ဝေဠုဝန်ကျောင်းတော်၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ငါ့ရှင်တို့၊ ဒေဝဒတ်သည် သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားအား ထိတ်လန့်ခြင်းကိုဖြစ်စိမ့်သောငှါလည်း မတတ်နိုင်ဟူသောရဟန်းတို့၏ စကားကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

ဘုရားလောင်းသည် ရောက်သောပရိသတ်အား တရားဟောလိုရကား။ ။

(၇၉၆)ယွာယံ သာဠိယဆာပေါတိ၊ကဏှသပ္ပံ အဂါဟယိ။

တေန သပ္ပေနယံ ဒဋ္ဌော၊ဟတော ပါပါနုသာသကော။ ။

(၇၉၇)အဟန္တာရ-မဟန္တာရံ၊ယော နရော ဟန္တုမိစ္ဆတိ။

ဧဝံ သော နိဟတော သေတိ၊ယထာယံ ပုရိသော ဟတော။ ။

(၇၉၈)အဟန္တာရ မဃာတေန္တံ၊ယော နရော ဟန္တုမိစ္ဆတိ။

ဧဝံ သော နိဟတော သေတိ၊ယထာယံ ပုရိသော ဟတော။ ။

(၇၉၉)ယထာ ပံသုမုဋ္ဌိံ ပုရိသော၊ပဋိဝါတံ ပဋိက္ခိပေ။

တမေဝ သော ရဇော ဟန္တိ၊တထာယံ ပုရိသော ဟတော။ ။

(၈၀၀)ယော အပ္ပဒုဋ္ဌဿ နရဿ ဒုဿတိ၊သုဒ္ဓဿ ပေါသဿ အနင်္ဂဏဿ။

တမေဝ ဗာလံ ပစ္စေတိ ပါပံ၊သုခုမော ရဇော ပဋိဝါတံ-ဝ ခိတ္တော။ ။

ဟူသောဤငါးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။

(၇၉၆-၈၀၀)ယွာယံ၊ အကြင်ဆေးသမားသည်။ ကဏှသပ္ပံ၊ မြွေဟောက်ကို။ သာဠိယဆာပေါတိ၊ ဆက်ရက်ငယ်ဟူ၍။ အဂါဟယိ၊ ယူစေ၏။ ပါပါနုသာသကော၊ မကောင်းသည်ကိုညွှန်ပြဆုံးမတတ်သော။ အယံ၊ ဤဆေးသမားသည်။ တေနသပ္ပေန၊ ထိုမြွေဟောက်သည်။ ဒဋ္ဌော၊ ကိုက်အပ်သည်ဖြစ်၍။ ဟတော၊ စင်းစင်းသေလေ၏။ ။

ယောနရော၊ အကြင်သူသည်။ အဟန္တာရံ၊ မိမိညှဉ်းဆဲပုတ်ခတ်မသတ်တတ်သော။ အဟန္တာရံ၊ မိမိကလည်း ညှဉ်းဆဲပုတ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းငှါ မထိုက်သောသူကို။ ဟန္တုံ၊ ညှဉ်းဆဲပုတ်ခတ်သတ်ဖြတ်ခြင်းငှါ။ ဣစ္ဆတိ၊ အလိုရှိ၏။ အယံပုရိသော၊ ဤဆေးသမားယောက်ျားသည်။ ဟတောယထာ၊ သေ၍အိပ်ရသကဲ့သို့။ ဧဝံတထာ၊ ထိုအတူ။ သောနရော၊ ထိုသူသည်။ နိဟတော၊ စင်းစင်း သေ၍အိပ်ရ၏။ ။

ယောနရော၊ အကြင်သူသည်။ အဟန္တာရံ၊ မိမိကိုညှဉ်းဆဲပုတ်ခတ်မသတ်တတ်သော။ အဃာတေန္တံ၊ မိမိကလည်းညှဉ်းဆဲပုတ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းငှါ မထိုက်သောသူကို။ ဟန္တုံ၊ ညှဉ်းဆဲ ပုတ်ခတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းငှါ။ ဣစ္ဆတိ၊ အလိုရှိ၏။ အယံပုရိသော၊ ဤဆေးသမား ယောက်ျားသည်။ ဟတောယထာ၊ သေ၍အိပ်ရသကဲ့သို့။ ဧဝံတထာ၊ ထိုအတူ။ သောနရော၊ ထိုသူသည်။ နိဟတော၊ စင်းစင်းသေ၍ အိပ်ရ၏။ ။

ပုရိသော၊ ယောက်ျားသည်။ ပံသုမုဋ္ဌိံ၊ မြေမုန့်ဆုပ်ကို။ ပဋိဝါတံ၊ လေညာသို့။ ပဋိက္ခိပေ၊ ပစ်လွှင့်ငြားအံ့။ သောရဇော၊ ထိုမြူသည်။ တမေဝ၊ ထိုယောက်ျားကိုသာလျှင်။ ဟန္တိဟနတိယထာ၊ ညှဉ်းဆဲ၏သို့။ တထာ၊ ထိုအတူ။ အယံပုရိသော၊ ဤဆေးသမားယောက်ျားသည်။ ဟတော၊ ညှဉ်းဆဲအပ်သည်ဖြစ်၍။ သေတိ၊ အိပ်ရ၏။ ။

ယောနရော၊ အကြင်သူသည်။ အပ္ပဒုဋ္ဌဿ၊ မပြစ်မှားထိုက်သော။ သုဒ္ဓဿ၊ နိပ္ပရာဓဒေါသစင်ကြယ်သော။ အနင်္ဂဏဿ၊ အပြစ်မရှိသော။ ပေါသဿ၊ မိမိကံသည်မွေးမြူအပ်သော။ နရဿ၊ တစ်ဦးသောသူအား။ ဒုဿတိ၊ ပြစ်မှား၏။ ပဋိဝါတံ၊ လေညာသို့။ ခိတ္တော၊ ပစ်အပ်သော။ သုခုမော၊ သိမ်မွေ့သော။ ရဇောဣဝ၊ မြူကဲ့သို့။ တမေဝဗာလံ၊ ထိုသူမိုက်သို့သာလျှင်။ ပါပံ၊ မကောင်းကျိုးသည်။ ပစ္စေတိပတိဧတိ၊ မိမိပြုသောကံနှင့်တူစွာဖြစ်၍တဘန်မိမိသို့လာပြန်၏။ ။

(အဟန္တာရံအဟန္တာရံ နှစ်ပုဒ်တွင်။ ရှေ့ပုဒ်ကားကတ္တားဟော၊ နောက်ပုဒ်ကားကံဟော ကြံ၍စွဲသည်။ တနည်း၊ အဟန္တာရံအပဟန္တံ၊ တစ်တောင် လက်ဆုပ်တုတ်လှံကန်ဖြင့်မပုတ်ခတ်တတ်သော။ အဟန္တာရံအမာရေန္တံ၊ အသက်သေဆုံးအောင်မသတ်တတ်သောသူကို။ (ဤကားအဋ္ဌကထာအလို)။ အဟန္တာရံအဃာတေန္တံ၌လည်းနည်းတူ။ ထိုကြောင့်အဃာတေန္တန္တိ အမာရေန္တံ,ဟု-အဋ္ဌကထာဘွင့်​သည်။ ယထာပံသုမုဋ္ဌိံဟူသော စတုတ္ထဂါထာ၌ပဌမပါဒဥပမာရှိပြီးရကား စတုတ္ထပါဒဝယ်တထာယံပုရိသောဟတောလိုသည်။ ရှေ့ဂါထာတို့ကဲ့သို့ယထာမလို။ သဠအဗျတ္တသဒ္ဒေ။ သဠတိ(သာဠိကော၊သာဠိကာ,ဟု-မုဒ္ဓဇ-ဠ,တွင်လာသည်)။ ။

သာဠိယဇာတကံ သတ္တမံ။၃၆၇။