နတ်နှင့်တကွသော လောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ဖုဋ္ဌဿမေ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤကာယနိဗ္ဗိန္ဒဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ မထင်ရှားသောယောက်ျားကို အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။ ။
ထိုဘုရားလောင်းသည် ဤရောဂါမှထမြောက်လတ်သော်ရဟန်းပြုအံ့ဟုကြံ၍တစ်စုံတစ်ခုလျှင်ဖြစ်သော သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဆေးကိုရ၍ရောဂါကင်း၍ဟိမဝန္တာသို့ဝင်၍ရသေ့ရဟန်းပြု၍ အဘိညာဉ်သမာပတ်တို့ကိုဖြစ်စေ၍ ဈာန်ချမ်းသာဖြင့်နေလျက်ဤမျှလောက်သောကာလပတ်လုံး ဤသို့သဘောရှိသော ဈာန်ချမ်းသာမည်သည်ကိုမရစဖူးဟုဥဒါန်းကျူးလိုရကား။ ။
(၄၈၄)ဖုဋ္ဌဿ မေ အညတရေန ဗျာဓိနာ၊ရောဂေန ဗာဠှံ ဒုခိတဿ ရုပ္ပတော။
ပရိသုဿတိ ခိပ္ပ-မိဒံ ကဠေဝရံ၊ပုပ္ဖံ ယထာ ပံသုနိ အာတပေ ကတံ။ ။
(၄၈၅)အဇညံ ဇညသင်္ခါတံ၊အသုစိံ သုစိ-သမ္မတံ။
နာနာ-ကုဏပ-ပရိပူရံ၊ဇည-ရူပံ အ-ပဿတော။ ။
(၄၈၆)ဓိရ-တ္ထုမံ အာတုရံ ပူတိ-ကာယံ၊ဇေဂုစ္ဆိယံ အဿုစိံ ဗျာဓိ-ဓမ္မံ။
ယတ္ထ-ပ္ပမတ္တာ အဓိမုစ္ဆိတာ ပဇာ၊ဟာပေန္တိ မဂ္ဂံ သုဂတူ-ပပတ္တိယာ။ ။
ဟူသောဤသုံးဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၄၈၄-၄၈၆)အညတရေန၊ ကိုးဆယ့်ရှစ်ပါးသောရောဂါတို့တွင်တစ်ပါးပါးဖြစ်ထသော။ ဗျာဓိနာ၊ နှိပ်စက်တတ်ထသော။ ရောဂေန၊ ပဏ္ဍုရောဂါသည်။ ဖုဋ္ဌဿ၊ တွေ့ထိအပ်သည်ဖြစ်၍။ ရုပ္ပတော ဃဋိယမာနဿပီဠိယ မာနဿ၊ နှိပ်စက်ညှဉ်းဆဲအပ်သည်ဖြစ်၍။ ဗာဠှံ၊ အသည်းအသန်ပြင်းပြစွာ။ ဒုက္ခိတဿ၊ သည်းမခံသာသောဆင်းရဲသို့ရောက်သော။ မေ၊ ငါ၏။ ဣဒံကဠေဝရံ၊ ဤကိုယ်ကောင်သည်။ အာတပေ၊ ပူသော။ ပံသုနိ၊ သဲအပြင်၌။ ကတံ၊ ပစ်ချအပ်သော။ ပုပ္ဖံ၊ သိမ်မွေ့သောပန်းသည်။ ပရိသုဿေယျယထာ၊ သွေ့ခြောက်၏သို့။ ဧဝံတထာ၊ ထို့အတူ။ ခိပ္ပံ၊ လျင်စွာ။ ပရိသုဿဟိ၊ ခြောက်တတ်၏။ ။
နာနာကုဏပပရိပူရံ၊ ခေါင်းပါးခွံမှေး၊သစ်ထဲဆွေးလို့၊ ညစ်ကြေးလိမ်းကျံ၊ ဆံ,အမွေး, ခြေသည်း လက်သည်း,သွား, အရေ,အသား,အကြော,အရိုး, ခြင်ဆီ,အညှို့,နှလုံး, အသည်း, အမှေး, အဖျဉ်း,အ ဆုတ်, အူမ,အူသိမ်,အစာသစ်,အစာဟောင်း,ဦးနှောက်,သည်းခြေ,သလိပ်,ပြည်,သွေး,ချွေး,အဆီခဲ, မျက်ရည်,ဆီကြည်, တံတွေး, နှပ်, အစေး,ကျင်ငယ်, သုံးဆဲ့နှစ်ပါး အထူးထူးအပြားပြားသော အပုပ်အနှက်ထက်ဝန်းကျင်ပြည့်လျှံသောဤကိုယ်ကောင်သည်။ အပဿတော၊ အနိစ္စ ဒုက္ခ အနတ္တအသုဘလက္ခဏာကိုဝိပဿနာဖြင့်မရှုသောဗာလပုထုဇဉ်အား။ အဇညံ၊ စက်ဆုပ် ရွံရှာအမနာပဖြစ်လျက်။ ဇညသင်္ခါတံ၊ အပ္ပဋိကူလမနာပဟုခေါ်ဝေါ်ခြင်းသို့ရောက်၏။ အ-သုစိံ၊ မစင်မကြယ် ရွံရှာဖွယ်ဖြစ်လျက်။ သုစိသမ္မတံ၊ စင်စင်ကြယ်ကြယ်နှစ်သက်ဖွယ်ဟု သမုတ်အပ်၏။ ဇညရူပံမနာပံသာဓုရူပံ ပရိစောက္ခသဘာဝံ၊ နှလုံးကို ပွါးစေတတ် ကောင်းမြတ်သောသဘောရှိသည် စင်ကြယ်သောသဘောရှိသည်။ ဝါ၊ နှလုံးနှစ်သက်စိုက်စက်ခေါ်အပ်သောသဘောရှိသည်။ ဟုတွာ၊ ဖြစ်၍။ ဥပဋ္ဌာတိ၊ ထင်၏။ အက္ခိမှာ၊ မျက်စိမှ။ အဂ္ဂိဂူထကော၊ မျက်ချေးသည်။ သဝတိ၊ ယိုစီး၏။ နာသာယ၊ နှာခေါင်းမှ။ သိင်္ဃာဏိကံ၊ နှပ်သည်။ သဝတိ၊ ယိုစီး၏။ ဣတိအာဒိနာ၊ ဤသို့အစရှိသော။ နယေန၊ နည်းဖြင့်။ ပကာသိတော၊ ပြအပ်သော။ အဿ၊ တလံမျှလောက်သော အစောက်ရှိသောဤကိုယ်၏။ သဘာဝေါ၊ အနိစ္စဒုက္ခအနတ္တအသုဘသဘောသည်။ ဗာလာနံ၊ ဝိပဿနာပညာကင်းသောပုထုဇဉ်ဗာလတို့အား။ နဥပဋ္ဌာတိ၊ ဟုတ်မှန်တိုင်းမထင်။ ။
ယတ္ထ၊ အကြင်မစင်မကြယ် ရွံဖွယ်စက်ဆုပ်အကောင်ပုပ်၌။ ပဇာ၊ အန္ဓဗာလပုထုဇဉ်သတ္တဝါတို့သည်။ ပမတ္တာ၊ မေ့လျော့ရစ်မူးကုန်သည်ဖြစ်၍။ အဓိမုစ္ဆိတာ၊ ကိလေသာဟူသော တွေဝေမိန်းမောခြင်းဖြင့်အလွန်မိန်းမောတွေဝေကုန်သည်ဖြစ်၍။ လဂ္ဂါ၊ ရာဂဖြင့်ကပ်ငြိကုန်သည်ဖြစ်၍။ အပါယမဂ္ဂံ၊ အပါယ်လမ်းကြောင်းဖြစ်သောဒုစရိုက်ကို။ ပူရေတွာ၊ ပြည့်စေကုန်၍။ (ထည့်)။ သုဂတူပပတ္တိယာ၊ လူ့ပြည်နတ်ရပ် ကောင်းမြတ်သော ဂတိ၌ဖြစ်ခြင်း၏။ မဂ္ဂံ၊ အကြောင်းဖြစ်သောကုသိုလ် သုစရိုက်ကို။ ဟာပေန္တိ၊ ဆုတ်ယုတ်စေကုန်၏။ အာတုရံ၊ အမြဲကျင်နာသောသဘောရှိထသော။ ဇေဂုစ္ဆိယံ၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ရှိထသော။ အ-သုစိံ၊ မစင်ကြယ်သောသဘောရှိထသော။ ဗျာဓိဓမ္မံ၊ အမြဲအနာနှိပ်စက်ခြင်းသဘောရှိထသော။ တံဣမံပူတိကာယံ၊ ထိုဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသောသဘောရှိသော ဤခန္ဓာအကောင်ပုပ်ကို။ ဓိရတ္ထု၊ ထွီထွီပြုလျက် ငါစက်ဆုပ်၏။ ။ (ဒုခိတဿ,၌၊ကသံယုဂ်ကျေသည်။ အသုစိံ,၌ ဆန်းအလို့ငှါ နိဂ္ဂဟိတ်လာသည်။ မနာပံသာဓုရူပံ ပရိစောက္ခသဘာဝံကားဇညရူပံ၏ပရိယာယ်အဖွင့်တည်း။ ပူတိ,၌ဦဒီဃ။ အဿုစိံ၌ဆန်းအလို့ငှါ သဒွေးဘော်လာသည်၊နိဂ္ဂဟိတ်လည်း ကျေသည်။ အနက်ပေးသောကာလ အသုစိံ,ဟု နိဂ္ဂဟိတ်ကိုဘော်ရသည်။ ဤနည်းနှင်နှင်ဆန်းကြောင်းကျေသဖြင့် အနက်ပေးရာကာလဘော်ရသည်ချည်းမှတ်)။ ။
ကာယနိဗ္ဗိန္ဒဇာတကံ တတိယံ။၂၉၃။