နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အဘုတွာဘိက္ခသိဘိက္ခု, အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသမိဒ္ဓိဇာတ်ကို၊ ရာဇဂြိုဟ်ပြည်ကိုအမှီပြု၍တပေါဒါရုံ ကျောင်း၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ သမိဒ္ဓိမထေရ်ကို အကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။
ထိုအခါဘုရားလောင်းသည် အလုံးစုံသောညဉ့်ပတ်လုံးလုံ့လကိုအားထုတ်၍ အရုဏ်တက်သောကာလ၌ရေချိုး၍ တစ်ထည်သောလျှော်တေသင်္ကန်းကိုဝတ်၍ တစ်ထည်သော လျှော်တေသင်္ကန်းကို လက်ဖြင့်ကိုင်၍ကိုယ်ကိုရေမရှိသည်ကိုပြုလျက်ရပ်၏။ ထိုအခါဘုရားလောင်း၏ အဆင်းအားဖြင့် တင့်တယ်သောအဖြစ်မြတ်သောအဖြစ်သို့ ရောက်သောကိုယ်တော်ကိုကြည့်မိ၍တပ်စွန်းသောစိတ်ရှိသော တစ်ယောက်သောနတ်သ္မီးသည်ဘုရားလောင်းကိုဖြားယောင်းလိုရကား။ ။
(၁၈၅)အဘုတွာ ဘိက္ခသိ ဘိက္ခု၊နဟိ ဘုတွာန ဘိက္ခသိ။
ဘုတွာန ဘိက္ခု ဘိက္ခဿု၊မာ တံ ကာလော ဥပစ္စဂါ။
ဟူသောရှေးဦးစွာသောဂါထာကိုဆို၏။ ။
ဘုရားလောင်းသည် နတ်သ္မီးတရားချသောစကားကိုကြား၍ မိမိအလိုကိုပြလိုရကား။ ။
(၁၈၆)ကာလံ ဝေါ-ဟံ န ဇာနာမိ၊ဆန္နော ကာလောန ဒိဿတိ။
တသ္မာ အ-ဘုတွာ ဘိက္ခာမိ၊မာ မံ ကာလော ဥပစ္စဂါ။
ဟူသောဒုတိယဂါထာကိုဆို၏။
(၁၈၆)ဒေဝတေ၊ နတ်သ္မီး။ အဟံ၊ ငါသည်။ ကာလံ၊ သေလတ်အံ့သောကာလကို။ နဇာနာမိ၊ မသိခဲ့။ မယှံ၊ ငါ့အား။ ကာလော၊ သေလတ်အံ့သောကာလသည်။ ဆန္နော၊ မောဟဖုံးလွှမ်းအပ်သည်ဖြစ်၍။ နဒိဿတိ၊ မထင်ခဲ့။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ ကာမေ၊ ကာမဂုဏ်တို့ကို။ အ-ဘုတွာ၊ မခံစားမှု၍။ မံ၊ ငါ့ကို။ ကာလော၊ ရဟန်းတရားအားထုတ်ရာကာလသည်။ မာဥပစ္စဂါ၊ မလွန်ပါစေလင့်ဟု။ အဟံ၊ ငါသည်။ ဘိက္ခာမိ၊ ဆွမ်းခံသောအကျင့်သို့ကပ်၏။ ဝါ၊ ရဟန်းပြု၏။
သမိဒ္ဓိဇာတကံ သတ္တမံ။