မာတလိ၊ မာတလိ။ သိမ္ဗလိသ္မိံ၊ လက်ပံပင်၌။ ကုလာဝကာ၊ ဂဠုန်ငယ်တို့သည်။ ဌိတာ၊ တည်ကုန်၏။ ဤသာ-မုခေန၊ ရထားသန်ဦးဖြင့်။ ပရိဝဇ္ဇယဿု၊ ရှောင်ကြဉ်ပါလော့။ ကာမံ၊ စင်စစ်။ အသုရေသု၊ အသုရာတို့၌။ ပါဏံ၊ အသက်ကို။ စဇာမ၊ စွန့်ကြကုန်အံ့။ ဣမေဒိဇာ၊ ဤဂဠုန်ငှက်ငယ်တို့သည်။ ဝိက္ကုလဝါ၊ ပျက်စီးသောအသိုက်ရှိကုန်သည်။ မာအဟေသုံ၊ မဖြစ်စေကုန်လင့်။ ။
ကုလာဝကဇာတကံပဌမံ။ ၃၁။
ဘဒ္ဒေ၊ သျှင်မ။ သမ္မောဒမာနာ၊ ညီညွတ်ဝမ်းမြောက်ကုန်သည်ဖြစ်၍။ ပက္ခိနော၊ ငုံးတို့သည်။ ဇာလံ၊ ကွန်ကို။ အာဒါယ၊ ယူ၍။ ဂစ္ဆန္တိ၊ သွားကုန်၏။ ယဒါ၊ အကြင်အခါ၌။ တေ၊ ထိုငုံးတို့သည်။ ဝိဝဒိဿန္တိ၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်ကုန်လတ္တံ့။ တဒါ၊ ထိုအခါ၌။ တေ၊ ထိုငုံးတို့သည်။ မေ၊ ငါ၏။ ဝသံ၊ အလိုသို့။ ဧဟိန္တိ၊ ရောက်ကုန်လတ္တံ့။ ။
သမ္မောဒမာနဇာတကံတတိယံ။၃၃။
မံ၊ ငါ့ကို။ သီတံ၊ ရေမှထုတ်သောကာလ၌ဖြစ်သောအချမ်းသည်။ နဗာဓတိ၊ မနှိပ်စက်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဥဏှံ၊ မီးကျီးတို့၌ကင်ခြင်းလျှင်အရင်းရှိသောအပူသည်။ နဗာဓတိ၊ မနှိပ်စက်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဇာလသ္မိံ၊ ကွန်၌။ ဗာဓနံ၊ တံကျင်လှံမတို့ဖြင့်ထိုး၍ညှဉ်းဆဲခြင်းသည်။ နဗာဓတိ၊ မနှိပ်စက်။ စဧကန္တေန၊ စင်စစ်သဖြင့်။ မံ၊ ငါ့ကို။ မစ္ဆီ၊ ငါးမသည်။ သော၊ ထိုငါသည်။ အညံ၊ ငါမှတစ်ပါးသောငါးမသို့။ ရတိယာ၊ ကာမဂုဏ်၌မွေ့လျော်သဖြင့်။ ဂတော၊ လိုက်လေပြီ။ ဣတိ၊ ဤသို့။ ယံမညတေ၊ အကြင်အောက်မေ့မိလိမ့်။ တဒေဝ၊ ထိုငါးမအားဖြစ်လတ္တံ့သောအောက်မေ့ခြင်းသည်သာလျှင်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဗာဓတိ၊ နှိပ်စက်၏။ ။
မစ္ဆဇာတကံစတုတ္ထံ။၃၄။
(၃၅)ဇာတဝေဒ၊ တောမီး။ မယှံ၊ ငါ့အား၊ငါ၏။ ပက္ခာ၊ အတောင်တို့သည်။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ တေ၊ ထိုငါ၏အတောင်တို့သည်။ အ-ပတနာ၊ နုသည်ဖြစ်၍ကောင်းကင်လွှားလွှားပျံသွားနိုင်ခြင်း၏အကြောင်းမဟုတ်ကုန်ခဲ့သေး။ ပါဒါ၊ ခြေတို့သည်လည်း။ သန္တိ၊ ရှိကုန်၏။ တေ၊ ထိုခြေတို့သည်။ အ-ဝဉ္စနာ၊ ဆွကြွလျင်လျားသွားနိုင်ခြင်း၏အကြောင်းမဟုတ်ကုန်ခဲ့သေး။ ။
(သန္တိပက္ခာအပတနာတိမယှံပက္ခာနာမအတ္ထိဥပလဗ္ဘန္တိ၊ နောစခေါသက္ကာဧတေဟိ ဥပ္ပတိတုံ အာကာသေဂန္တုန္တိ အပတနာ,စသော အဋ္ဌကထာကိုရှု၍ ဤအနက်ကိုကြံ၊ဆရာတို့ကား။ မယှံ၊ ငါ့အား။ ပက္ခာ၊ တို့သည်။ သန္တိ၊ ကုန်၏။ ဧတေဟိ၊ ထိုအတောင်တို့ဖြင့်။ အပတနာ၊ မပျံနိုင်ကုန်,ဟု၊ယောဇနာကုန်၏။ မယှံကား ဧကဝုစ်။ အပတနာကား ဗဟုဝုစ်ဖြစ်၍ ဆန့်ကျင်သည်)။ မေ၊ ငါ၏။ မာတာပိတာစ၊ မိဘတို့သည်လည်း။ နိက္ခန္တာ၊ ကိုယ်ထက်သားကိုမချစ်၍ပစ်သွားကုန်ပြီ။ တွံ၊ သင်သည်။ ပဋိက္ကမ၊ ဘဲလေလော့။ (သစ္စာကိုပြတော်မှုသည်၏အဆုံး၌အချို့ကုန်သောရဟန်းတို့သည်သောတာပန်၊အချို့ကုန်သောရဟန်းတို့ သည်သကဒါဂမ်၊အချို့ကုန်သောရဟန်းတို့သည်အနာဂမ်၊ အချို့ကုန်သောရဟန်းတို့သည်ရဟန္တာဖြစ်ကုန်၏ဟုသိအပ်၏)။
ဝဋ္ဋကဇာတကံပဉ္စမံ။၃၅။
ဝက္ကင်္ဂါ၊ ငှက်အပေါင်းတို့။ ယံဇဂတိရုဟံ၊ အကြင်သစ်ပင်ကြီးကို။ ဝိဟင်္ဂမာ၊ ငှက်တို့သည်။ နိဿိတာ၊ မှီ၍နေကုန်၏။ သွာယံသော အယံဇဂတိရုဟော၊ ထိုသစ်ပင်ကြီးသည်။ အဂ္ဂိံ၊ မီးကို။ ပမုဉ္စတိ၊ လွှတ်၏။ အမှာကံ၊ ငါတို့အား။ သရဏတော၊ ကိုးကွယ်ရာဖြစ်သောသစ်ပင်မှ။ ဘယံ၊ ဘေးသည်။ ဇာတံ၊ ဖြစ်၏။ တသ္မာ၊ ထို့ကြောင့်။ တုမှေ၊ သင်တို့သည်။ ဒိသာ၊ အရပ်လေးမျက်နှာတို့သို့။ ဘဇထ၊ သွားကြကုန်လော့။ ။
သကုဏဇာတကံဆဋ္ဌံ။၃၆။
သိက္ခဝေ၊ ရဟန်းတို့။ ဓမ္မဿ၊ ကြီးသောသူတို့အား ပူဇော်သောတရား၌။ ကောဝိဒါ၊ လိမ်မာကုန်သော။ ယေနရာ၊ အကြင်သူတို့သည်။ ဝုဍ္ဎံ၊ ကြီးသောသူကို။ အပစာယန္တိ၊ ပူဇော်ကုန်၏။ တေ၊ ထိုသူတို့သည်။ ဒိဋ္ဌေဝဓမ္မေ၊ မျက်မှောက်သောကိုယ်၏အဖြစ်၌လျှင်။ ပါသံသာ၊ ချီးမွမ်းခြင်းငှါထိုက်ကုန်၏။ သမ္ပရာယေစ၊ တမလွန်ဘဝ၌လည်း။ သုဂတိံ၊ သုဂတိသို့။ ယန္တိ၊ ရောက်ကုန်၏။
တိတ္တိရဇာတကံသတ္တမံ။၃၇။
ဘဝန္တော၊ အိုနတ်များတို့။ နိကတိပ္ပညော၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှည့်စားဉာဏ်ရောက်သောသူသည်။ နိကတျာ၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှည့်ပတ်သောအမှုဖြင့်။ အစ္စန္တံ၊ စင်စစ်။ ဝါ၊ အစ္စန္တံနိစ္စကာလံ၊အမြဲကာလပတ်လုံး။ သုခံသုခသ္မိံယေဝ၊ ချမ်းသာ၌သာလျှင်။ နဧဓတိ၊ မတည်နိုင်။ ။ (စင်စစ်သော်ကားမိမိအမှု အကုသိုလ်ပတ်မိ၍ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်အံ့သည်မချွတ်ဟူလို)။ ကတိပ္ပညော၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲလှည့်စားဉာဏ်ရောက်သောသူသည်။ အတ္တနာ၊ မိမိသည်။ ကတ-ပါပဿ၊ ပြုအပ်သောမကောင်းမှု၏။ ဖလံ၊ မကောင်းသောအကျိုးကို။ (ထည့်)။ အာရာဓေတိ၊ အတုံ့ရမည်မချွတ်တည်း။ ကိမိဝ၊ အဘယ်ကဲ့သို့နည်း ဟူမူကား။ ဗကော၊ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသောဗျိုင်းလိမ်သည်။ ကက္ကဋကာ၊ မိမိထက်အလိမ်သာပြန်သောပုဇွန်မှ။ ဂီဝ-စ္ဆေဒံ၊ လည်ပြတ်ခြင်းသို့။ ပါပုဏာတိဣဝ၊ ရောက်၏သို့။ ဧဝံတထာ၊ ထို့အတူ။ သောကေရာဋိကော၊ ထိုကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသောလူလိမ်သည်။ အတ္တနာ၊ မိမိသည်။ ကတ-ပါပတော၊ ပြုအပ်သောမကောင်းမှုမှ။ ဒိဋ္ဌေဝဓမ္မေဝါ၊ မျက်မြင်ပစ္စက္ခဤဘဝ၌သာလျှင်၎င်း။ သမ္ပရာယေဝါ၊ တမလွန်လောကသံသရာ၌၎င်း။ ဘယံ၊ အင်မတန်သောဘေးကို။ အာရာဓေတိ၊ ရမည်မချွတ်တည်း။
ဗကဇာတကံအဋ္ဌမံ။၃၈။
တာတ၊ ချစ်သား။ ယတ္ထ၊ အကြင်အရပ်၌။ အာမ-ဇာတော၊ အိမ်ပေါက်ကျွန်မသားဖြစ်သော။ (အာမအဟံဝေါဒါသီတိဧဝံဒါသဗျံ ဥပဂတာဒါသီ၊ အာမဒါသိယာဇာတောအာမဒါသိဇာတော, ဆိုလိုလျက်ဒါသီကျေ၍အာမဇာတော,နေသည်)။ နန္ဒကော၊ နန္ဒမည်သော။ ကကား သညာကိုဟောသည်)။ ဒါသော၊ ကျွန်သည်။ ဌိတော၊ ရပ်လျက်။ ထူလာနိ၊ ကြမ်းကြုတ်သောစကားတို့ကို။ ဂဇ္ဇတိ၊ ဆို၏။ တတ္ထေဝ၊ ထိုအရပ်၌ပင်လျှင်။ သောဝဏ္ဏယော၊ ရတနာတို့၏အစုဖြစ်သော။ ရာသိ၊ အစုသည်၎င်း။ သောဝဏ္ဏ-မာလာစ၊ ရွှေပန်းသည်၎င်း။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ ဣတိ၊ ဤသို့။ မညေမညာမိ၊ ငါထင်၏။ (သုန္ဒရောဝဏ္ဏော ဧတေသန္တိသုဝဏ္ဏာနိ,ပြု၍၊ ရဇတမဏိကဉ္စနပဝါဠစသော ရတနာတို့ကိုဤအရာ၌သုဝဏ္ဏာနိ, ဟုလိုအပ်ကုန်၏။ ရွှေတစ်ခုတည်းကိုသာလိုအပ်သည်မဟုတ်။ သုဝဏ္ဏာနံရာသိသောဝဏ္ဏယော၊ ဤကား ဝိသေသန။ ရာသိကားသာမညဖြစ်၍ဝိသေသနဝိသေသျဖြစ်ကြသတည်း)။
နန္ဒဇာတကံနဝမံ။၃၉။
ဘန္တေ၊ အသျှင်ဘုရား။ နိရယံ၊ မီးကျီးတွင်းဟုဆိုအပ်သောငရဲသို့။ ဥဒ္ဓံပါဒေါ၊ အထက်၌ ခြေရှိသည်ဖြစ်၍။ အဝံ-သိရော၊ ဦးစောက်။ ကာမံ၊ စင်စစ်။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ ပတာမိ၊ ကျငြားအံ့။ တထာပိ၊ ထိုသို့ကျသော်လည်း။ အန-ရိယံ၊ မသူတော်တို့သည်ပြုအပ်သောအလှူမပေးခြင်းသီလမစောင့်ခြင်းကို။ အဟံ၊ အကျွန်ုပ်သည်။ နကရိဿာမိ၊ မပြုအံ့။ တုမှေ၊ အသျှင်ဘုရားတို့သည်။ ဟန္ဒ၊ လွတ်လွတ်။ ပိဏ္ဍံ၊ ဆွမ်းကို။ ပဋိဂ္ဂဟ၊ ခံတော်မူပါလော့။ (ဤသို့ဆို၍ဘုရားလောင်းသည်မြဲမြံစွာသောဆောက်တည်ခြင်းဖြင့်ဆွမ်းခွက်ကိုကိုင်၍ မီးကျီးတွင်း၏အထက်ဖြင့်သွားသည်ရှိသော်၊ ထိုခဏ၌လျှင်အတောင်ရှစ်ဆယ်နက် သောမီးကျီးတွင်း၏ အပြင်မှ အဆင့်ဆင့်ရောက်သော ပွင့်ချပ်တစ်ရာတို့ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သောအပွင့်ရှိသောတစ်ခုသောပဒုမာပင်သည်ပေါက်၍ ဘုရားလောင်း၏ခြေတို့ကိုခံ၏။ ထိုပဒုမာပွင့်မှပြည်တောင်းကြီးအတိုင်းအရှည်ရှိသောဝတ်မှုံသည်တက်၍ဘုရားလောင်း၏ ထိပ်ထက်၌တည်၍ အလုံးစုံသော ကိုယ်ကိုရွှေမှုန်ဖြင့်သွန်းကြဲဘိသကဲ့သို့ဖြစ်၏။ ဘုရားလောင်းသည်ပဒုမာ၏အချက်၌ရပ်၍ အထူးထူးသောမြတ်သော အရသာရှိသောဘောဇဉ်ကိုပစ္စေကဗုဒ္ဓါ၏ သပိတ်၌ တည်စေ၏။ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါသည်ထိုဆွမ်းကိုခံ၍ အနုမောဒနာပြု၍ သပိတ်ကိုကောင်းကင်သို့ပစ်၍ လူများ၏မြင်စဉ်လျှင်မိမိသည် ကောင်းကင်သို့တက်၍ အထူးထူးအပြားပြားရှိသောတိမ်လွှာအစဉ်ကိုနင်းဘိသကဲ့သို့ဖြစ်၍ဟိမဝန္တာသို့သာလျှင်ကြွတော်မူ၏။ မာရ်နတ်သားသည်လည်းစစ်ရှုံး၍ နှလုံးမသာယာခြင်းသို့ရောက်၍မိမိနေရာသို့သာလျှင်သွားလေ၏။ ဘုရားလောင်းသည်လည်းပဒုမာကြာ၏ အချက်၌ရပ်လျက် လူများအားဒါနသီလကိုချီးမွမ်းသဖြင့်တရားဟော၍ လူများသည်ခြံရံလျက် မိမိအိမ်သို့သာလျှင်ဝင်၍ အသက်ထက်ဆုံးဒါန အစရှိသောကောင်းမှုတို့ကိုပြု၍ကံအားလျော်စွာလား၏)။
ခဒိရင်္ဂါရဇာတကံဒသမံ။၄၀။ ကုလာဝကဝဂ္ဂေါစတုတ္ထော။ တဿုဒါနံ။ ။
ကုလာဝကဉ္စ နစ္စဉ္စ၊သမ္မောဒ-မစ္ဆ-ဝဋ္ဋကံ။
သကုဏံ တိတ္တိရံ ဗကံ၊နန္ဒဉ္စ ခဒိရင်္ဂါရံ။ ။