(၁၂၂)နတ်နှင့်တကွသောလောကကို ဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယသံလဒ္ဓါနဒုမ္မေဓော,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤဒုမ္မေဓဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မှုစဉ်၊ ဒေဝဒတ်ကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။
မဟာ-ရာဇ၊ မင်းကြီး။ တာဒိသော၊ သင်ကဲ့သို့သဘောရှိသော။ (ထည့်)။ တွံဝိယဒိဿတီတိတာဒိသော,ပြု။ သောဝိယဒိဿတိ,မပြုလင့်။ တုမှ၏ကာရိယ တ,ဖြစ်သည်)။ ဒုမ္မေဓော၊ ပညာနည်းသောသူသည်။ ယသံ၊ ပြည့်စုံသောအခြံအရံကို။ လဒ္ဓါန၊ ရ၍။ အတ္တနော၊ မိမိ၏။ အနတ္ထံ၊ အကျိုးမဲ့ကို။ စရတိ၊ ကျင့်၏။ ကတ္တဗ္ဗာကတ္တဗ္ဗံ၊ ပြုသင့် မပြုသင့်သည်ကို။ အဇာနန္တော၊ မသိရကား။ အတ္တနောစ၊ မိမိ၏၎င်း။ ပရေသဉ္စ၊ သူတပါးတို့၏၎င်း။ ဟိံသာယ၊ ပင်ပန်းငြိုငြင်ခြင်းဆင်းရဲ ဒုက္ခဖြစ်ခြင်းအကျိုးငှါ။ ပဋိပဇ္ဇတိ၊ ကျင့်တတ်၏။ (ဟိံသာဝုစ္စတိကိလမနံ၊ တဒတ္ထာယဧဝံပဋိပဇ္ဇတိ။အဋ္ဌကထာ)။
ဒုမ္မေဓဇာတကံ ဒုတိယံ။