Issues
Select Version
နိဿယ-1
မြန်မာဘာသာ
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)
Jātakapāḷi(Paṭhamo bhāgo)

147. Puppharattajātakaṃ

Author: နိဿယ-1 @ IAPT

(၁၄၇) နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ နယိဒံဒုက္ခအဒုံဒုက္ခံ,အစရှိသောဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤပုပ္ဖရတ္တဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မှုစဉ်၊ တစ်ယောက်သောငြီးငွေ့သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။

သူလေ၊ တံကျင်၌။ ဝေဓနပစ္စယာ၊ ထိုးလျှိုခြင်းဟူသောအကြောင်းကြောင့်။ ယဉ္စကာယိကစေတသိကဒုက္ခံ၊ အကြင်ကာယိကစေတသိကဒုက္ခသည်လည်း။ အတ္ထိ၊ ရှိ၏။ ဝါယသော၊ ကျီးသည်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ယံတုဒတိ၊ အကြင်သံတံကျင်နှင့်တူသောနုတ်သီးဖြင့်ထိုးဆွပ်၏။ သဗ္ဗံပိ၊ အလုံးစုံလည်းဖြစ်သော။ ဣဒံ၊ ဤတံကျင်ထိုးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သောဆင်းရဲ,ကျီးထိုးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သောဆင်းရဲသည်။ မယှံ၊ ငါအား။ နဒုက္ခံ၊ ဒုက္ခမဟုတ်သေးဘူး။ ။ (အဘယ်ဒုက္ခသည်ဒုက္ခကြီးနည်းမေးဖွယ်ရှိရကား။ ယံသာမာ,စသည်ကိုဆိုသတည်း)။ သာမာ၊ ရွှေသောအဆင်းရှိသောမယားသည်။ ပုပ္ဖရတ္တေန၊ ဝတ်ပန်းပုဆိုးအဝတ်ဖြင့်။ ကတ္တိကံ၊ တန်ဆောင်မုန်းလပွဲသဘင်ကို။ ယံနာနုဘောဿတိ၊ အကြင်မခံစားရခြင်းသည်ဖြစ်လတ္တံ့။ အဒုံဧတံဧဝ၊ ထိုဆင်းရဲသည်သာလျှင်။ မယှံ၊ ငါ၏။ ဒုက္ခံ၊ ဆင်းရဲကြီးစွာတည်း။ ဟိသစ္စံ၊ မှန်၏။ ဧတဒေဝ၊ ထိုဆင်းရဲသည်သာလျှင်။ မံ၊ ငါ့ကို။ ဗာဓတိ၊ နှိပ်စက်၏။

ပုပ္ဖရတ္တဇာတကံသတ္တမံ။၁၄၇။