နတ်နှင့်တကွသောလောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ နတ္ထိလောကေ ရဟောနာမ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤသီလဝီမံသနဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်း ကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ကိလေသာကိုနှိပ်ခြင်းကို အကြောင်းပြု၍ဟေါတော်မူ၏။ ။
ထိုအခါဘုရားလောင်းကိုဆရာသည်၊ အမောင်၊ သင်သည်ကားတစ်စုံတစ်ခုသော ဝတ်စားတန်းဆာကို မဆောင်ခဲ့လောဟုဆို၏။ ဆရာ၊ မဆောင်ခဲ့ဟုဆို၏။ အမောင်၊အဘယ့်ကြောင့် မဆောင်ခဲ့သနည်းဟုမေး၏။ ဆရာ၊သင်တို့သည် တစ်စုံတစ််ယောက်သောသူ၏ မြင်စဉ်၊ ဆောင်ယူခဲ့သောဝတ်စားတန်းဆာကိုမယူကုန်။ ကျွန်ုပ်သည်ကား မကောင်းမှုကိုပြုခြင်း၌ဆိတ်ကွယ်ရာမည်သည်ကိုမမြင်၊ထို့ကြောင့်မဆောင်ယူခဲ့ဟု ပြလိုရကား။ ။
(၅၂၄)နတ္ထိ လောကေ ရဟော နာမ၊ပါပ-ကမ္မံ ပကုဗ္ဗတော။
ပဿန္တိ ဝန-ဘူတာနိ၊တံ ဗာလော မညတေ ရဟော။ ။
(၅၂၅)အဟံ ရဟော န ပဿာမိ၊သုညံ ဝါပိ န ဝိဇ္ဇတိ။
ယတ္ထ သုညံ န ပဿာမိ၊အ-သုညံ ဟောတိ တံ မယာ။ ။
ဟူသောဤနှစ်ဂါထာတို့ကိုဆို၏။ ။
(၅၂၄-၅၂၅)အာစရိယ၊ ဆရာ။ လောကေ၊ လူ့ ပြည်၌။ ပါပ-ကမ္မံ၊ မကောင်းမှုကို။ ပကြုဗ္ဗတော၊ ပြုသောသူအား။ ရဟောနာမ၊ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်မည်သည်။ နတ္ထိ၊ မရှိ။ ဝန-ဘူတာနိ၊ တော၌ဖြစ်သောနတ်တို့သည်။ ပဿန္တိ၊ မြင်ကုန်၏။ တံပါပကမ္မံ၊ ထိုမကောင်းမှုကို။ ဗာလော၊ သူမိုက်သည်။ ရဟော၊ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌။ မယာ၊ ငါသည်။ ကတံ၊ ပြုအပ်၏ဟူ၍။ မညတေ၊ အောက်မေ့၏။ ။
အဟံ၊ ငါသည်။ ရဟော၊ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်ကို။ နပဿာမိ၊ မမြင်။ ယတ္ထ၊ အကြင်အရပ်၌။ သုညံ၊ သတ္တဝါတို့မှ ဆိတ်သည်။ ဘဝေယျ၊ ဖြစ်ရာ၏။ တံသုညံဝါပိ၊ ထိုသတ္တဝါတို့မှဆိတ်ရာ အရပ်သည်လည်း။ နဝိဇ္ဇတိ၊ လောကဓာတ်၌မရှိ။ တသ္မာ၊ ထိုသို့မရှိသောကြောင့်။ သုညံ၊ သတ္တဝါတို့မှဆိတ်ရာအရပ်ကို။ နပဿာမိ၊ မမြင်။ မယာ၊ ငါသည်။ ကတံ၊ ပြုအပ်သော။ တံပါပံ၊ ထိုမကောင်းမှုသည်။ အ-သုညံ၊ မဆိတ်သည်။ ဟောတိ၊ ဖြစ်၏။
ဆရာသည် ဘုရားလောင်းအားကြည်ညို၍၊အမောင်၊ငါ့အိမ်၌ဥစ္စာမရှိသည်မဟုတ်၊ငါသည်ကားသီလနှင့်ပြည့်စုံသောသူအား သ္မီးကိုပေးအံ့ဟူ၍ လုလင်တို့ကိုစုံစမ်းလိုရကားဤသို့ပြု၏။ သင့်အားငါ့သ္မီးသည်လျော်၏ဟုသ္မီးကိုတန်းဆာဆင်၍ဘုရားလောင်းအားပေး၏။ ကြွင်းသောလုလင်တို့ကိုသင်တို့သည် ဆောင်ခဲ့တိုင်းဆောင်ခဲ့တိုင်းသော အဝတ်တန်းဆာကိုသင်တို့၏အိမ်သို့လျှင်ဆောင်ကြကုန်ဟုဆို၏။ ။
သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ရဟန်းတို့၊ထိုသီလမရှိကုန်သောလုလင်တို့သည်မိမိတို့၏ သီလမရှိသည်၏ အဖြစ်ကြောင့် ထိုမိန်းမကိုမရကုန်။ ပညာရှိသော လုလင်သည်ကား သီလနှင့်ပြည့်စုံသည်၏အဖြစ်ကြောင့်ရ၏ဟုမိန့်တော်မူ၍ဘုရားဖြစ်၍။ ။
(၅၂၆)ဒုဇ္ဇစ္စော စ သုဇစ္စော စ၊နန္ဒော စ သုခဝဍ္ဎိတော။
ဝဇ္ဇော စ အထ သီလော စ၊တေ ဓမ္မံ ဇဟု-မတ္ထိကာ။ ။
(၅၂၇)ဗြာဟ္မဏော စ ကထံ ဇဟေ၊သဗ္ဗ-ဓမ္မာန ပါရဂူ။
ယော ဓမ္မ-မနုပါလေတိ၊ဓိတိမာ သစ္စ-နိက္ကမော။ ။
ဟူသောဤနှစ်ဂါထာတို့ကိုဟောတော်မူ၏။ ။
(၅၂၆-၅၂၇)ဒုဇ္ဇစ္စောစ၊ ဒုဇ္ဇစ္စလုလင်၎င်း။ သုဇစ္စောစ၊ သုဇစ္စလုလင်၎င်း။ နန္ဒောစ၊ နန္ဒလုလင်၎င်း။ သုခဝဍ္ဎိတော၊ သုခဝဍ္ဎိတလုလင်၎င်း။ ဝဇ္ဇောစ၊ ဝဇ္ဇလုလင်၎င်း။ အထ၊ ထိုမြို့။ သီလောစ၊ သီလလုလင်၎င်း။ တေ၊ ထိုဒုဇ္ဇစ္စစသားတပည့်ကြီး ခြောက်ယောက်တို့နှင့်တကွ ကုန်အောင်စုံသောတပည့်လုလင်တို့သည်။ အတ္ထိကာ၊ မိန်းမကို အလိုရှိကုန်လျက်။ ဒုဿီလတာယ၊ မိမိတို့သီလမရှိသည့်အဖြစ်ကြောင့်။ ဓမ္မံ၊ မိန်းမကိုရခြင်းသဘောကို။ ဇဟုံ၊ စွန့်ရကုန်၏။ ။
ယောဗြာဟ္မဏော၊ အကြင်ပုဏ္ဏားသည်။ သဗ္ဗ-ဓမ္မာနံ၊ ခပ်သိမ်းကုန်သောပဉ္စသီ, ဒသသီ,သုံးပါးသော သုစရိုက်တရားတို့၏။ ပါရဂူ၊ ကမ်းတဖက်သို့ရောက်သည်ဖြစ်၍။ ဓမ္မံ၊ ဆိုအပ်ပြီးသော အပြားရှိသော ပဉ္စသီ,ဒသသီ,သုစရိုက်တရားကို။ အနုပါလေတိ၊ စောင့်၏။ ဓိတိမာ၊ သီလကိုစောင့်ခြင်း၌တည်ကြည်သောသမာဓိရှိ၏။ သစ္စနိက္ကမော၊ အဟုတ်အမှန် သီလကိုစောင့်သော လုံ့လနှင့်ပြည့်စုံ၏။ သောဗြာဟ္မဏောစ၊ ထိုပုဏ္ဏားသည်ကား။ ကထံ၊ အဘယ်သို့သောအကြောင်းဖြင့်။ တံဓမ္မံ၊ ထိုမိန်းမကိုရခြင်းသဘောကို။ ဇဟေ၊ စွန့်လတ္တံ့နည်း။ ။
(ဒုဇ္ဇစ္စော,စသည်တို့ကားတပည့်အပေါင်းတို့တွင်အကြီးဖြစ်သောခြောက်ယောက်သောလုလင်တို့ကိုအမည်သရုပ်အားဖြင့်ဖော်ထုတ်၍ဆိုသောစကားတည်း။ ခြောက်ယောက်မှကြွင်းသောလုလင်တို့၏အမည်ကိုမယူမူ၍ကုန်အောင်စုံကိုသင်္ဂြိုဟ်သည်၏အစွမ်းအားဖြင့် တေဓမ္မံဇဟုမတ္ထိကာ,ဟူသတည်း။ ထိုကြောင့်၊တေ,ဖြင့်ဒုဇ္ဇစ္စစသော အကြီးခြောက်ယောက်ကိုသာ မစွဲမူ၍ အကြီးခြောက်ယောက်နှင့် တကွ တပည့်လုလင်ကုန်အောင်စုံကိုစွဲသတည်း)။ ။
သီလဝီမံသနဇာတကံ ပဉ္စမံ။၃၀၅။