(၁၁၅)နတ်နှင့်တကွသော လောကကိုဆုံးမတော်မူတတ်သော သဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ ယာယညေမနုသာသတိ,အစရှိသော ဂါထာပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤအနုသာသိကဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန် ကျောင်းကြီး၌သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ တစ်ယောက်သောဆုံးမတတ်သောရဟန်းကိုအကြောင်းပြု၍ဟောတော်မူ၏။
ဘဝန္တောသကုဏာ၊ အိုငှက်အပေါင်းတို့။ ယာသာသိကာ၊ အကြင်ဆုံးမလတ်သောငှက်မသည်။ (ယကာရောပဒသန္ဓိကရော။ အဋ္ဌကထာဟူ၏။ ယာအယံဖြစ်သော်လည်းမတောင်းတာ။ (သာယံနှင့်တော်၏)။ သယံ၊ မိမိသည်။ လောလုပ္ပ-စာရိနီ၊ လျှပ်ပေါ်သောအကျင့်ရှိသည်။ သမာနာ၊ ဖြစ်လျက်။ အညေ၊ တစ်ပါးသောငှက်တို့ကို။ အနုသာသတိ၊ ဆုံးမ၏။ သာယံသာအယံသာသိကာ၊ ထိုဆုံးမတတ်သောဤငှက်မသည်။ စက္ကေန၊ လှည်းဘီးသည်။ ဟတာ၊ နင်းအပ်သည်ဖြစ်၍။ ဝိပက္ခိကာဝိဟတပက္ခာ၊ ပြတ်သောအတောင်ရှိသည်ဖြစ်၍။ သေတိ၊ အိပ်ရ၏။
အနုသာသိကဇာတကံပဉ္စမံ။၁၁၅။