(၁၁၇) နတ်နှင့် တကွသောလောကကိုဆုံးမတော် မူတတ်သောသဗ္ဗညုမြတ်စွာဘုရားသည်၊ အစ္စုဂ္ဂတာတိလပတာ,အစရှိသောဂါထာ ပုဒ်ဖြင့်တန်းဆာဆင်အပ်သော ဤတိတ္တိရဇာတ်ကို၊ ဇေတဝန်ကျောင်း ကြီး၌ သီတင်းသုံးနေတော်မူစဉ်၊ ကောကာလိကကိုအကြောင်းပြု၍ ဟောတော်မူ၏။
ဘဝန္တောတာပသာ၊ အိုရသေ့တို့။ အတိဝဿိသံ၊ အတိုင်းအရှည်ကိုလွန်၍ တွန်သော။ တိတ္တိရံ၊ ခါကို။ ရုတံ၊ မိမိတွန်သောအသံသည်။ (ထည့်)။ ဟနတိဣဝ၊ သတ်သကဲ့သို့။ ဒုမ္မေဓံ၊ ပညာနည်းသောသူကို။ အစ္စုဂ္ဂတာ၊ အလွန်တက်၍ဆိုအပ်သော။ အတိလပကာ၊ အဖန်ဖန်လျှင် အလွန်ဆိုအပ်သောသဘောရှိသော။ အတိဝေလံ၊ ကမ်းအပိုင်းအခြားပမာဏကိုလွန်၍။ ပဘာသိတာ၊ တဖွာဖွာဆိုအပ်သော။ ဝါစာ၊ မိမိစကားသည်။ ဟနတိ၊ သတ်၏။
တိတ္တိရဇာတကံသတ္တမံ။၁၁၇။